once upon a second time in amerika

het laatste verslag van deze blog

2011-05-18T21:32:00.003+02:00

De blog is wat mij betreft af. Overal zijn de foto's en filmpjes erbij geplaatst en alles is verteld.

Als eerste wil ik iedereen ontzettend bedanken voor alle reakties en medeleven die we gekregen hebben. We keken elke dag als eerste naar de blog om te zien wie er allemaal gereageerd hadden en het stimuleerde mij 's avonds om vooral door te zetten als mijn ogen het toch nogal zwaar hadden. Het is leuk om te weten dat mensen de ochtend starten met je vakantie en dat ze nieuwsgierig zijn naar wat we allemaal beleefd hadden.

De reis naar huis ging uiteindelijk toch heel voorspoedig. De service in de lucht van Lufthansa is heel goed. We kregen voldoende eten en drinken en ook tot twee keer toe warme doekjes waarmee je je kon opfrissen. Heel prettig. Het entertainment system was beter dan dat van United. Ook hier zat het in de hoofdsteun van de stoel voor je maar de keuze was veel groter. De meiden hebben nog naar Tangled (Rapunzel) zitten kijken en Solange heeft nog een stukje van Megamind kunnen volhouden maar toen vielen toch ook haar luikjes dicht. De meiden konden toch een flink aantal uren slapen en hebben daardoor ook eigenlijk niet zo veel last van hun jetlag gehad. Ook de jetlag van de volwassen is al met al reuze meegevallen. We hebben het allemaal goed vol kunnen houden tot we 's avonds in ons bedje kropen al was dat voor de een iets eerder dan de ander. De ouderen van de club waren al vrij vroeg in de avond vertrokken, ik ging om half elf en Kenneth besloot om half één dat het tijd was. Daar had hij wel vele koppen koffie voor nodig. Maar hij heeft het op dit moment te druk om uberhaupt aan een jetlag te denken. Door die dag verlies is er nog meer druk op de ketel komen te staan wat betreft deadlines van zijn werk dus die is gelijk op volle kracht er tegenaan gegaan.
Het valt mij zeker ontzettend mee hoeveel last ik er van heb. Het enigste waar ik last van heb is dat ik 's morgens ontzettend moe ben. Ik heb geen slaap maar heb wel het gevoel dat er een olifant op mijn schouders meereist. Rond het middaguur is die wel weer verdwenen en komt er wat meer uit mijn handen maar over het geheel mag ik echt niet klagen.

We kwamen dus om 8:30 uur in Munchen aan en moesten vervolgens weer een flink stuk lopen om naar de volgende gate toe te komen. Je wordt echt slank van al de vliegvelden want ondertussen hebben we echt daar al een halve marathon afgelopen. Maar toen zaten we daar de volgende anderhalf uur te wachten. Ik had in die tijd het tussentijds verslag op de laptop zitten typen zodat ik die thuis er gelijk op kon zetten. Maar toen het op boarden aan kwam kregen we weer een totaal nieuwe ervaring. Er werd totaal niets omgeroepen, opeens begon iedereen naar die balie te lopen en kon ieder gewoon na het scannen doorlopen. Niks geen First class of we beginnen met de achterste rijen. Geen aankondiging dat het boarden zou gaan beginnen. Helemaal niets. Maar we hadden opgelet dus toen iedereen begon te lopen, gingen we ons gauw erbij aansluiten. (Nog steeds beeeehhhh, schapen). Daarna weer een nieuwe ervaring of liever gezegd verrassing. We liepen naar een balie, waarachter een slurf was, waar een vliegtuig aan vast stond. Maar wij gingen niet door de slurf…. Nee die deur bleef dicht. Wij moesten een trap af. Een trap af? Ja een trap af en onderaan die trap stond een bus op ons te wachten. We begonnen al aan onze ticket te twijfelen. Zouden we nou tijdens deze vakantie echt alle vervoersmiddelen een keer gehad hebben? Gaan we met de bus naar huis? Net als ieder ander stapten we in de bus en werden we naar een heel ander gedeelte van het vliegveld vervoerd waar een klein vliegtuig op ons stond te wachten. We moesten gewoon met de trap naar boven lopen, niets geen terminal met een slurf en we zaten twee aan twee. Maar het vliegtuig vertrok goed op tijd en tijdens het vliegen verliep ook alles zonder problemen. Na één uur en een kwartier waren we eindelijk op Nederlandse bodem. We liepen weer een gedeelte van een marathon naar bagage claim en toen werd het spannend. Zou het geholpen hebben om met die koffers te zeulen???? Of het fout zou zijn gegaan zullen we nooit weten maar nu behoorde we tot de eerste 10 mensen die hun koffers kregen en ze kwamen ook allemaal achter elkaar aan. Wat een opluchting!!! Kenneth had voor drie karren gezorgd en daar werd alles pijlsnel op gestapeld, we waren helemaal klaar met ons terug vlieg avontuur. Nu nog een spannend momentje bij de douane, zouden ze ons er door laten????? Ja hoor, ook zonder problemen kwamen we langs deze hindernis. Druk tegen de kinderen blijven praten en door blijven lopen passeerden we twee douane beambten die zich druk stonden te maken over twee andere. Jammer voor hun maar wij waren zeer opgelucht.

Toen zijn we naar boven gegaan, naar de vertrekhal, en de mannen gingen daarna naar P3 om de auto op te halen. We werden namelijk door zeer typisch Nederlands weer begroet en we wilden liever met de kinderen binnen blijven staan. De omschakeling van lekker warm weer naar regen was toch een beetje groot. Zeker omdat we allemaal wel moe waren. De mannen kwamen al vrij snel terug met de auto’s en gezien de regen waren we erg snel met het inladen van iedereen en de koffers. Nu op weg naar huis! Om drie uur reden we onze straat in en ook al hadden we geen zin om naar huis te gaan, gezien onze terugvlucht waren we nu toch wel erg blij dat we weer in onze vertrouwde omgeving waren.

Maar nu een terug blik op onze vakantie. WAT HEBBEN WE GENOTEN!!!! Tot en met de laatste minuut was het geweldig. Aan de terugweg denken we niet langer. Die heeft absoluut geen schaduw geworpen over ons bezoek aan een fantastisch plek of liever gezegd fantastische plekken. We hadden een druk schema en de meeste dagen stonden vol met bijzonderheden en alsof dat nog niet genoeg was kregen we vaak nog bonussen erbij. Dingen die al een bijzondere ervaring waren werden nog even bijzonderder gemaakt. Speciale momenten nog iets specialer en aparte belevenissen nog een stuk aparter.
Wie had gedacht dat we Sir Cliff Richard zouden tegenkomen? Wie had gedacht dat twee mensen in een penthouse zouden slapen? Wie had gedacht dat we zoveel dolfijnen achter ons aan zouden krijgen? We hebben andere dingen gedaan, we zijn naar andere plekken geweest, we hebben nog meer toegevoegd aan de speciale ervaringen van twee jaar geleden. Natuurlijk waren er herhalingen maar er waren ook genoeg nieuwe dingen en van die herhalingen hebben we nu zeker niet minder genoten. Gaan we nog eens? Zeker wel! Wanneer is nog onduidelijk maar er wordt weer gesproken over twee jaar. Dat zou natuurlijk geweldig zijn al mag het voor mij ook over twee maanden zijn.

We zullen misschien dan dingen niet meer zo snel doen of juist zeker al op ons lijstje zetten.

De Cruise:
Zeker wel voor herhaling vatbaar. Wat hebben wij daarvan genoten. Elke dag was weer een feestje en ook voor de kinderen was het geweldig. We zijn naar bijzondere plaatsen geweest en hebben een hoop gezien. Cruisen zelf is ook zeer goed bevallen en als het even kan willen we zeker daar onze volgende vakantie mee beginnen of eindigen

Een villa:
Ook volgende keer gaan we zeker weer voor een villa waar we lekker een zwembad in de achtertuin hebben liggen. De meiden vonden het zalig om daar in te zwemmen en Mea is daar helemaal over haar angst heen gekomen. Aan het einde van ons verblijf in de villa dook ze zelfs in het water alsof ze nooit bang was geweest. We genieten van de vrijheid in de villa maar ook van de privacy.

De parken:
Natuurlijk zullen we nooit buiten de parken om kunnen komen want daar hebben we drie jonge meisjes voor in huis die daar nog veels te veel van genieten. Kleine prinsessen die graag hun lievelings prinsessen tegen willen komen. De uitdrukkingen op die toetjes als ze de dame in kwestie tegen komen is echt onbeschrijvelijk. Sea World blijft natuurlijk zeer speciaal met zijn dieren, shows en achtbanen en gezien de avontuurlijke inslag van de meiden denk ik niet dat we parken waar veel achtbanen zijn kunnen overslaan. Dit zelfde geld helemaal van Bush Garden al staat die bij een paar volwassenen niet zo hoog meer op hun verlanglijstje. Terwijl hij, denk ik, bij Yentle met stip op nummer één is gestegen. Zo ontzettend heeft zij van de achtbanen genoten.
Gatorland is ervan af geschrapt. Misschien omdat het meisjes zijn, maar ze hebben gewoon niet zo veel met reptielen. Eén is leuk maar een park vol is echt een beetje veel van het goede. Daar komen we niet meer terug.

Character breakfasts and diners:
We vonden het ontbijt met Chef Mickey toch iets minder bijzonder als dat we gedacht hadden en de prijs daarvan ook vrij fors. Dat zelfde geld zeker voor het diner met Winnie de Pooh. Het ontbijt met Lilo en Stitch daar in tegen vonden we echt heel erg leuk en lekker en staat ook voor de volgende keer weer op ons lijstje. De ontmoeting met de prinsessen was natuurlijk heel speciaal omdat we Solange niet blijer hebben kunnen maken door haar op de foto te zetten met haar allerliefste prinses, maar we vonden het eten daar heel erg tegenvallen dus ook die slaan we de volgende keer waarschijnlijk over. Maar van dit alles hebben we wel heel erg genoten en zijn blij dat we het een keer hebben mee kunnen maken.

Shoppen:
Dit jaar heb ik zeker meer kunnen shoppen als twee jaar geleden en daar heb ik ook echt flink van genoten. Mijn grote vriend meneer Hilfiger heeft kunnen merken dat ik in het land was. Maar ook in andere winkels hebben mam en ik zeker ons steentje bijgedragen aan de plaatselijke economie. Heerlijk gewoon en zeker voor die prijzen. Er zijn aankopen bij waar ik nu nog steeds een enorme glimlach van op mijn gezicht krijg. Dat zal zeker weer terug komen op mijn wensen lijst.

Speciale ervaringen:
Cirque du Soleil – La Nouba was een groot succes en de mensen die erheen waren gegaan hebben zeker hun ogen uitgekeken. Dat was natuurlijk ook precies de bedoeling dus daar zijn we heel blij mee.

Walt Disney World Speedway Driving Experience was er een met een goud randje. De mannen vonden het racen helemaal te gek en het smaakte echt naar meer. Natuurlijk gaan we er dan niet van uit dat we de volgende keer nog een Sir Cliff Richard tegen kunnen komen en daarmee op de foto kunnen staan maar deze keer was daardoor wel heel erg speciaal geworden.

De ballonvlucht. Die was wel enigszins teleurstellend. Natuurlijk was het een speciale ervaring om omhoog te stijgen en te landen. Er hadden alleen wat mij betreft meer kilometers er tussen mogen zitten en geen meters. Maar dat kan je aan niemand anders wijten dan aan de wind en die trekt zich nergens wat van aan. Als ik over twee jaar weer een leuke deal van Groupon tegen komt zal ik het misschien toch nog een keertje gaan proberen. Het blijft nog steeds een wens.

Boggy Kreek zullen we waarschijnlijk een keertje overslaan want ook al vonden we het enorm leuk om met zo’n snelheid over zo’n plas heen de schieten en zagen we nu twee grote alligators. We hebben we het nu wel ervaren en willen we de volgende keer van iets anders genieten. Misschien wel de Mannatees en/of Kelly Parc.

Little Toot is ook zeker wel voor herhaling vatbaar al zijn we er ons terdege van bewust dat we hoogst waarschijnlijk de volgende keer zeker niet zoveel geluk zullen hebben. Zoveel dolfijnen kwam volgens de schipper echt niet heel vaak voor.

Frenchy’s vonden we ook heel leuk. Wij vinden het al leuk om in Nederland zo nu en dan een bootje te huren maar hier was het nog leuker omdat de meiden heerlijk in de zee konden zwemmen en dat we zo enorm hard konden gaan. Dus ook dit blijft wel op ons lijstje staan.

Bibbedi Bobbedi Boutique was weer helemaal top maar ook deze zal niet meer op het lijstje voorkomen. Over twee jaar zal geen van de meiden haar jurk meer passen en Mea heeft het nu ook een keer meegemaakt. Het was prachtig om die kinderen te zien veranderen. Boven hunzelf uit te zien stijgen, groeien van al die complimentjes die ze kregen want daar zijn de Amerikanen echt heel gul in. Als ze iets mooi vinden dan zullen ze dat ook zeker zeggen.

Maar de vakantie in zijn geheel was nog beter dan twee jaar terug. Aan die vakantie denken we nog steeds met ontzettend veel plezier terug en ook dat was een topper. Het leek onwaarschijnlijk dat we daar overheen konden komen maar het is zeer zeker gelukt. Van de eerste tot op de laatste dag was het genieten en over de terugreis zijn we al heen gekomen. Jammer dat we vijf minuten te laat op de startbaan waren anders hadden we nog net op de valreep de lucht in gekomen en hadden we de aansluiting gehaald. Maar ook daar hebben we van geleerd. We gaan in het vervolg met een directe vlucht en hebben we daar ook geen last meer van ;-).

Dus we gaan nog eens terug, dat staat vast. Hoe de vakantie er dan uit zal gaan zien is nog de vraag maar we hebben de tijd om daar genoeg ideeën over op te doen. Tot die tijd is dit mijn laatste verslag al zal ik wel verklappen hoe het volgende blog zal gaan heten:

http://www.onceuponathirdtimeinamerika.blogspot.com/

Net als je denkt dat je stress level niet hoger kan,

2011-05-16T18:50:00.002+02:00

dan blijkt het dat er altijd nog ruimte is voor meer.

De dag begon redelijk relaxed. Ik was dan wel vroeg wakker maar dat kwam meer door mezelf dan door wat anders. En nadat ik het verslag tot dusver had geschreven ben ik nog lekker een uurtje terug naar bed gegaan. Om half acht maakte ik Mea en Kenneth wakker. Yentle en Solange hadden lekker bij opa en oma geslapen. Tot opa´s spijt. In de hotelkamer stonden namelijk twee twijfelaars en doordat Yentle en Solange samen in één bed sliepen hield dit in dat hij en oma ook samen in één bed moesten slapen. Thuis zijn ze een lits jemaux gewend dus het resultaat was dat hij drie keer uit bed is gevallen. Een keer met behulp van mijn moeder en de andere twee keer helemaal op eigen kracht. Bij onze hotelkamer zag ik ook de bui hangen als Kenneth en ik samen in zo´n bed zouden gaan liggen. Ik keek naar Mea en die lag lekker breed uit. Daar ben ik lekker naast gekropen en had ook flink de ruimte. Kenneth had ook de ruimte en die heeft heerlijk geslapen. Toen we allemaal aangekleed waren (Hmmm, wat zal ik aantrekken??) gingen we met zijn allen ontbijten.

Daar konden we onze vouchers voor gebruiken al heeft het hotel flink aan ons verdiend, want we hebben ze allemaal ingeleverd en ze waren $15,00 per stuk. Maar Mea en Solange konden gratis ontbijten (tot 6 jaar) en Yentle hoefde maar $8,95 te betalen (tot 12 jaar) dus naar mijn idee hadden ze nu $ 36,00 dikke winst gemaakt. Maar het was ze gegund. Wij hadden ze ook maar gekregen en ik had echt geen zin in gedoe. Alsof ik al wist dat ik daar de rest van de dag nog genoeg van zou krijgen.

Gisteren had die mevrouw van United nog tegen mij gezegd dat de desk van Lufthansa om 12:30 open zou gaan. Omdat we het idee hadden dat het vast niet makkelijk zou zijn om 7 mensen bij elkaar te plaatsen wilden we er flink op tijd zijn om onze kansen te vergroten. We zaten dus ruim op tijd bij de incheck balie waarop de lichtbalk boven de balie stond dat hij om 12:30 uur zou open gaan. Omdat we nog ruim de tijd hadden liepen mam en ik naar de incheck balie van United. Dat had die mevrouw van gisteren ons namelijk ook aangeraden. Hier moesten we dan even controleren of alles goed was gegaan met onze bagage. Daar werden we begroet door een kleine dragonder die dacht dat ze alles al wist. Nou is mijn Engels echt niet slecht, zeker niet na 21 dagen continu spreken, ik kan goed uit mijn woorden komen en spreek absoluut niet traag maar ze liet me geen ene zin uitspreken. En later bleek dat dit tekenend zou zijn voor alle employee´s van United. Elke keer maakte ze mijn zin af maar dan wel verkeerd. Heel frustrerend. Toen ik uiteindelijk het toch voor elkaar kreeg om haar duidelijk te maken dat we NIET kwamen inchecken maar alleen kwamen checken of onze koffers goed doorgelabeld waren, waren we toch al tien minuten verder. Ze ging naar achteren om het te controleren en kwam vervolgens met de mededeling dat alles geregeld was en dat zij ervoor zou zorgen dat de koffers bij Lufthansa terecht zou komen. Nou dat was dan geregeld, de koffers zijn voor elkaar (dachten wij nog!)

Ook gaf zij ons de tip om naar het Smithsonian te gaan, lekker te gaan sight seeing. Ze vertelde dat er een bus daar naar toe reed en dat het entree maar 50 dollar cent was. Bijna voor niets. We waren er binnen een kwartiertje en de bus stopte voor de ingang van het vliegveld. Het was een kans die we niet mochten missen. We konden nu gelijk gaan en dan pas om een uur of drie terug komen want we hadden tijd genoeg om in te checken. Maar daar waren mam en ik geen voorstander van. Eerst inchecken, alles regelen en dan konden we daarna wel zien wat we gingen doen. Onze ervaring van gisteren had ons voorzichtig gemaakt.

Dus wij gingen weer bij inchecken zitten van Lufthansa en ondertussen waren er al meer mensen bij gekomen. Ik herkende er een aantal van gisteren. Om kwart over 12 begon er een rij en ik ging er gauw bij staan. Toen kwamen de mensen van de balie en die wisten te melden dat het inchecken pas om 13:30 uur zou gaan beginnen. Verschillende mensen wezen naar de lichtbalken waar ook nog steeds 12:30 op stond maar dat werd gelijk veranderd. Ze konden nog niet open want ze moesten eerst nog alles klaarzetten en de paaltjes met de banden neerzetten die de rij begeleiden. Nooit geweten dat dit nog zo gecompliceerd kon zijn want wat de een net had neergezet werd door de ander weer verbeterd en vijf centimeter verplaatst. Om vervolgens weer door opnieuw een ander te worden verplaatst. Het was heel vermakelijk om naar te kijken en de opmerkingen waren ook niet van de lucht. We besloten maar om toch te blijven zitten omdat we nog steeds ongerust waren over de grote van onze groep en de beschikbare plekken. We wilden niet her en der verspreid zitten want dat zou niet te doen zijn met de kinderen. Dus NOG een uurtje wachten…….. Meer mensen blijven zitten dus al gauw begon er toch weer een rij te vormen en kruiers begonnen mensen vooraan bij de balie te droppen. Ja daaaag!! Dat ging mooi niet door. Dus er maar gauw bij gaan staan.

Na die 2,5 uur van gisteren kon dit uurtje er ook wel bij. Dit keer hield mam me gezelschap en bleven de mannen bij de meiden aan de kant. Toen ze eindelijk bij Lufthansa aan de gang gingen (kwartiertje later dan gepland want blijkbaar waren er computer problemen) waren we gelukkig gelijk aan de beurt. De situatie van gisteren opnieuw uitgelegd en dit meisje zou het gaan regelen. Oeps, deze computer doet het niet meer, wilt u even volgen… dit gebeurde daarna nog twee keer en mam en ik liepen maar achter haar aan. Nee er was echt niets mis met die computers, die werkten prima!!

Maar uiteindelijk waren we bij een balie waar de computer wel werkte en had ze wel redelijk goede zitplaatsen voor ons gevonden. De groep zou wel in tweeën gesplist gaan worden tijdens de eerste vlucht maar dat was nog wel te doen. toen ging ze op zoek naar onze bagage in haar systeem en die kon ze NIET vinden. “Hoe bedoel je, ik kan het niet vinden? Ik kom net bij United vandaan en zij zou het regelen” “Nou mevrouw, als ze het goed had geregeld dan had ze u nieuwe labeltags moeten geven en u heeft alleen die oude van gisteren.” Ondertussen had haar leidinggevende zich er ook mee bemoeid en ook zij kon onze bagage niet vinden. Bij mam en mij begon ondertussen het zweet over onze rug te lopen. Waar waren onze koffers? Waar waren onze Tommy kleren?? Waar waren onze kerstornamenten??? Vervolgens werd de Floor manager erbij gehaald. Ook zij keek in het systeem maar kwam al gauw tot de conclusie dat wij onze koffers bij bagage claim (beneden) moesten gaan ophalen, naar boven moesten brengen om deze opnieuw in te checken. We hoefden GELUKKIG dan niet meer in de rij te staan maar mochten ons gewoon komen melden!!! Mijn stress niveau was nu aardig gestegen.

Wij gingen dus om 14:15 naar beneden, naar de bagage claim van United. Ook hier stond een mevrouw die het heel lastig vond om me uit te laten praten en raakte ook nog heel gepikeerd toen ik haar verbeterde. Ze dook haar kantoortje in (waar ik blijkbaar absoluut niet bij in de buurt mocht komen want dat werd me wel heel duidelijk gemaakt) maar vond onze koffers in haar systeem. Ze zouden naar de bagage claim komen en bij band 3 moesten we wachten. Dit kon echter wel 1 tot 2 uur duren!!! WAT??? En nee, we konden niet weg want we moesten ze zelf van de band af halen. Ondertussen was mijn stress EN irritatieniveau toch nog weer wat gestegen. Daar zaten we dan. Naast bagageband 3.

Rond drie uur ben ik weer naar boven gegaan om te informeren tot hoe laat die balie open was want we moesten onze koffers daar ook nog naar toe brengen. Die meneer die ik toen sprak wist me te vertellen dat we tot kwart voor vijf de tijd hadden. Eerst wilde hij me ook weer helpen door in het systeem te duiken om onze koffers te zoeken maar ik vroeg hem het niet te doen want iedereen zou zo elkaar tegen gaan werken en nu wist ik tenminste dat ze gevonden waren.

Ik weer terug naar United bij de bagage claim om te vragen of er al iets meer bekend was over de aankomsttijd van onze koffers. En ja hoor, ook deze meneer had blijkbaar genoeg aan halve zinnen van mij. Nog voordat ik was uitgepraat liep hij al weer weg. Wat is dat toch met die mensen. Het was niet zo dat er nog 50 mensen achter mij stonden te wachten. Ik was de enige voor zijn deur. Ook hij door het kantoortje in (waar je niet bij in de buurt mag komen) maar hij kwam terug met de mededeling dat ze onderweg waren. En ja hoor, na een kwartiertje begon band 3 speciaal voor onze koffers te draaien en daar kwamen onze koffers ALLEMAAL te voorschijn.

Alles op twee karren stapelen, kinderen en handbagage verzamelen en weer naar boven. Het was al half vier! We moesten maar even te wachten bij Lufthansa en we hoefde niet in de rij (want wat was die lang!) De floormanager en leidinggevende namen de zaak gelijk in handen en gauw werden onze koffers opnieuw gelabeld. Volgens hun was dit veel beter want nu waren we er zeker van dat onze koffers naar Amsterdam kwamen. Yeeeh right, seeing is believing!

Maar ondertussen was het vier uur en gingen we dus nergens anders meer heen dan naar de gate. De kinderen hadden honger en mijn stress niveau kon echt niets meer hebben. Ik was er echt klaar mee. The Smithsonian bewaren we maar voor een volgende keer. We zijn door de douane gegaan en ook nu keek er niemand met ook maar één scheef oog naar Mea! Ze heeft echt een andere naam, ziet er toch niet helemaal hetzelfde uit als de andere twee meiden, vindt nu niemand dit gek?? Wat waren dat dan voor verhalen over moeilijkheden bij de douane?? Maar ik klaag echt niet hoor, ik had mijn portie moeilijkheden voor vandaag wel weer gehad dus toen we probleemloos door de douane heen waren ging het alweer wat beter met mijn stress niveau.

Bij de gate hebben we “lekker” patatjes gegeten en mam en ik hebben nog een leuke sweater met hootie gekocht. Toen was het alweer tijd om te boarden. Dat doen ze toch wel goed bij Lufthansa. Gezinnen met jonge kinderen mogen eerst naar binnen en waren wij dus gelijk aan de beurt. Het vliegtuig vertrok op tijd en de geschatte aankomsttijd zal 8:30 uur zijn. Dat is dus dik een half uur eerder dan gepland. Voor het eerst ging het vandaag ons voor de wind.

15 mei 2011 dag 22: Washington - München

2011-05-15T16:23:00.006+02:00

het weer               : bewolkt en flinke kans op slecht weer
aantal graden         : 16° (wat een flinke daling he?)
aantal foto´s          : 50
totaal aantal foto´s : 4856
En toen ging het mis………….

We zaten ruim op tijd bij de gate en tot een kwartier van te voren gaf het bord aan dat we op tijd zouden vertrekken. Dat was op zich wel bijzonder want er stond nog steeds geen vliegtuig aan het einde van de slurf. Wij hadden drie meisjes op de uitkijk en die hielden dit scherp in de gaten. Gelukkig kwam er daar toen toch een vliegtuig aanrijden maar tegelijkertijd veranderde de vertrektijd op het bord met acht minuten. Dat zou ons nog niet zo erg in problemen brengen. We hadden inderdaad maar een hele korte overstaptijd. 1:15 uur maar als we goed doorliepen dan moest dit nog goed te doen zijn. We hoefde ons tenslotte niet meer bezig houden met de koffers en met de douane. Toen eenmaal het boarden begon stonden we al start klaar en United heeft sinds kort zijn boardingprocedure veranderd waardoor alles soepeler zou moeten verlopen. Ze roepen je nu per een aantal rijen op en ze beginnen achterin het vliegtuig. Ik moet zeggen dat dit ook inderdaad sneller werkt. Wij zaten vanaf rij 27 tot aan 25 en mochten als tweede EN derde groep naar binnen.

Toen we in het vliegtuig kwamen liepen we vrij snel door naar onze plekjes, handbagage in de ruimte´s boven onze stoelen en gaan zitten. Meerdere malen werden we door de stewardess aangesport om vooral snel te zijn want dan zouden we misschien nog voor de storm kunnen zijn. STORM????. Het werd inderdaad flink donker buiten en er vielen wat regendruppels tegen het raampje maar STORM??. Nou had pap ´s morgens wel gezien dat er slecht weer verwacht werd in de buurt van Tampa maar toen wij weg gingen was het allemaal nog prima. Wel wat bewolkt maar niets om je druk over te maken. Maar de stewardess bleef de mensen die na ons binnen kwamen aansporen om zich te haasten maar dan heb je natuurlijk altijd mensen die dit niet begrijpen of verstaan en je zag mensen echt op hun dooie gemak hun jas uittrekken. Het is de bagagecabine leggen, het er weer uit halen want misschien hadden ze hem toch nog nodig, toch maar niet en weer terug met die jas. Lichtelijk frustrerend maar al gauw hoorde we de piloot zich aankondigen met “here is your captain speaking” en begon het vliegtuig te rijden. Ik kreeg er inderdaad wel het gevoel bij dat er haast gemaakt werd maar omdat het inderdaad donkerder begon te worden en wij niet zo´n grote overstaptijd hadden was ik allang blij. We reden vrij rap tot aan de startbaan om daar vervolgens volop in de remmen te gaan. Alle motoren gingen uit en weer kwam de “captain”. Dit keer met de mededeling dat we het net NIET gehaald hadden!!! Het luchtruim was aan het noord-oosten dichtgegooid door een onweersbui die waarschijnlijk een kwartier tot twintig minuten zou duren. En dat was dat! Daar zaten we dan.

Het was inderdaad een storm want de regen sloeg flink neer tegen de raampjes en het vliegtuig begon ook goed te schudden door de wind. Er gingen al verschillende liedjes door mijn hoofd heen die ik onder de foto´s van vandaag kon zetten en daar was “het dondert en het bliksemt” van Guus Meeuwis er een van. Alleen de volgende zin van dit liedje kwam dan weer zo rottig uit want we hadden geen bier in zicht. Maar misschien dat het nog wel pompen of verzuipen zou gaan worden met al die regen. De lampjes van riemen vast gingen uit, we mochten ons tot op zekere hoogte vrij bewegen en ook de elektrische apparaten mochten weer aan. Tot vier keer toe kwam de “captain” ons mededelen dat het nog wel een kwartiertje tot twintig minuten kon gaan duren en dit was gelijk voor Yentle een goede rekenoefening. Ik hoorde haar tegen haar vader zeggen dat we nu al een uur aan de grond stonden want hij had nu al vier keer een kwartier gezegd. “En dat was toch een uur, papa?” Kijk daar werden we dan wel weer blij van want dit gedeelte van klok kijken had ze tenminste al onder de knie. Maar de werkelijkheid was helaas toch iets anders want waar zij voor het gemak een kwartier had genomen was het toch al gauw twintig minuten geweest en we stonden al anderhalf uur op de startbaan te wachten.

Toen kwam gelukkig de “captain” met het verlossende woord. Het luchtruim zou worden vrij gegeven en we zouden zo snel mogelijk vertrekken. En dat deed hij ook na weer twintig minuten gingen de motoren op volle vaart en stegen we al gauw het luchtruim in. We hadden tot ons geluk wel een piloot die zeer goed ervaren was en die ons heel geroutineerd de lucht in bracht, hem flink op zijn staart trapte en een van de soepelste landingen deed die ik ooit heb meegemaakt. Hij landde zonder één hobbeldebobbel en reed direct door naar de gate. Het ging zo gemakkelijk. Naar mijn idee was het vliegtuig nog aan het landen of hij gooide al gelijk het stuur om naar rechts bij de afslag die wij moesten hebben. De stewardess en steward die wij aan boord hadden, hadden de mensen met een connecting flight al gewaarschuwd dat zij niet al te veel informatie hadden en dat er bij de gate iemand van United zou staan om ons meer informatie te verschaffen. Ook werden de mensen aan board gevraagd die geen haast hadden om een aansluitende vlucht te halen zeker te blijven zitten om de mensen die dat wel houden de ruimte te geven om zo snel mogelijk het vliegtuig te verlaten. Ook nu waren er natuurlijk weer mensen die dit niet begrepen of verstonden want die gingen uitgebreid alles in hun handbagage staan te stoppen en stonden te twijfelen of ze hun jas wel of niet aan zouden trekken.

Het uitstappen had sneller gekund maar op dat moment raakte ik in een oppervlakkige ZEN-toestand. Aan mijn uiterlijk kon je niet zien hoezeer ik baalde en me irriteerde en stond daar met een glimlach op mijn gezicht netjes te wachten totdat die gene zijn beslissing had genomen. Inwendig heb ik toch wel het volgende gezegd: “$%$#&&%%& &$%&$@!$#%@§$%%% “$#$$#$$%&_$%#” (niet geschikt voor jeugdige lezers) Omdat de piloot toch nog best was opgeschoten kwamen we om 17:29 uur aan en onze vlucht zou eigenlijk om 17:13 vertrekken. Omdat het ook in Washington slecht weer was (regen en alles grauw) hadden we nog een heeeeeel klein beetje hoop dat ook hier een vertraging was en dat we dus de aansluitende vlucht nog zouden gaan halen. Maar helaas, die hoop werd gelijk door die persoon de grond in geboord. Die vlucht was al vertrokken en we moesten ons maar gaan melden bij de Customer Service van United aan C20. Toen werd het toch wel een beetje een gekkenhuis. Iedereen begon heel snel die kant uit te lopen en natuurlijk volgde wij ook met flinke pas. De meiden deden enorm hun best want ook zij hadden een handtrolley met zich mee te trekken. Wat een rot eind lopen was dit toch want we waren aangekomen bij D30 geloof ik. Onderweg naar C20 kwamen we nog een andere Customer Service tegen bij D8 en ook daar schoten er mensen in de rij, die ondertussen toch al aardig lang was. Ik twijfelde nog om door te lopen maar in een bliksemoverleg tussen de volwassenen besloten we toch om daar ons bij aan te sluiten want als die mensen er ook in de rij gingen staan dan zou dat vast wel goed zijn….. hoe bedoel je schapen!!! Ik stond in de rij en de rest ging bij de naburige stoeltjes zitten. De rij ging niet echt snel en toen ik dichter bij de balie stond zag en hoorde ik twee mensen toch nog doorgestuurd worden naar C20 want hier konden ze niets voor hun doen. Ik verstond het niet helemaal maar kon iets hoorde over “International” en “Domestic”. Ik verstond in ieder geval genoeg om bij mij de alarmbellen te laten rinkelen en Kenneth gelijk te roepen. Hij moest maar achter die mensen aan gaan en ook bij C20 in de rij te gaan staan want als mijn voorgevoel goed was dan stond ik hier voor de kat zijn viool en zouden wij ook doorgestuurd gaan worden. Hij ging gelijk weg en belde me een tien minuten later op dat hij achter die twee mensen stond maar dat de rij nog drie keer zo groot was als waar ik nu in had gestaan! Net voordat ik aan de beurt was bij de balie liep er een medewerkster van United langs en die sprak ik aan om te vragen of ik hier wel goed stond. Noo mam, this is the National Customer Service. You need to go to C20. WAAROM had ik weer niet naar mijn gevoel geluisterd en geluisterd naar die man bij de Gate???? Nu had ik hier meer dan een half uur voor niets staan wachten. Gelukkig had ik mijn man nog in de andere rij staan maar we hadden toch tijd verdaan. Gauw uit de rij gesprongen, iedereen verzameld en met vliegende vaart naar C20.

Daar schrok ik toch wel hoor want wat was die rij lang. Kenneth stond inderdaad achter die twee mensen en ik ben gauw bij hem gaan staan. Die mensen bleken naar Zweden te moeten en ook zij hadden dus hun tijd staan te verdoen bij D8. Samen waren we wel van mening dat ze het bij United Airlines niet echt goed op orde hadden want waarom hadden ze geen bordje, papiertje opgehangen waarop te zien was dat dit de balie was voor internationale vluchten en die andere voor nationale vluchten? Of anders een medewerker rond laten lopen bij de rij om alles duidelijk te maken? Maar het was wat het was en ik stond daar weer heel gezellig te babbelen met mijn medemens uit Zweden en de vrouw achter mij die naar Moskou moest. Zo maak je vrienden over de hele wereld en gedeelde smart is halve smart. Nog steeds kwamen er zo nu en dan de volgende woorden in mijn hoofd voorbij “ &%$&#”$ &%$@§1§4@ %$%#”&@@§” (nog steeds niet geschikt voor jeugdige lezers). Na meer dan een uur over één meter te hebben gedaan zag ik het eigenlijk niet meer zitten dat er een snelle en goede oplossing zou worden gevonden. Achter ons was de rij nog veel langer geworden en die mensen kwamen echt niet allemaal uit ons vliegtuig. Er waren dus veel meer vluchten vast gelopen. Uiteindelijk werd het licht ook gezien bij United en werd het balie personeel verdubbeld en moesten er zelfs mensen de back 0ffice gaan gebruiken.

Uiteindelijk hebben we 2,5 uur in de rij staan te wachten totdat we geholpen werden. Ondertussen waren we ook een paar Nederlanders tegen gekomen en die had al via de telefoon gehoord dat de volgende vlucht niet eerder dan de volgende dag zou gaan. Dat zou toch overnachten gaan worden. Wat wel heel opvallend was dat deze mensen uit Orlando kwamen (en dus toch een andere vlucht hadden gehad) en ook door de storm vertraging hadden opgelopen. Het had dus niets uitgemaakt of we uit Orlando waren gekomen of nu uit Tampa, het resultaat zou hetzelfde zijn geweest want die was wel de tijd die we twee jaar geleden ook hadden gehad. Nederlanders steunen elkaar dan toch weer door dik en dun. Zij gaven ons tips waar we om moesten vragen en wat we wel en niet moesten accepteren en wij hielden hun op de hoogte met wat de uitkomst was van onze beurt aan de balie. Toen wij aan de beurt waren kwam er een vrouw naar mij toelopen, vroeg: “Where to? Amsterdam? Monday!” en dat was ook het einde van onze onderhandeling. Toen gaf Kenneth aan dat we best wel een tussenstop ergens anders wilde maken want die zag zijn agenda van zijn werk helemaal in puin lopen. Hij had zoveel werk nu staan te wachten en afspraken die hij echt moest halen. De vrouw was echt niet onwelwillend en vroeg met hoeveel wij waren. Vier volwassenen en drie kinderen. We wisten dat we de kinderen zeker moesten benoemen want volgens die andere Nederlandse vrouw gingen kinderen voor dus als we dan toch een troef in handen hadden dan zou ik hem zeker uitspelen. Ze ging helaas naar de back office en daar mochten we niet mee naar toe. Ik had liever met haar aan de balie gestaan want dan had je haar toch nog een beetje kunnen voeren met informatie en misschien ideeën kunnen aandragen waar we ook toe waren bereid. Nou voelde het echt aan of dat we aan de goden waren overgeleverd.

Na zeker meer dan een kwartier nog op haar moeten wachten kwam ze terug met de volgende oplossing. We konden de volgende dag met Lufthansa om 18:45 naar München waar we om 9:05 uur (maandag) zullen landen met een tussenstop van twee uur om dan vervolgens om 11:15 uur weer te vertrekken naar Amsterdam waar we om 12:45 daar zullen aankomen. En dit was het beste wat ze kon doen. We kregen ook een gratis overnachting aangeboden en voor iedereen een dinerbon van $15,00. Die konden we eventueel ook voor ontbijt gebruiken. De bagage konden we gewoon op het vliegveld laten, die zouden zij dan doorlabelen voor Lufthansa en dat zou helemaal goed komen. Wel zouden we morgen zo vroeg mogelijk naar Lufthansa moeten gaan (gaat open om 12:30) omdat we nog geen stoelen hebben toegewezen gekregen en dan zouden we nog kans maken om bij elkaar te kunnen zitten) Aangezien iedereen op dat moment helemaal aan het einde van zijn en haar latijn was hebben we maar vriendelijk dank u wel gezegd, het aanbod aangenomen en zijn op zoek gegaan naar de uitgang. We konden nog bij bagage claim een overnachting kit ophalen waar de eerste benodigdheden zoals een tandenborstel in zit. Want ook die hadden we gewoon in de koffers gestopt. Toen door naar de shuttle van het Marriott hotel (en de cirkel is rond want we begonnen in Miami ook in een Marriott Hotel waar we om half 10 aankwamen. De meiden waren echt uitgeput en die legden we gelijk in bed.

Gelukkig zijn het goed gezonde meiden die echt wel wat kunnen hebben want vandaag hebben ze niet veel van de schijf van vijf binnen gekregen. Hun avondeten bestond uit chocolate chip cookies en na het ontbijt was dit het enige wat ze zo´n beetje hebben gegeten. En een paar zuurtjes die ze hadden gekregen bij het opstijgen en dalen van het vliegtuig. Maar om half 10 hadden ze ook niet veel honger meer en voornamelijk slaap dus toen hun hoofdjes het kussen raakten waren ze al half op weg naar dromenland. Voor de volwassenen was het toch ook wel een zeer vermoeiend dagje en ook wij gingen niet veel later. Ik viel gelijk in slaap om vervolgens om 4 uur wakker te schrikken. Even daarna kwam ik er achter dat mijn sms-jes naar Nederland goed waren aangekomen want de mensen hebben me heel lief terug ge sms-ed. Ik had alleen mijn mobiel uit moeten zetten want de tingeltjes dat ik een sms had gekregen maakte het dat ik echt klaar wakker werd en ik er om 4:45 uur maar ben uitgegaan om dit verhaal maar weer in de laptop te zetten. We hebben hier gratis internet in de loby van het hotel dus ik zet nu gauw dit gedeelte erop zodat de thuisblijvers weten dat we voorlopig nog niet thuis zijn.

Zoals die andere mevrouw uit Nederland heeft gezegd: “als je niets meemaakt, heb je ook niets te vertellen!!”

14 mei 2011 dag 21: vertrek naar Tampa - Wahington - Amsterdam

2011-05-14T18:08:00.007+02:00

Het weer : zonnig maar ook bewolkt, enorme onweersbui en voor de rest regen

Aantal graden : 30°

Aantal foto’s vandaag : 63

Totaal aantal foto’s vakantie : 4806

Planning voor de dag:
9:30 uur : vertrek uit het hotel richting Tampa airport
10:00 uur : aankomst bij airport, auto's inleveren, koffers inchecken, door de douane

13:15 uur : boarden

13:45 uur : vertrek vliegtuig richting Washington Dulles International

16:00 uur : aankomst Washinton Dulles (vliegduur 2 uur en 15 min)

16:45 uur : boarden

17:13 uur : vertrek vliegtuig richting Amsterdam Schiphol

07:05 uur (15 mei): aankomst Amsterdam Schiphol (vliegduur 7 uur en 52 min)

@Marlies: de tijd is inderdaad omgevlogen maar wil je aan je dochter zeggen dat mijn dochter haar ontzettend heeft gemist en dat ze een maandag een flinke knuffel wilt? Bedank voor de praktische tip, zal er erg in houden. Zie je maandagmiddag weer.

@Claudia: BEDANKT dat je die vervelende zinnen voor je hebt gehouden en dat je me geen rot gevoel heb gegeven over een maandag. Ik voel me inderdaad een stuk minder vrolijk als toen ik hier heen ging!!! We zitten nu op het vliegveld van Tampa en tot dus ver ging alles goed. Op Washington is het doorlopen want we hebben een overstap van 1:15 uur. En dan moeten we alleen nog door de douane van Nederland!!! Vingers gekruist houden dat ze onze koffers met rust laten.

Vanmorgen ging er geen wekker maar we werden toch wel vrij vroeg wakker. De laatste spullen inpakken, nog even snel op de laptop kijken wie er nog gereageerd hadden en ook dan de laptop in de tas stoppen. We besloten om maar weer beneden te ontbijten want dat was wel zo makkelijk.

Voorlopig voor de laatste keer eieren met spek want de meiden hoeven dat natuurlijk op een doordeweekse dag niet te verwachten. Dat gaat alleen op zondag gebeuren. Na het ontbijt gingen de mannen de auto ophalen bij de Dollar en alle vrouwen gingen naar de 6e verdieping om nog voor de laatste keer naar de toilet te gaan. Aangezien de Dollar schuin aan de overkant van de straat zit waren de mannen snel terug en konden we de koffers naar beneden brengen. Alle koffers gingen nu makkelijk in de auto´s en omdat we toch geen rust meer hadden in onze kont vertrokken we al richting het vliegveld. We moesten ook nog in chechen want in het hotel konden we niet printen dus het hele online inchecken heb ik maar overgeslagen. We konden de koffers vlak bij de ingang van United uitladen en de mannen gingen de huurauto´s weer terugbrengen. Geen problemen met het inleveren en ook de tulp werd gewaardeerd. Twee keer een dikke duim omhoog was het resultaat. Mam en ik waren ondertussen al gaan inchecken want met tien koffers was dit toch nog wel even een karweitje. Alle koffers kwamen door de controle heen wat betreft hun gewicht. Ik ben blij dat ik met mijn zwaarste koffer nog iets onder het gewicht ben gebleven want deze zat nu precies op de mark 50 pounds. Hoe bedoel je afwijken. Nooit geweten dat al die Tommie kleding zo zwaar kon zijn!! ;-). Maar daar hoefden we dus niets voor bij te betalen. Waar we wel voor bij moesten betalen waren die drie extra koffers (mam 1 en ik 2). Maar dat wisten we ook van te voren en het geld was al gereserveerd.

Na het inchecken gingen we naar boven waar we nog even wat gedronken hebben voordat we door de douane heen gingen.

Nu zitten we voor de gate te wachten, de meiden zijn lekker met hun Nintendo DS bezig en de volwassenen zitten een beetje voor zich uit te kijken want na 21 dagen dicht op elkaars lip te hebben gezeten hebben we nu niet zo ontzettend veel gespreksstof meer over.

13 mei 2011 dag 20: The Grand - Speedbootje huren bij Frenchy's - shoppen

2011-05-13T19:57:00.009+02:00

Het weer                             : ´s morgens licht bewolkt maar voor de rest alleen maar zon
Aantal graden                       : 30+
Aantal foto’s vandaag          : 82
Totaal aantal foto’s vakantie : 4743

Planning voor de dag:
8:30 uur   : bootje huren bij Frenchy's
spullen pakken en koffers gereedmaken

Er was geen vertraging van mijn kant wat betreft de blog maar Blogger had de site plat gegooid wat betreft het nieuw posten van berichten. Je kon nog wel oude berichten lezen maar je kon geen nieuwe berichten er meer op plaatsen. Ook kwam ik er achter dat ik het verslag van 11 mei ook kwijt was en jammer genoeg ook daarbij ieder zijn berichten. Gelukkig krijg ik van iedere reaktie een mailtje dus ik heb ze (toen het eenmaal ging) van iedereen weer erbij kunnen plaatsen. Al was het dit keer als "Anoniem" maar ik heb wel iedereen zijn naam eronder gezet. Maar daar zat ik dan met mijn prachtig verslag van de dag want het was weer een top dag geweest. Toen ik vanmorgen vroeg (!) het nog een keertje probeerde werkte het nog steeds niet dus nog steeds geen nieuwe verhalen voor het lezende publiek. Maar het is nu 13:55 en een klein uurtje geleden probeerde ik het opnieuw en toen werkte de site weer dus gauw het verslag van gisteren erop gezet.
Ik ben nu al een beginnetje aan het maken over het verslag van vandaag maar dat wordt natuurlijk pas afgerond vanavond omdat dan alle geweldige dingen weer zijn meegemaakt en ik er weer over kan schrijven.

@marleen: ik meen me te herinneren dat je twee jaar geleden ook last had van afkickverschijnselen. De foto´s en filmpjes zal ik er een zondag op gaan zetten. Nog even volhouden

@rick: frenchy´s is ons ook goed bevallen hoor maar dat kan je hieronder wel lezen.

@shamugirl2011: we hebben echt ontzettend veel geluk gehad met het dolfijn spotten. Dat zei de schipper ook. Een zondag zal ik de foto´s er gelijk bijzetten zodat je ze kan bekijken.

Omdat we vandaag grote plannen hadden, had Kenneth zijn Iphone gezet als wekker maar dit hield wel in dat hij het geluid van zijn Iphone aan moest laten staan. Dat was toch niet zo´n goede zet want om vijf uur kwamen de eerste mailtjes, sms-jes en telefoontjes van zijn werk. Het slapen was dus klaar, elke keer als ik net weer een beetje indommelde ging zijn telefoon weer af dus om kwart voor zes stapte ik maar uit bed, keek of ik nu wel mijn verslag van gisteren kon plaatsen (dus niet) om vervolgens maar mijn haar te gaan wassen. Iedereen was nu al wakker dus we konden herrie maken wat we wilden. Nadat iedereen goed was ingesmeerd (zou vandaag zeker wel nodig zijn) konden de bikini´s en zwembroek aan met daarover onze kleding. Gisteravond had ik al een reservering gemaakt bij Frenchy´s en daar moesten we om 8:45 zijn. We hadden gistermiddag al lekkere dingen gekocht bij de Publix zodat we op de boot zouden gaan eten. Nadat iedereen en alle spullen waren verzameld gingen we op weg. De afstand was maar 10 minuten dus we hoefden ons niet te haasten. Maar toen kregen we nog een extra spannend momentje onderweg. We werden door vier politie agenten van de straat afgehaald. We schrokken ons drie slagen in de rondte. Zouden we last gaan krijgen van vrijdag de 13e?? Het was nog niet druk en we hadden niet hard gereden, vast papierencontrole?? Er stonden vier politieauto´s en er was een gedeelte van de straat met pionnen afgezet Maar wat bleek, Kenneth had de wet overtreden. Er had iemand bij een zebrapad gestaan en Kenneth had hem geen voorrang gegeven. Hij moest zijn rijbewijs en kenteken laten zien. Dat eerste was het probleem niet maar dat laatste natuurlijk wel want dat krijg je niet als je een auto huurt. De politieagent kwam er al snel achter dat wij toeristen waren, in een huurauto reden dus hij legde alles zo rustig en duidelijk mogelijk uit. Ik had inderdaad die man wel bij het zebrapad zien staan om de hoek maar hij maakte naar mijn idee nog geen aanstalten om over te steken. Maar op dat moment ga je niet in discussie met zo´n iemand en probeer je de schade tot het minimum te beperken. Nadat die politieagent het vriendelijk aan ons had uitgelegd liep hij naar zijn meerdere en na een klein overleg kwam hij weer terug. Blijkbaar vond hij ons aardig en had hij misschien ook geen zin om buitenlanders een bekeuring te geven (toch wat meer papieren rompslomp) maar hij legde het nog een keer uit en toen zei hij dat we door mochten rijden, geen bekeuring voor ons vandaag. Maar toen kwam nog het hoogtepunt. Toen we wegreden zag ik diezelfde man weer bij het zebrapad staan. Hij hoorde er gewoon bij en ze waren aan het controleren of mensen stopten met rijden als er iemand bij een zebrapad stond. Het was opgezet spel!!! Maar wij waren er gelukkig goed vanaf gekomen dus wij reden maar weer snel door (niet te snel want we wilden geen bekeuring voor te snel rijden).

Maar we kwamen al snel bij Frenchy´s en daar konden we gelijk terecht. We moesten de nodige papieren invullen. Eigenlijk eerst doorlezen en daarna ondertekenen maar dat waren zoveel kleine lettertjes op een bladzijde dat als we daar aan waren begonnen, we er in de middag nog hadden gestaan. Het kwam er in principe op neer dat we voor alles zelf verantwoordelijk waren en dat het ons flink veel geld zou gaan kosten als er iets met de boot of motor zou gebeuren. Voor de zekerheid werd er al borg geëist van $500,00. Toen was het grote moment daar, we konden aan boord stappen en Kenneth voerde ons de haven uit. We hadden ook een GPS gehuurd en als we de rode lijn volgden, kon het niet fout gaan.

We voerden met een flinke snelheid langs ons hotel dus daar hebben we vanaf het water ook nog leuke foto´s en filmpjes van kunnen maken. De meiden vonden het helemaal geweldig! Hoe sneller, hoe beter! Ze bleven maar lachen en joelen.

Tot aan het eilandje waar we voor dik een uur hebben stil gelegen. De meiden en de mannen zijn lekker de zee ingedoken en ze vonden het helemaal top! Mam en ik bleven in de boot want mam kan niet zwemmen en ik vond het zo ongezellig voor haar……..plus dat ik zwemmen in de zee ook nooit een goed plan vind. Ik ben echt een zwembad zwemmer en zelfs dat laatste is in de loop der jaren een stuk minder geworden. Maar heerlijk in het zonnetje zitten is toch ook een genot op zichzelf. We hadden gisteren bij de Publix drie kannen met water gekocht dus iedereen kon zich goed afspoelen toen ze uit het water kwamen want het water is echt flink zout. De kinderen waren elke keer van die misselijk makende geluiden aan het maken van het zoute water dat in hun keeltjes schoot. Dat vonden ze het minst leuk van vandaag wisten ze later te vertellen. Maar na een uurtje zwemmen waren ze toch wel moe, ze moesten tegen de stroom inzwemmen naar de boot terug dus dat kostte genoeg kracht van hun beentjes.

We hesen de ankers weer op en gingen op weg. Dit keer ging ik achter het stuur. In Nederland huren we ook wel eens een bootje maar dit was toch wel andere koek. Deze boot kan veel en veel sneller en dat maakt het toch wel een stuk spannender. Echt geweldig. Natuurlijk moet je wel goed opletten want je bent op zeer onbekend terrein en ook de wetgeving is natuurlijk anders. En aangezien we vanmorgen al een “aanvaring” met de politie hadden gehad had ik geen zin in een herhaling. Wie weet kwamen we er dit keer dan niet zo goed vanaf. Maar het ging allemaal goed. Heerlijk op het water in het zonnetje, flink smeren met de zonnebrand – spray factor 20. We zijn zeker vandaag weer een aantal tinten donkerder geworden. Als je die blote billetjes ziet dan lijkt het net alsof ze nog hun bikini aan hebben.

Onderweg naar het hotel kwamen we weer een Kerstwinkel tegen en die wilde we toch niet overslaan. :-P Helaas hebben we niets kunnen vinden wat we wilden kopen. Er was wel wat disney maar dan alleen beeldjes en geen boom ornamenten. Wel zou het prachtig zijn als mam weer een keertje haar andere boom op zou zetten want dan zou ik hier zo ontzettend veel ornamenten voor haar hebben kunnen kopen. Mijn moeder had voordat ze een Disneyboom begon een boom met alleen maar verschillende ornamenten. Als kind begon ik een traditie met elk jaar een paar verschillende ornamenten voor haar te kopen. Geen één was hetzelfde en het waren zeker geen ballen. Ze had ze in allerlei kleuren en formaten en de boom was echt geweldig. We noemen hem altijd vol trots haar "lelijke" boom maar hij is prachtig en alle ornamenten hebben we nog. Ze zet alleen de boom niet meer op omdat ze haar Disneyboom nu mooier vind. Jammer hoor want ik heb er zo ontzettend veel leuke gezien. Kleine Uggs, winter Crocks, verschillende fruit vormen, verschillende zeedieren, Sesamstraat, Betty Boob, Elvis. Je kan het zo gek niet noemen of bedenken. Echt zo´n groot assortiment. Deze mensen weten echt wel hun Kerstboom op te tuigen.

Weer terug bij het hotel gingen we even afkoelen in het penthouse en lukte het mij om de blog verslagen weer erop te zetten en die van eergisteren weer tevoorschijn te toveren. Het was echt wel balen dat Blogger onderhoud werk had maar gelukkig dat het aan het einde van de vakantie was en dat het uiteindelijk maar één dag heeft gekost en kon ik die weer terugplaatsen met de reacties. Terwijl ik hier mee bezig was gingen Kenneth en de meiden weer naar beneden naar het zwembad. Daar hebben ze zich weer prima vermaakt. Rond een uur of drie ben ik naar onze kamer gegaan om daar al een begin te maken met het inpakken van de koffers. De koffers weer opnieuw indelen en de laatste aanschaffen erbij proberen te krijgen. Het is me goed gelukt en de zwaarste koffer is 21 kilo. Dat is wel het matje want ik ben als de dood dat onze weegschaal afwijkt met die van de vliegtuigmaatschappij en dat we daar ter plekke nog dingen moeten gaan schuiven. En daar heb ik eigenlijk geen ruimte meer voor.

Om vijf uur kwamen we weer bij elkaar en gingen we eten. We hadden op de terugweg van Frenchy´s een zaakje gezien waar we het wel wilde proberen. Skidders Het eten was heerlijk. Heel veel patat heb ik de afgelopen weken gegeten en daar had ik helemaal geen trek meer in. Ik dacht dat dit ook weer een patat avondje zou gaan worden want toen we binnen kwamen kregen we heel veel versiering te zien met de Amerikaanse kleuren (trouwens ook die van Nederland dus we voelde ons gelijk thuis:-P). Maar als je om je heen keek dan zal je alleen maar Griekse muurschilderingen en ook de twee zuilen naast de voordeur voelden Grieks aan. Daarin tegen werden we begroet door een man met toch wel een flink Italiaans accent??

Ook op de menukaart stonden aardig wat Italiaanse gerechten en hebben we dus lekker spaghetti gegeten. Alleen Solange koos weer voor een hamburger met patat en daarvan heeft ze merendeels alleen haar patat gegeten. Die heeft nog steeds geen genoeg van haar patatjes. Omdat het het laatste avondmaal ;-) hier in Amerika was hebben de kinderen nog lekker een ijsje toe gegeten en Kenneth nam ook een dessert!!! Hij nam een sundae icecream with caramel nuts. Hij kreeg met daar een schuit vol met ijs en slagroom. Het kostte hem echt wel moeite om hem op te eten.

Na het eten zijn we maar gelijk terug gegaan naar het hotel omdat de meisjes twee slopende dagen te wachten staan. Het slapen in het vliegtuig zal niet makkelijk zijn want het zijn flinke buikslapers en in zo´n stoel lig je nou eenmaal niet lekker. Dus een avondje vroeg naar bed is helemaal niet verkeert, zeker niet na een flinke zwemdag! Nu zitten we weer in het penthouse en zijn we toch nog achter één groot negatief iets gekomen van de het penthouse. Het ligt namelijk op dezelfde verdieping als de feestzaal van de bruiloften. Je kan hier namelijk op het strand trouwen en dan gebruik maken van een heel mooie feestzaal. Maar die mensen komen allemaal langs de deur van mam en pap. Dat gaat natuurlijk niet geruisloos. Die mensen zijn feest aan het vieren en uitgelaten. Dat is heel logisch. Alleen lijkt het af en toe wel dat ze dit dus midden in de woonkamer aan het doen zijn gezien het volume. We hebben er echt wel begrip voor maar dit is nu al de tweede avond, gisteravond was het precies hetzelfde. Gisteravond werd het gelukkig geen nachtwerk voor het feestje dus dat was het probleem niet. We vinden het alleen raar dat dit toch op dezelfde verdieping als de penthouse´s plaatsvindt. Nou hebben wij (mam en pap) niets voor de penthouse betaald maar als je er wel voor hebt betaald dan is dit echt niet leuk. En mam en pap hebben nog niet eens een aangrenzende kamer, die is er namelijk wel. Een penthouse is niet goedkoop en als je dan zoveel geld voor die luxe over hebt gehad dan lijkt het me toch wel vervelend dat je elke avond schreeuwende, feestvierende juichende mensen bij je op de bank hebt zitten. Zo voelt het namelijk wel af en toe. Bij mam en pap staat op dit moment een verkleedhok voor de deur en daarin komen elke keer mensen zich verkleden en foto´s van zichzelf laten nemen. Blijkbaar zijn ze echt heel erg leuk want de mensen die staan te wachten kunnen echt enorm lachen om diegene die verkleed zijn. Maar dit is echt het enige wat we voor negatiefs over de penthouse kunnen vinden want voor de rest is die echt super!

Tot onze grote snik is dit onze laatste avond hier in dit geweldige land. De vakantie is echt omgevlogen. Al lijkt het alweer een hele lange tijd geleden dat we de haven van Miami uit voeren. Dat is wel weer een heel raar gevoel. Nog niet zo lang geleden waren we in Miami en toch lijkt het echt veel langer geleden. Alle herinneringen en gebeurtenissen zijn nu opgestapeld en hebben nog niet echt de tijd gehad om verwerkt te worden. Straks als we weer in Nederland zijn dan zal alles weer terugkomen door het blog opnieuw te lezen en de foto´s in een foto album te plaatsen. De camera opnames zullen waarschijnlijk nog wel even op zich laten wachten want tenslotte hebben de opnames van 2009 ook pas in maart 2011 opgepakt. Maar het streven is om dit nu toch wel wat eerder te gaan doen ;-D

Maar we hebben genoten, enorm genoten. Deze vakantie was helemaal top. Nog meer en andere dingen gedaan dan twee jaar geleden. Iedereen gezellig met elkaar en geen problemen. Heel veel bijzondere gebeurtenissen wat we niet eens geregeld hadden. Het leek wel of er een beschermengeltje met ons mee is geweest want we hebben wel ontzettend veel geluk gehad.

Het volgende verslag zal waarschijnlijk een zondag geplaatst gaan worden.

We gaan nu maar bijtijds naar ons bed want morgen zal een lange dag gaan worden zonder al te veel slaap. Welterusten iedereen en goedemorgen!

link naar het fotofilmpje

12 mei 2011 dag 19: The Grand Plaza Beach Hotel and Beach Resort - Little Toot

2011-05-12T23:50:00.005+02:00

Het weer                             : zeer zonnig
Aantal graden                      : 30+
Aantal foto’s vandaag          : 422
Totaal aantal foto’s vakantie : 4661

Planning voor de dag:
relaxen en lekker zwemmen
tocht maken met Little Toot
dineren bovenin het hotel in het ronddraaiend restaurant

@Claudia: die penthous is hun ook echt gegund hoor. We kunnen er de avond ook lekker zitten want dan slapen de meiden bij hun in bed en als we vier verdiepingen lager gaan dan nemen we er twee mee en laten er één achter. En wat betreft terug gaan, misschien dat ik toch een aantal van die website´s van je wil hebben over banen en huizen in de USA ;-) We willen namelijk echt nog niet terug.

@Marleen: blogger is met onderhoud bezig. Ik wilde dit verslag erop zetten en toen kreeg ik ook een melding dat dit niet kon omdat ze met onderhoud bezig waren. Ik hoop het zo snel mogelijk te doen en als het me gelukt is……..dan kan jij dit lezen. Hahahaha

@Rick: wij waren ook flink teleurgesteld over Lori Landing. Vooral mijn moeder want die had de vorige keer zelf 12 van die vogeltjes op zich verzameld en nu zagen we er geen 1.

@Marga: ik weet dat je uit je ritme bent met je gast maar ik mis je wel hoor. Vind het altijd leuk om jouw reakties te lezen. Mea is echt een andere kind he, in het zwembad. Jij hebt haar nog vorig jaar zomer meegemaakt. Je herkent haar echt niet meer terug.

@Mattrob: als ik wil up-loaden naar youtube dan word ik hier van het internet af gegooid. Ik heb wel alles al klaar staan dus zo gauw het kan probeer ik ze er gelijk op te zetten.

Vandaag was er weer een met een goud randje. We hebben tot nu toe nog geen slechte dag gehad natuurlijk want van elke dag hebben we ontzettend genoten maar vandaag had weer een streepje voor. Als eerste hebben we een klein beetje kunnen uitslapen. Geen wekker en rustig wakker worden. Gisteravond was Solange bij opa en oma achtergebleven dus werden we wakker gemaakt van Mea en Yentle die aan het kletsen waren. Na nog even te hebben gedoezeld was het om 8 uur toch tijd om eruit te gaan want we zouden om half 10 gaan ontbijten. Dit hebben we beneden in het hotel gedaan. In de eetzaal met uitzicht op het zwembad. Was lekker en de keus was groot. Na het ontbijt gingen we op weg de Dollar. Die zit hier schuin aan de overkant van de weg. We hebben toch maar besloten een auto te huren voor de reis naar het vliegveld. Het plan was oorspronkelijk om twee keer op en neer te rijden maar daar wijken we maar van af. Het is best wel een drukke weg naar het vliegveld toe en we moeten dan al heel vroeg beginnen met op en neer te rijden omdat het iets meer dan een half uur rijden is. En voor een comfort klasse is het de prijs ook niet om te huren want daar krijg je dan ook nog benzine bij. Het was zo geregeld en toen konden we naar Clearwater.

Ik had op internet gezien dat je een bootvaart had om 13:00 uur en die wilden we ook halen. Ook wilden we er niet te laat aankomen want misschien moest je wel op tijd reserveren. Het was een klein uurtje rijden en we kwamen om kwart over elf op plaats van bestemming. Daar tekenden we ons gelijk in voor de vaart van 13:00 uur en we kregen te horen dat we om 12:50 uur terug moesten komen. Wat moesten we doen????? Nou daar had ik wel een oplossing voor. Ik wist al van het bestaan af want twee jaar geleden stond het ook al op mijn lijstje maar bij de dollar zag ik er ook weer een folder van staan dus ik gooide het gelijk in de groep. Mijn moeder stond gelijk te springen dus de mannen hadden al geen stemrecht meer. En we waren nu dicht bij in de buurt dus het kostte ook niet al te veel reistijd. We gingen langs bij Roberts Christmas Wonderland. Een onwijs grote zaak waar het 365 dagen per jaar kerst is. Zoals ik al zei, ik wist dat ze bestonden want ze stonden al op mijn lijstje van twee jaar terug. Maar vandaag hadden we een anderhalf uur over en het was maar een kwartiertje rijden vanaf de haven. Het was er helemaal geweldig. Alleen was het wel jammer dat de Disney afdeling nog niet aangevuld was en er nog maar een paar ornamenten over waren van vorig jaar. Maar die hebben mijn moeder en ik dan ook maar gelijk gekocht want voor $ 9,50 per ornament kan je ze nergens in Nederland kopen. Met de huidige koers is dit omgerekend € 6,70. Dus we hebben er weer een paar ornamenten bij. Mam zag ook nog een kerstman en die heeft ze toch ook maar meegenomen.

Toen was het alweer tijd om naar de haven terug te gaan voor onze boottocht met Little Toot. Toen het idee begon te spelen om een dolfijn vaart te gaan doen, dachten we eerst aan de Sea Screamer maar nader onderzoek leverde toch op dat dit minder leuk zou zijn voor de meisjes. Dit is namelijk een buiten proporties grote speedboot waar je met veel mensen tegelijk in zit en als die zijn motoren aanzet dan gaat hij zo snel dat ze alleen maar kunnen zitten en voor de rest weinig zullen gaan zien. Zeker Mea en Solange niet omdat die nog te klein zijn om echt over de rand heen te kunnen kijken. Nadat ik goede berichten had gehoord over Little Toot ben ik me daar eens op gaan richten en daar ging de keuze uiteindelijk naar toe. De meiden konden zelfs rondlopen en hebben de dolfijnen echt van dichtbij kunnen zien. We vaarde om 13:00 uur uit de haven en het duurde even een klein tijdje voordat we dolfijnen zagen. Het is natuurlijk altijd een vraag of je ze ziet want ook al garanderen ze je “sightings” het is altijd maar de vraag of het ook echt gaat lukken. Want lukt het niet dan krijg je een tegoed bon om een andere keer gratis het nog een keer te proberen. Maar dat zou natuurlijk niet meer in onze planning passen. Maar we hadden geluk na een minuut of 10 – 15 zagen we er twee zwemmen. Het is de bedoeling dat de boot dan met een flinke vaart gaat varen zodat er aardige golven achter de boot ontstaan. De dolfijnen surfen dan op de golven van de boot mee want dan hoeven ze zelf niets te doen. Dolfijnen zijn namelijk 80% van de dag in beweging wat natuurlijk veel energie kost. Als ze op de golven van een boot mee kunnen surfen dan hoeven ze niets te doen en dat is dan wel zo makkelijk. Maar deze twee hadden niet zoveel behoefte om met ons mee te varen. We hebben ze wel kunnen fotograferen maar echt dichtbij kwamen ze niet. Al gauw gaven de schipper en zijn maat het op en voeren ze weer verder want deze twee waren duidelijk niet geïnteresseerd. Toen we even verder waren kwamen er vijf dolfijnen in zicht en die hadden wel behoefte aan een ritje. Die wilden wel met ons meespringen en daar heb ik echt hele mooie foto´s van kunnen maken. Maar na een tijdje met ons mee te hebben gesprongen stopten ze er mee en dan kunnen ze ook gelijk verdwenen zijn. Maar voor ons was het al geweldig geweest. Zo ontzettend dichtbij dat ze waren. Met die spiegelreflex camera kon ik ze echt heel goed vastleggen. Maar toen ging de schipper nog wat meer naar het open water. Hij werd geholpen door twee meisjes die voorop op de boot op de uitkijk stonden en die de dolfijnen echt als eerste spotten.

Deze groep had zeker wel een groter aantal maar we konden nog niet echt tellen hoeveel het er waren. Toen we dichterbij kwamen, ons omdraaide en meer gas gaven kwamen ze achter ons aan en we kwamen op een totaal van 13 dolfijnen. GE-WEL-DIG!!!!!! Weer onwijs gave foto´s kunnen maken. Wat een sensatie was dit. De meiden door het dolle heen en ook de senioren van de groep stonden flink te genieten. Kenneth en ik hadden het druk met filmen en fotograferen maar ik kan ook zeker genieten van geweldige foto´s schieten en het lukte me nu uitstekend. Ook deze groep had er ineens genoeg van en verdwenen en toen vond de schipper het genoeg. We kwamen aan het einde van de rit en hij ging weer terug naar de haven. Maar dit was een onwijs, geweldige, perfecte, spectaculaire ervaring geweest. Hier konden nog wel een tijdje op teren.

Nadat we weer aan de kant stonden gingen we weer naar de auto en richting het hotel want de meiden wilden ontzettend graag zwemmen. Even een tussenstop bij de Publix voor het nodige voor morgen en daarna doorrijden maar. Snel naar boven (6e en 10e verdieping om onze zwemkleding aan te doen en weer naar beneden naar het zwembad. Daar waren nog ligbedjes voldoende voor iedereen en er stond een flink windje wat voor net genoeg afkoeling zorgde. Heel verraderlijk natuurlijk want nu voelde je de zon een stuk minder branden en was de kans een stuk groter dat we ons gingen verbranden. Maar het was al later in de middag dus echt heel lang zijn we niet gebleven. De meiden hebben zich prima vermaakt en Mea sprong zonder enige hulp zomaar het diepe in.

Ze had wel haar twee vleugeltjes om maar voor de rest niets, en zwemmen!! Toen gingen ze naar het strand en de zee. Dat vond Mea een stuk minder interessant. De golven waren hoog en het water was zout, nee dat was niet zo leuk als het zwembad.

Al gauw gingen de buikjes toch flink knorren en was het tijd om naar boven te gaan om even te douchen en om te kleden. We hadden rond gekeken waar we konden gaan eten maar in de buurt zagen we niet veel waar we echt trek in hadden en alle bekende zaken van Orlando e.o. had je hier niet. Omdat we geen zin hadden in een lang diner gingen we naar beneden naar het Bongobongo café. Dat is bij het zwembad en kan je een wat snellere hap eten. Dat was echt lekker en meer dan voldoende. Niemand kon zijn bord leegeten. Zelfs Kenneth niet en dat wilt echt wel wat zeggen. Om alle calorieën weer te verbranden gingen we een wandeling maken langs het strand. Het weer was zo ontzettend lekker. Een warm windje maar niet te warm, de zon niet meer zo sterk. Echt heerlijk!

Toen werd het tijd om terug te gaan naar het hotel omdat we voor morgen ook weer grote plannen hebben en die beginnen een stuk vroeger. We moeten ons om 8:45 melden bij Frenchy´s voor een boothuur van een halve dag. We hebben deze boot gehuurd van 9:00 – 13:00 uur. Daarna hebben we geen plannen meer staan dus zullen de meiden vast wel weer in het zwembad te vinden zijn. Heerlijk relaxed. Zoals gezegd hebben we vandaag weer reuze genoten en hopen we dit morgen ook weer net zo veel te doen.

Welterusten en goedemorgen.

11 mei 2011 dag 18: Vertrek villa Waterlily - Bush Garden - The Grand Plaza Beach Hotel and Beach Resort

2011-05-11T23:50:00.015+02:00

Het weer : heel veel zon

Aantal graden : 35+ graden
Aantal foto’s vandaag : 364
Totaal aantal foto’s vakantie : 4661

Planning voor de dag:
8:30 uur :vroeg vertrek uit de villa
10:00 uur - 18:00 uur: Bush Garden
19:00 uur: aankomst hotel The Grand Plaza Beach Hotel and Beach Resort

@Marleen: ik denk dat mam en pap vanavond wel heel erg lekker zullen slapen maar dat zal je nog wel lezen.

@Claudia: Jij kent toch ook Kenneth, je kan zijn reaktie toch wel raden. En wat betreft mijn volle koffers, op zich valt het echt nog mee hoor. Ik heb zeven koffers waarvan er vier nog ver onder hun gewicht zitten. Rond de 15 kilo. Alleen nemen die kerstballen nogal wat ruimte in ;-). De tijd gaat inderdaad veels te snel maar we blijven genieten!

@Pieter: de vliegtuigmaatschappij gaat al met twee koffers aan me verdienen dus ik vind het wel genoeg.

@Rick: de ervaring was super en misschien dat er ooit nog eens een kans komt dat ik wat verder komt dan 200 meter :-)



Vanmorgen was er een rare start. We hadden alles al zo´n beetje ingepakt maar de laatste dingen moesten tot vanmorgen toch wachten. De toiletartikelen hadden we toch vanmorgen nog nodig. Alle koffers werden verder ingepakt en gewogen en ik moet zeggen dat het me nog alleszins meeviel. Drie koffers die rond de 21 kilo zitten en vier koffers rond de 15 kilo. Ik heb nog ruimte tot kopen!!!! Mam daarin tegen niet want die heeft nu drie koffers vol en die wegen rond de 21 kilo. Daar kan dus niets meer bij of ze moet nog een koffer erbij kopen en daar heeft ze niet zoveel zin in.

Toen alles klaar was, alles ingepakt, nog gauw twee wassen gedraaid met beddengoed en de derde klaargelegd en toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen van de prachtige villa waar we deze 13 dagen heerlijk hebben vertoefd. De kinderen namen met moeite afscheid van het zwembad in de tuin maar we gingen onze koffers ergens anders naar toe brengen met een tussenstop in Bush Garden. Na 1:15 uur rijden kwamen we bij Bush Garden aan. Die was nog niet open maar we konden al wel door de tassencontrole en door de toegangspoortjes. Maar vlak nadat we binnen waren gekomen werden de touwen weg gehaald dus konden we doorlopen. Nog even hebben we getwijfeld of we nog een keer de giraffen zouden gaan voeren maar we waren toch bang dat Mea niet door de controlle zou kunnen komen met haar lengte. Ze moet daarvoor 5 jaar zijn en dat zou nog niet echt het probleem zijn. Twee jaar geleden hebben we ook gelogen over Solange haar leeftijd maar Mea is ook klein voor haar leeftijd dus dan wordt het wel extra lastig. We besloten het maar over te slaan.

We gingen eerst langs de krokodillen en apen om vervolgens op de trein te stappen die ons een heel stuk verder zou brengen. Onderweg zagen we dat ze nog flink veel bezig waren met Cheetah Hunt en dat er heel veel test werd gereden maar dan alleen maar met test dummy´s. Heel de dag door hebben we de karretjes over de baan zien gaan want volgens de trainmachinist is Cheetah Hunt een van de stilste achtbanen van de wereld en dat klopt ook echt wel. Je hoort hem echt bijna niet. Maar niet een keer zaten er echte mensen in dus mijn hoop op een soft run toen we nog in Nederland waren, was dus totaal verdwenen. We stapten weer uit bij het station dicht bij Jungala. Daar zouden we uiteindelijk ook nog wel terechtkomen maar eerst ging Yentle in haar eerste achtbaan van de dag. Sheikra.


Ik liep weer met haar mee totdat ze in haar stoel zat maar ben vervolgens toch doorgelopen. Met pijn in mijn hart want ik had hem zelf ook ontzettend graag gedaan maar ik had al hoofdpijn en met die warmte vandaag was ik echt bang dat dit dan alleen maar erger zou gaan worden. Ik vond het zo jammer want ik ben helemaal niet bang voor achtbanen, Yentle lijkt wat dat betreft precies op mij. Op haar leeftijd ging ik ze ook allemaal af en wilde er dan ook meer dan één keer in. Maar tegenwoordig trek ik het toch niet meer zo makkelijk. Ik wordt beroerd, krijg hoofdpijn. Ik word echt OUD. Hoe vreselijk is dat wel niet zeg, als je lichaam er niet meer tegen kan terwijl je eigenlijk de attractie nog zo graag zou willen doen. Maar dat hield Yentle echt niet tegen, dan ging ze toch alleen! Ze wilde ook op de eerste rij zitten. En ze kwam precies in het midden zitten.

Het is echt een spectaculaire achtbaan. Ze kwam er echt stuiterend uit. Ze had er zo ontzettend van genoten!! Solange was natuurlijk zeer verdrietig dat zij er niet in mocht dus gauw gingen we op zoek naar iets anders wat de andere twee kinderen ook konden doen.

Als eerste gingen we naar Lory Landing. Maar toen we van bovenaf naar binnen keken besloten we dat we er toch maar niet in gingen. De meeste vogeltjes waren verdwenen. De leukste vogeltjes (de lory´s) die allemaal op je af vlogen (door het potje nectar) waren er niet meer en toen we naar binnen keken wilde de overgebleven vogeltjes niet bij de mensen komen. De mensen die er in waren moesten er echt moeite voor doen om bij die beestjes te komen. Dus we besloten maar dat het niet echt een goed idee was om met drie meisjes naar binnen te gaan want dan zouden de andere mensen helemaal geen kans meer maken om die beestjes te pakken te krijgen. Dus gauw verder naar Sesamstraat. Daar konden de jongste twee hun hart op halen. Of liever gezegd meer Mea want Solange vond het allemaal toch wel erg tam. Maar de meiden gingen gezellig met haar mee en deden ook de mini waterbaan, karretjes en achtbaan. Zelfs Solange was nu te groot voor de draaimolen. Ze werd er door een parkmedewerkster uitgehaald. Nadat ze daar uitgespeeld waren gingen we een kijkje nemen bij de kangoeroe´s en wallibi´s. Maar voor die beestjes was het ook warm en waren allemaal omgevallen van de warmte. We waren te vroeg voor etenstijd (want je kan deze ook voeren) dus we hebben alleen een rondje gemaakt. Konden er nog twee aaien (wat Mea echt heel erg leuk vond om te doen) en daarna gingen we weer weg. Nu werd het even een flink stukje lopen want we gingen terug naar Jungala. Daar zijn de tijgers.

Ze hebben er twee witte en twee bruine. Eén witte was nog het meest aktief en daar konden we nog prachtige foto´s van maken. Later kwam er nog een bruine tijger bij maar die ging zitten en verroerde zich vervolgens helemaal niet meer. Eén witte en één bruine tijger lagen lekker te slapen en daar kwam helemaal geen beweging in. Ook die beesten hebben echt last van de warmte. Yentle vroeg me toen nog of ze nog een ritje met een achtbaan kon maken en omdat Kumba om de hoek was gingen we daar maar naar toe. De wachttijd daar was maar vijf minuten dus daar was zo ook weer zo uit. Maar ook die beviel haar meer dan goed. Dit keer was haar vader meegelopen tot aan de karretjes en weer ging ze alleen.

Ze is echt zo´n achtbaan freak, het kan haar helemaal niets schelen dat ze alleen gaat. Ze geniet er echt niet minder van en ze wordt er nog niet een mini seconde misselijk van. Maar dit was dus al de twee keer dat Solange er naar mocht kijken en dat beviel haar niets. Gauw op de kaart nog even gekeken of er nog iets voor haar was en in Timbuktuu zagen we nog een familie achtbaan. Samen met Yentle kon Solange in de rij gaan staan want Mea was echt te klein. En met een beetje hulp van een aardige mevrouw kon Solange toch in deze achtbaan. Dat deed haar hartje weer een beetje goed want ze vindt het echt maar super oneerlijk dat Yentle alle achtbanen mag doen en zij niet. Ze wilt ook zo graag in de achtbanen. Omdat Mea echt zo ontzettend lief had staan te wachten gingen we voor haar ook op zoek naar iets leuks en zij koos voor een draaimolen. Op een mooi paard gingen ze een paar rondjes en ik mocht er naast gaan staan want hier in Amerika wordt er goed gelet op de veiligheidsvoorschriften en mocht Mea niet alleen gaan. De meiden hadden ook een mooi paard uitgekozen. Toen moesten we een beetje vaart gaan maken want we wilden graag de nieuwe show gaan kijken. Deze was echt heel goed. Lenige vrouwen uit China, een man en een vrouw die aan zo´n zijde sjaal hangen en daar de meest ongelofelijke dingen uithalen. En ook een vader en een zoon die waarschijnlijk zijn begonnen met oefenen toen dat kind een half jaar uit de baarmoeder was. Want dat jongetje was echt zo oud nog niet en deed de show al zo goed mee.

Toen waren we klaar met Bush Garden. We moesten nog eten en hadden nog een ritje van een klein uurtje staan naar St. Petersburg. Het eten hebben we maar weer bij de Golden Corral gedaan. Dit keer was de ambiance iets beter maar weer was het eten ontzettend goed en zo ontzettend ruim in sortering. Voor elk wat wils en de meiden vinden het helemaal geweldig want die gaan zelf hun eten uitkiezen en komen dan met een klein bordje vol terug. Met onze buiken meer dan vol zijn we in de auto gestapt, aan Giel de weg gevraagd en op weg gegaan naar the Grand. Dat reed vrij snel en makkelijk aan en voordat we het wisten waren de lange brug over en bij ons hotel. Dat zag er van buiten ook zeer mooi uit en toen we de lobby binnen kwamen waren we zeker NIET ontevreden. We konden gelijk terecht bij de receptie en we werden geholpen door een aardige dame. Maar nog veel aardiger vonden mam en pap de twee andere dames die zich er mee gingen bemoeien. Wat gebeurde er namelijk……..ze kregen een GRATIS up-date naar een PENTHOUSE!!!!!! Ja je leest het goed, zij zitten nu in een prachtige penthouse voor het zelfde bedrag als wij hier in onze kamer. Die vrouwen vroegen of zij dat wilden en je raadt natuurlijk wel wat er toen geantwoord werd. Het is echt een prachtige suite met een aparte woonkamer en slaapkamer. Even waren we bang dat we in de knoei zouden komen met de meiden want elke avond zou er één bij opa en oma gaan slapen maar de bank kon naar een slaapbank omgetoverd worden dus Solange slaapt daar nu lekker op de bank. Ze hebben ramen van plafond tot bijna aan de grond en het uitzicht is echt geweldig!

Ook zij zitten aan de zijkant van het hotel, net als wij want op de verdieping van de penthouse´s zit aan de voorkant met spectaculair uitzicht op de zee een feestzaal/private diner room. De deuren stonden open dus de meiden en ik zijn er toch gauw even naar binnen geglipt om prachtige foto´s te maken. Wij zitten dus jammer genoeg ook aan de zijkant van het hotel maar we hoeven echt niet zoveel moeite te doen om het strand en de zee te zien. Het had ook de straatkant kunnen zijn want het hotel loopt rond en we zagen ook kamers aan de straatkant. Dan had je helemaal geen zicht op het strand gehad en dat hebben wij nu zeker wel. Het strand is echt wit (parkieten zand) en de zee zag er rustig en glad uit. De mevrouw van de receptie waarschuwde ons wel dat het roggen seizoen is dus als we de zee in gaan dan moeten we schuifelen. Dan zwemmen ze vanzelf weg. Maar het is zo mooi, zo tropisch. dat worden weer heerlijke dagen!

Het valt niet mee om op dit moment een goed internet verbinding te krijgen. Met het verslag van de dag heb ik al een paar keer een foutmelding gekregen dus ik geef het maar voor nu op. De filmjes en foto´s zullen deze aankomende dagen dus waarschijnlijk niet gaan lukken. Die zet ik erbij zodra ik daar de kans voor krijg. Blijf wel gerust reageren want de reakties zijn zo leuk om weer te lezen. Het blijft zo ontzettend leuk om aan de blog te blijven werken.

Weltrusten (ik denk dat ik weer de laatste ben die wakker is want hier in deze kamer slaapt iedereen al, Kenneth snurkt zelfs) en goede morgen!

10 mei 2011 dag 17: vroege vlucht - shoppen - midget golf

2011-05-10T23:50:00.051+02:00

Het weer                              : stralend zonnige dag en WINDSTIL
Aantal graden                       : 35 graden
Aantal foto’s vandaag           : 181
Totaal aantal foto’s vakantie : 4297

Planning voor de dag:
Kenneth en Jacqueline gaan in de vroege uurtjes van de dag een ballonvlucht maken
shoppen bij Lake Buena vista Factory Outlet
midget golf
koffers inpakken en huis aan kant maken

@marleen: ssstttttt, nog niet praten over die Hollandse pot. Dat houdt in dat we snel naar huis komen en daar willen we echt nog niet aan denken.

@claudia: Misschien moet je het filmpje van de foto´s maar niet kijken want dan blijft alles ook nieuw voor jou en geloof me, dan waardeer je het vast nog meer. Het is daar echt geweldig dus laat alles daar pas op je afkomen en weet nog niets van te voren. Aankomende (en laatste film) moet ik ook op je wachten want dan zit jij hier in dit geweldige land. Maar dat geeft niet hoor. Samen van het begin tot het eind dus ik wacht wel. De dreuzel is druk aan het oefenen maar ik zie nog niet veel beweging hoor.

@anita: bedankt voor je mailtje met de kortingsbon voor Chili´s maar we hadden voor vanavond al een andere restuarant in gedachte waar de kinderen ook heel graag wilde kijken. Cracker Barrel en daar is het toch ook spotgoedkoop zeg!

Sinds ik klein was wilde ik al heel graag een ballon vaart maken maar de prijzen in Nederland zijn echt wel aan de hoge kant. Nu konden we het via Groupon doen en was het een hele goede deal. Ik had het voor Kenneth als een verrassing gehouden en die was gisteravond dan ook zeer verbaasd toen ik hem vertelde dat hij maar vroeg naar bed moest gaan omdat hij er vandaag wel heel vroeg uit moest.

Om 4:50 uur ging de wekker af en we zaten om 5:15 in de auto. We moesten nog even zoeken naar de plek waar we elkaar zouden ontmoeten want aan Giel Beelen heb je ook niet altijd wat. Maar om 5:45 waren we toch (op tijd) op de plaats van bestemming. Er waren nog veel meer mensen die vandaag met een ballon de lucht in zouden gaan, meer dan we verwacht hadden. Nadat iedereen er was werden we verdeeld over verschillende busjes en reden we naar de plek waar we zouden gaan opstijgen. Dat bleek dus vlak bij de Outback te zijn waar we van de week hadden gegeten. Ik kon nu nog leuke foto´s van het restaurant maken want die waren we vergeten . De ballonnen werden uitgelegd en de grote branders gingen aan.

Met grote ventilatoren werd de warme lucht naar binnen geblazen en binnen no-time stegen de ballonnen naar de hemel.

We zouden met twee ballonnen de lucht in gaan en in totaal waren we met 32 passagiers. Onze piloot heet Damian en hij was een echte grappenmaker. Zo´n mand was verdeeld in vijf vakken. Vier gelijke vakken aan de hoeken voor de passagiers en een smal middenstuk waar de gasflessen staan en de piloot. Grappig om te zien was, dat ze een ballonnetje omhoog lieten gaan om te kijken waar de wind heen blies. Minder grappig om te zien was dat het ballonnetje kaarsrecht de lucht in ging… dat bleek later tekenend te zijn voor mijn allereerste ballonvlucht van mijn leven :-(. Toen we in de mand gestapt waren (4 personen in een vak x 4 vakken = 16 personen + 1 piloot) deed hij er nog wat hitte in de ballon bij en na een paar minuten stegen we de lucht in. Ook wij gingen recht omhoog. Al gauw was ballon nummer twee ook de lucht in en kregen we een prachtig uitzicht over de omgeving. Het was nog vroeg en het werd net licht.

Rechts van u zien we Disney World met uitstekend zicht op Animal Kingdom, Epcot en Hollywood Studio´s. Hartstikke leuk om te zien en we hebben er ook flink veel foto´s van gemaakt. Maar toen begon het wachten op de wind……………….. De piloot probeerde het hooooooog in de lucht.

De piloot probeerde het heeeeeeeel laag bij de grond. We kregen nog een poging om met de mand het water van een zeer nabij gelegen vijver aan te raken maar we verroerde voor de rest geen meter.

Al met al zijn we 250 meter verderop weer geland. Ik kan niet ontkennen dat ik toch wel een beetje teleurgesteld ben. Het was een geweldige ervaring om met zo´n mand de lucht in te gaan en het uitzicht was ook spectaculair maar we hadden net zo goed met die grote ballon de lucht in kunnen gaan bij Downtown Disney want die zit aan touwen vast en verplaatst zich ook geen meter.

De landing ging gelukkig wel heel glad en in één klein klapje stonden we aan de grond op de parkeerplaats naast de Cracker Barrel. Nadat de ballon weer met vele handjes van (aangewezen) vrijwilligers :-) was opgevouwen en in een grote zak was gestopt werd er twee flessen champagne geopend en werd er getoost op een veilige vlucht want dat was het natuurlijk wel geweest.

Daarna reden we terug naar de verzamelplek om te ontbijten maar ook dat was een klein tegenvallertje. Niet veel keus en ook niet echt lekker dus wij hebben ons snel afgemeld en zijn lekker naar huis gegaan om met de rest van de club te ontbijten. De meiden hadden ons gemist en waren blij dat we er weer waren. Ik was blij dat ik ze weer zag en dat maakte dat mijn teleurstelling al gauw weer verminderde. Mam en ik hadden eigenlijk het plan om na het ontbijt dan naar de Florida Mall te gaan om nog een keer te shoppen voordat we het gingen. Maar toen kreeg ik de ingeving om maar eerst even te kijken hoeveel ruimte ik in de koffers had. Dus gingen we maar eerst inpakken en wat bleek…….shoppen ging niet door. De koffers zitten vol en bij mam ook al aan hun gewicht. Aan gewicht heb ik zeker bij een aantal koffers nog wel ruimte maar toch zitten ze al vrij vol dus ik kan er ook niet veel meer bij hebben. Die toilettassen nemen ook altijd veel ruimte in en met vijf mensen heb ik er daar ook een hoop van. Het is verstandiger om uit de buurt te blijven van de Florida Mall want dat zou zo maar een nieuwe koffer kosten. dus toen we klaar waren bleven we lekker thuis en gingen de meiden lekker zwemmen en hebben ze ook een flink tijd met hun barbies gespeeld. Heel lief, voor hun was het ook wel lekker relaxed een dagje niksen. Ik heb nu lekker aan de foto´s kunnen werken en al een start kunnen maken aan mijn blog.

Tijdens onze ballonvlucht hadden mam en pap al een begin gemaakt met de schoonmaak dus morgen kunnen we met een gerust hart alles achterlaten. Vanavond nog even handdoeken wassen en morgenochtend de wasmachine aanzetten met het beddengoed. Dan zit onze tijd in deze villa er al weer op en dan gaat onze laatste deel van de vakantie alweer in. Maar daar ga ik nog geen letter vuil aan maken want we hebben nog drie volle dagen vol van genieten.


Rond een uur of vijf zijn we in de auto gestapt en richting de Cracker Barrel gereden. Ik wilde het vanavond niet te laat gaan maken en ook de kinderen waren na al het zwemmen best wel moe. De Cracker Barrel stond nog op ons lijstje waar we wel een keertje wilden gaan eten. Ik had er goede dingen over gehoord op het forum. We waren er al een paar keer langsgereden en de meiden waren wel heel erg nieuwsgierig naar die schommelstoelen geworden.


Ook hier was het eten heel lekker, weer een andere ambiance, echt een beetje country en met Kenny Rogers en Dolly Parton op de achtergrond was het helemaal af. Mam en Kenneth hadden voor de 14 uur lang gestoofde Roastbeef gekozen en dat was dus nu draadjesvlees. Daar zijn ze allebei dol op en ze zaten echt te smullen. Pap en ik hadden weer steak (sirlion) met patat en ik weet zeker dat ik voorlopig in Nederland het patat even over sla. Ik heb het nu wel heel vaak gegeten. Begint er een beetje genoeg van te krijgen. Na het eten hebben we de auto voor morgen bij de Dollar opgehaald. Met alle koffers hebben we echt twee auto´s nodig want dat zijn er nu ondertussen 10 bij elkaar geworden met vijf handtrolly´s. Wordt nog even een gepuzzel om dat allemaal goed in de auto te krijgen. Morgen gaan we naar Bush Garden en daarna rijden we door naar ons nieuw verblijf in St. Petersburg.

Weltrusten en goedemorgen, het was vandaag een vroege maar voor de rest een heel rustige dag en dat was toch ook wel eens genieten!

9 mei 2011 dag 16: Island of Adventure

2011-05-09T23:50:00.012+02:00

Het weer                             : ontzettend warm en zonnig
Aantal graden                     : 35+
Aantal foto’s vandaag          : 378
Totaal aantal foto’s vakantie : 4116

Planning voor de dag:
9:00 - 19:00 uur: Island of Adventure

@Mery: Thanks meid, het normale leven zal inderdaad wel weer anders zijn.

@Anita: 9 pm is voor de meiden veel te laat maar vandaag hebben we gebruik gemaakt van de Early Bird aanbieding en die scheelt ook ontzettend veel

@Claudia: Yentle kan misschien Twan helpen met voorbereiden maar aan haar zal hij niet veel steun hebben. Ze is zelf vandaag helemaal alleen geweest!

@Mary: dank je voor het compliment. Het is inderdaad veel werk maar ik vind het ontzettend leuk om te doen en alle reacties stimuleren enorm.

@Marlies: hahahaha. Sol heeft inderdaad niets met koeien en ik denk inderdaad dat ze de kleine Duiker niet zal gaan missen.

Vandaag zal ik zo snel mogelijk proberen te typen als dat ik kan want ik ben er net achter gekomen dat het wel heeeeeeel vroeg dag zal zijn. Ik kon daarnet op de site van Orlando Balloon kijken en daar zag ik het heugelijke feit dat de ballon vaart van morgen ochtend doorgaat. Het iets minder goede nieuws is wel dat we er al om 5:45 am moeten zijn. Omdat het ongeveer een half uurtje rijden is naar de plek van bestemming zal ik zeker om 5:00 uur de wekker moeten laten afgaan. Dan zal alles klaar moeten liggen zodat we gelijk in onze kleren kunnen springen en naar de auto kunnen rennen. En dit alles zo stil mogelijk want de rest zal hopelijk nog liggen te slapen.

Maar daar hebben we nu maar niet meer over. Vandaag was het Harry Potterdag. We stonden weer lekker vroeg op (oh wat verlang ik naar een lange slaapnacht) en nu hadden we toch wel heel veel haast. We wilden echt op tijd zijn bij de Island of Adventure want we wisten dat je bij Harry Potter and the Forbidden Journey niet te laat moest komen.

Dus nadat we waren aangekomen zijn we gelijk naar achterin het park gegaan. Met ons hadden meer mensen dit idee gehad want in Zweinstein was het al behoorlijk druk. Maar alle remmen gingen er nu op. Je staat gelijk stil en je komt echt ogen te kort. Wat is dit geweldig, ongelofelijk, prachtig en dan nog veel meer. Ik ben fan van HP. Ik heb alle boeken gelezen en samen met Claudia ben ik naar iedere film geweest. We hebben samen die traditie opgebouwd want we gaan met niemand anders. Het liefst nog samen op een doordeweekse dag want dan hebben we de bioscoopzaal bijna voor ons tweeën alleen en dan kunnen we ook lekker met elkaar over de film kletsen zonder andere tot last te zijn. Het was echt geweldig om alles te zien. Het kasteel, het dorp, alles. Alles is zo goed nagemaakt, je weet gewoon niet waar je moet kijken laat staan beginnen. Je wilt gewoon alles doen en zien. Gauw gingen we nog met de machinist van de Zwijnexpress op de foto maar toen gingen we toch door naar het kasteel.

Aan het begin stond er op het bord dat er een wachtlijst van 45 minuten was. Dat leek ons nog zeer goed te doen dus we gingen er met zijn allen in staan. Dit is de allereerste keer dat ik het jammer vond dat het wachten voorbij was. Naar mijn idee heb ik ook niet 45 minuten in de rij gestaan. Het ging echt een heel stuk sneller. Veel te snel want wat is dit een leuke wachtrij. Je ziet zo veel dingen om je heen, alles beweegt, schilderijen praten. Alles is zo herkenbaar. Je komt Perkamentus tegen. Harry, Hermelien en Ron zie je ook nog even staan. Voor je het weet sta je bij de karretjes. Dat was trouwens de grote zaal van Zwijnstein en zag je kaarsen aan het plafond. Jammer dat fotograferen de boel verraad want dan zie je de kaarsen aan een draadje hangen maar als je gewoon zo kijkt is het donker genoeg om te denken dat de kaarsen net als in de film rond zweven. Echt geweldig. Bij de ingang hadden we al gezien dat Mea te klein zou zijn voor de attractie en dat het bij Solange erom zou spannen. In Amerika hebben ze iets geweldigs in de parken en dat is de child swap. Je kan dan gewoon met zijn allen in de rij staan en je kan om de beurt in de attractie gaan. Je moet dan in een aparte ruimte wachten totdat de eerste uit de attractie komen en dat je kan ruilen. Toen we bij de karretjes kwamen zag dat meisje gelijk dat Mea te klein was en vroeg ons wie er bij haar zou blijven. Dat zou Kenneth zijn. Maar toen keek ze naar Solange, we hadden al in de wachtrij met haar geoefend hoe ze zich lang kan maken. Rug recht, nek lang, hoofd recht. Ze deed het geweldig en ze haalde het net. Ik denk ook wel dat ze een klein beetje mazzel heeft gehad maar dat maakte haar helemaal niets uit. Ze mocht ook naar Harry Potter. Daar was ze al een paar dagen naar aan het uitkijken en nu mocht ze het toch gaan doen. Wat een geweldige attractie is dit zeg. Je zit wel in een simulator en daar had ik ook wel wat last van maar het is ook een darkride die toch nog best wel eng is. Dementors, draken, spoken, spinnen, de beukende wilg, skeletten alles kwam aan je voorbij. Ik was toch wel bang dat dit een beetje te veel voor Solange zou zijn maar niets was natuurlijk minder waar. Ze vond het helemaal geweldig. En dat was het ook. Het weeïge gevoel in mijn maag van de simulator had ik er graag voor over om deze attractie te hebben meegemaakt. Dit had ik echt niet willen missen.

Toen we eruit kwamen wilde Solange gelijk door naar de achtbaan Flight of the Hippogriff. Dat is een familie achtbaan en die kon ze natuurlijk niet voorbij lopen. Ik ging maar met de meiden want Kenneth had toch ook last van de simulator en hij had er meer last van dan ik. En mam en pap houden helemaal niet van zulke dingen. Maar bij de poortjes werden de meiden er weer uitgevist en bleek dat Solange en Mea niet zonder begeleiding van een volwassene mochten gaan. Yentle was niet voldoende. Dus toen werd het een gegoochel met de kinderen. Ik ging eerst met Mea. Achtbaan nummer twee achter haar naam. Yentle en Solange bleven achter. Daarna ging ik gelijk door met Solange. Yentle en Mea bleven achter en na ons moest Yentle alleen. (dat was gelijk een goede oefening voor later….). Twee keer achter in een achtbaan (ook al is die heel tam en kort) na een simulator vlucht was toch echt niet zo bevorderlijk voor mijn maag en het weeïge gevoel ging over naar een klein beetje beroerd. Nu maar even rustig aan doen, lekker door Zwijnstein lopen en alles in je opnemen.

Yentle had haar oog laten vallen op een toverstaf. Of liever gezegd op DE toverstaf. Natuurlijk dezelfde als die Harry in de film ook heeft. Ik vond het niet zo´n verstandige koop want naar mijn idee is in Nederland daar toch gauw de lol van af. Maar ze bleef er maar over doorgaan en ze heeft beloofd dat ze het in Nederland terug gaat betalen (daar wordt ze ook echt aan gehouden). Dus we hebben een heks in ons gezin erbij.

Toen zag ze dat er maar vijf minuten wachttijd was bij de Dragon Challenge. Deze attractie heette voorheen Dualing Dragons en kon nu toch nog goed gebruikt worden bij Harry Potter want ook daar waren er draken. Dit zijn twee achtbanen door elkaar heen gemaakt en op een bepaald punt lijkt het ook of je tegen elkaar opbotst. Dit is ook een achtbaan maar voor de meer doorgewinterde types. Springend, huppelend, roepend of ze er in mocht. Ik kon haar niet tegenhouden maar voor mij was het even genoeg. Ik ben met haar mee gelopen tot aan de achtbaan maar ze is er helemaal alleen in gegaan. Ze is voor de rode baan gegaan. Best wel eng….vond ik. Maar dat zag zij toch helemaal anders. Wat vond ze hem geweldig. Vol plezier kwam ze eruit. Stuiterend als een stuiterbal vertelde ze het hele verhaal aan de achterblijvers. Dat kind is echt een achtbaan fanaat! En ik ben trots op haar dat ze het durft. Na nog wat winkeltjes te hebben bekeken hebben we Zwijnstein verlaten. Op naar het Lost Continent. Dit gedeelte waren we twee jaar geleden helemaal niet aan toegekomen dus nu was ook alles nieuw. De show van Simbad waren we net misgelopen dus maar door naar Poseidon´s Fury. In het begin vonden we er niet zo veel aan maar toen we door die te gekke watertunnel waren gelopen en in de laatste zaal kwamen werd het wel een te gekke show. Die laatste zaal is echt heel mooi opgezet en indrukwekkend. Als die twee mannen tegen elkaar vechten en dat water en vuur tekeer gaat dan is dat echt spectaculair. Daarna begonnen de buikjes te rommelen en gingen we voor een snelle snack. Die niet te veel mocht zijn want we hadden grote plannen voor de avond. Bij Seuss Landing hadden ze Circus McGurkus een fast food restaurant en we wisten nog van de vorige keer dat je daar lekker binnen kon zitten.

Want wat was het vandaag weer warm. Echt heel zwaar om nog echt heel enthousiast over alles te raken. Hoe meer het na twaalf uur werd, hoe minder ons energie level werd. Ik heb ook niet meer het gevoel dat mijn Supradyn het aankan. Maar omdat we toch in het land van the Cat in the Hat waren was het nu Mea´s beurt. Daar hebben ze allemaal attracties waar zij in mag en ze vond het allemaal geweldig. Dit meisje is wat betreft pretparken ook een echte durfal aan het worden. Ze geniet er zo ontzettend van.

Nadat we alles in Seuss Landing hadden gedaan liepen we door naar Marvel Super Hero Island. Als eerste kwamen we the Incredible Hulk tegen en weer hadden we een blije dochter en een verdrietige dochter. De verdrietige vond dat ze het toch kon proberen want het was bij Harry toch ook gelukt. Als ze haar rug en hoofd recht hield zou het best goed komen. Maar dat ging niet, ze kwam echt flink wat centimeters tekort. Yentle redde het net en wilde hem echt gaan doen. Mijn beroerdheid was wel al aardig gezakt maar over was hij nog niet. “Maar mam, dan loop je toch alleen maar mee. Dan ga ik wel alleen”. Maar de hulk was een achtbaan waar ik toch ook wel graag in wilde. Dus ik ging toch maar mee.

Dit keer liep Kenneth mee om nog een paar foto´s te maken en samen werden we echt gelanceerd. Over de kop, een schroef, versnellingen. Alles erop en eraan. Ik ben blij dat ik hem toch wel gedaan had want hij was top! Dat weeige gevoel had ik er toch wel weer voor over. De meiden hebben daarna nog een andere traditie in stand gehouden. In ronddraaiende “ theekopjes” met opa. Dit keer waren het natuurlijk geen theekopjes maar in principe zijn die attracties toch echt allemaal hetzelfde. Door naar Toon Lagoon om nog even een aantal leuke foto´s te maken.

Maar toen waren we toch wel op de bodem van onze energiepot gekomen. Mam haar voet werd weer dik en de hitte werd echt wel te veel. Nog even bij de Christmas shop naar binnen maar dit keer kon ik er niets van mijn gading vinden. Mam heeft maar een ding gevonden dus hadden we maar een mager dagje in Kerstland. Langzaam aan naar de uitgang en naar de auto. We hadden een reservering staan bij Kobé voor vijf uur. Het zaakje aan de overkant van Universal ziet er aan de buitenkant niet uit maar binnen is het echt heel goed te doen.

Grote tafels waar door een kok aan gebakken wordt op een bakplaat. Omdat we een reservering hadden van vijf uur konden we gebruik maken van het Early Bird menu. Dat is maar $10,00 per persoon en je krijgt zoveel eten. Je kan kiezen uit kip, garnalen en steak als hoofdmenu maar je begint met soep, salade, bami (noodles), nasi en dan je vlees of vis. Alles gaat wel in een flink tempo maar het is echt zalig en die kok maakt er ook een hele leuke show van. De meiden (maar wij ook) vonden het echt super. Het is echt een aanrader.


Voor na het eten hadden we eigenlijk een potje mini golf staan want al twee weken lopen we dit aan de meiden te beloven maar omdat we zoveel op ons wenslijstje hadden staan kwam het er elke keer niet van. Ook dit keer liepen de volwassenen niet over van enthousiasme, zelfs Kenneth had geen zin en hij is nog wel degene die het snelst zin maakt voor zijn dochters. We konden het gelukkig inwisselen voor een zwempartij in ons eigen zwembad maar dan moesten opa en oma ook meedoen. En die vonden het een goede deal dus we konden lekker naar huis. Dus nu zitten ze lekker in het zwembad en hebben de grootst mogelijk lol. En als je Mea ziet…….je herkent haar gewoon niet meer in het meisje dat ze was als het om zwemmen ging. Ze springt in het water alsof het niets is, ze probeert te duiken, rugslag, schoolslag. Ze draait gewoon nergens meer haar hand voor om. We hebben er een filmpje van gemaakt want we zijn zo trots op haar dat we het aan iedereen willen laten zien.

Ik weet dat ik iemand echt boos ga maken (of op zijn minst teleurgesteld) maar Clau, ik ga nu echt stoppen. Ik zal er een paar foto´s bij zetten maar morgen zal ik een dia filmpje van de foto´s maken. Er gaat altijd zoveel tijd in zitten en ik wil nu toch echt richting mijn bedje want om 05:00 uur opstaan vind ik wel echt heel vroeg. Ik zal het met je goedmaken.

Iedereen weltrusten en goede morgen (al zal ik niet veel later dan jullie wakker worden).

8 mei 2011 dag 15: Seaworld

2011-05-08T23:50:00.049+02:00

Het weer                              : alleen maar zon, zon en nog eens zon
Aantal graden                       : 35+
Aantal foto’s vandaag          : 767
Totaal aantal foto’s vakantie : 3738

Planning voor de dag:
9:00 - 19:00 uur : Seaworld

@iedereen: het verslag van de dag van gisteren staat er ook weer bij.

@hilde en co: een aantal van ons hadden inderdaad het koud bij het Rainforest cafe. (waaronder ik) maar de kinderen (en mijn ouders) vinden het daar zo geweldig dat we het er graag voor over hebben.

@ton,lil,mitch: leuk jullie reaktie weer. Mam haar voet is wel al beter maar nog niet helemaal over, jammer genoeg. Die alligator durfde ze twee jaar geleden ook al maar we stonden wel versteld van Mea want voor haar was het de eerste keer.

@lieve Brit: lief dat je dat hebt geschreven en vandaag hebben we weer een leuke dag gehad. Als ik thuis ben zal ik je gelukkig snel gaan zien. Dikke kus, Yentle

@Hannie: wij hadden eigenlijk ook een uur maar dan hadden we naar het andere filiaal aan de Big Bass Rd moeten rijden want bij E. Southport Rd werd deze niet gedaan. Maar daar had ik dan weer geen kortingsbon voor, voor mijn ouders. De keus moesten we ter plekke maken. Een uur was leuk geweest maar hier hebben we ook van genoten.

@Pieter en Petra: ik weet niet of er nog een volgende keer gaat komen, de volgende keer wanneer we gaan ;-) (het virus is nog steeds aanwezig). Er staan nog zoveel dingen op ons verlanglijstje dat we waarschijnlijk de volgende keer voor iets anders gaan kiezen. En wat betreft de alligators in de achtertuin……wij komen het hek niet uit!

@Mattrob: wij helpen de Amerikaanse economie wel hoor maar die disneytasjes…..die waren voornamelijk van de meiden! Goed voorbeeld doet goed volgen!!!! ;-)

Vandaag was er een ander begin dan dat we de afgelopen weken hebben gehad want vandaag werd ik in het zonnetje gezet. De meiden hadden hun moederdagcadeautjes meegenomen die ze op school hadden gemaakt en ik mocht natuurlijk niet kijken in het zakje waar het in zat. Wat een prachtige zeep kettingen hadden ze alle drie gemaakt. Die krijgen een mooi plekje en ga ik natuurlijk niet gebruiken. Solange was al heel de vakantie bezig met iets te zoeken als cadeau voor mij maar OF het was te duur OF ik had de neiging om me opnieuw voor te stellen want blijkbaar kende ze mij niet. De meest opzichtige truitjes of jurkjes is ze mee komen aandragen. Maar ze had ook een hele stapel tekeningen voor me gemaakt. Daar was ze thuis al mee begonnen en die stapel werd als maar groter. Ik heb zeker tien mooie tekeningen van haar gekregen. Dit jaar was Moederdag echt een belangrijk iets in haar wereldje. Bij Hollywood studio zag ik een leuke Mickey boodschappentas. Ik heb een zwak voor zulk soort tassen en ik koop er altijd wel één als ik in een disneypark (USA of Paris) ben. Ik heb het maar in Kenneth zijn oor gefluisterd dat dit wel een leuk Moederdag cadeau was en die is toen de meiden gaan verzamelen om het “stiekem” te gaan kopen. NATUURLIJK was ik vanmorgen verbaasd toen ik het vanmorgen uitpakte. Hoe wisten ze dat ik die zo leuk vond??!!

Glunderend stonden ze me aan te kijken en waren helemaal trots op zichzelf. Daarna werd het ontbijten en aankleden. We kwamen ongeveer kwart over negen bij Seaworld aan maar stonden nog heel dicht bij de ingang geparkeerd.

Een klein stukje lopen en we stonden binnen. Natuurlijk even met de orka op de foto

en toen het park op. Als eerste gingen we gelijk door naar the Dolphin Cove om de dolfijnen te voeren. Dat is zo ontzettend leuk om te doen. Die beesten zijn dan zo ontzettend dichtbij, je kunt ze ook gewoon aanraken. Je moet dan wel snel zijn want als ze hun visje hebben bemachtigd dan gaan ze gauw door naar de volgende persoon. Maar het was echt geweldig voor die kinderen en het is het geld meer dan waard.

Na het voeren door naar Blue Horizons. Wat een prachtige show is dat toch. We kwamen een beetje laat binnen dus er was nog alleen maar plaats bovenin het stadium. Maar ik moet zeggen dat we nog steeds een prima zicht hadden (we zaten wel in het midden) en met de telelens van de spiegelreflex camera kwam ik nog steeds heel dichtbij om mooie foto´s te maken.

Ik vind het echt geweldig om met dat ding aan de gang te gaan. Als je hem op sportstand zet kan je foto´s blijven knippen en zie je ook echt de actie van de dieren. Ik heb vandaag weer een flink aantal foto´s geschoten met die twee shows. De dolfijnen hadden het weer dol fijn naar hun zin en zette hun beste vin voor. De soak-zone kreeg er goed van langs al stelt het natuurlijk niet zoveel voor als wanneer onze grote vriend in het Shamu stadium aan de slag gaat. Toen de laatste dolfijn gesprongen had en alle vogels weer waren gevangen kwam er een ander hoogtepunt. Yentle, Kenneth en ik gingen in Manta. Met een wachttijd van 10 minuten was dit natuurlijk zeker goed te doen. Solange was zeer verdrietig dat ze niet mee kon maar 1.38 meter kon ze echt niet binnen vijf minuten voor elkaar krijgen als ze maar 1.18 meter is. Die 20 cm waren echt goed zichtbaar. Net als haar zus twee jaar geleden vond ze het maar flink oneerlijk en zat zichzelf al te beloven dat als ze zeven jaar zou zijn dit helemaal geen probleem meer zou zijn. Blijkbaar heeft ze voor zichzelf al besloten dat we over twee jaar weer een tripje naar de USA zullen gaan maken. (Nou mij heeft ze al een medestander!) Yentle was dolgelukkig en kon niet stil blijven staan van plezier. Twee jaar geleden wilde ze al ontzettend graag in de achtbanen maar toen mocht het niet vanwege haar lengte. Gelukkig had ze nu de benodigde centimeters en daar ging ze dankbaar gebruik van maken. Haar vader was wat minder gelukkig. Hij wilde zich niet laten kennen en liep met ons mee. Tijdens het lopen werd hij alsmaar minder zeker van zijn zaak maar hij kon toch niet afhaken. Hij was toch geen watje? Yentle en ik liepen hem zeker te pesten en toen hij aan het poortje stond voelde hij zich toch te veel man om zich te laten pesten door zijn dochter want die kon niet wachten totdat ze erin mocht. Yentle en ik zaten samen en hij zat apart. Want het ging wat anders dan gepland. Maar ach, dat kon de pret voor Yentle en mij niet drukken. Wat heeft dat kind genoten zeg!! Helemaal stuiterend kwam ze weer uit de achtbaan en als je haar, haar zin zou hebben gegeven zouden we zeker nog acht keer achter elkaar zijn doorgegaan. Kenneth kwam er wonder boven wonder ook nog rechtop staand uit. Ik moet toegeven dat het best wel een heftige achtbaan is want omdat je op je buik onder de baan hangt ziet de wereld er toch wel een beetje anders uit als je de eerste bocht naar beneden valt. Hij vond hem goed te doen maar kondigde ook wel gelijk aan dat dit wel de laatste keer van vandaag was dat hij in een achtbaan ging. Maar we waren trots op hem dat hij het toch had gedaan en hij was zeker geen watje!!

Omdat we bij binnenkomst al de tip hadden gekregen om niet te lang te wachten om naar de orka show te gaan omdat het daar flink druk kon worden gingen we na Manta door naar het Shamu Stadium. Er stonden al een aantal mensen te wachten en daarachter hebben we ons maar aangesloten. We hebben bij elkaar een half uurtje moeten wachten voordat we naar binnen mochten maar toen konden we ook wel een mooi plekje uitkiezen ook. Al zal ik de volgende keer een nog beter plekje weten. De volgende keer ga ik op de bovenste rij van de soak zone zitten want daar word je echt niet nat en dan heb je niet te maken met vervelende hekjes. De show was echt geweldig.

Ze hebben het mooi opgelost dat de trainers niet in het water meer mogen maar omdat we weten dat het ooit wel is geweest mis je het toch een beetje. Zeker als je een twee uur daarvoor nog naar de dolfijnen hebt zitten kijken en daar wel alle trainers stuk voor stuk het water in zien duiken. Maar die orka´s zijn spectaculair. De bambino van de groep deed gezellig mee voor zover hij er zin had. Zo deed hij mee aan de sprongen maar zo was hij ook weer alleen het bassin aan het verkennen als zijn moeder en tante´s netjes bij de trainers moesten komen. Daar had hij duidelijk geen zin in. Echt heel grappig om te zien. Maar wat een scheetje is het toch als hij naast zijn opa aan het zwemmen is en ook probeert mee te helpen om het publiek nat te maken.

Zijn opa is de grote baas. De Capo di tutti capi en zijn grote fout van vorig jaar is hem zeker duur komen te staan. Maar gelukkig mag hij nu toch wel weer meedoen. Tilikum is echt magnifiek. Hij is heel herkenbaar door zijn gebogen vin op zijn rug maar hij is ook enorm groot. Een zwiep met zijn staart en mensen waren nat. Ik wanneer ik zeg nat, dan bedoel ik ook echt nat!

Wat ik wel ontzettend, enorm, ongelofelijk vervelend vind zijn die mensen die net een paar minuten voor het einde van de show al weg gaan. Als of ze de laatste bus nog moeten halen. Dit keer was ik de gelukkige met zo´n gezin. Vijf minuten voor het einde stonden ze ineens op, omdat ze een klein kind hadden (met al het nodige toebehoren) ging het vertrek niet helemaal soepel en waardoor ik dus een gedeelte niet heb gezien en ook geen foto´s van heb kunnen maken. Het is echt in ieder park, bij iedere show al gebeurt en ik vind het echt rete irritant. Waarom die mensen zo´n haast hebben? Ik snap er niets van. Het is ook niet zo dat er gelijk een andere show gaat beginnen want dat hebben ze in ieder park wel goed geregeld. Je hebt ruimschoots de tijd om rustig iedere show uit te kijken. Na deze geweldige show was het tijd voor Solange. Zij moest en zou in een achtbaan en dan zou het maar Shamu expres zijn. Ook Mea wilde het wel eens gaan proberen en na vandaag heeft zij ook al één achtbaan onder haar naam staan. Al vind ik zelf achtbaan een groot woord. Ook Solange kwam er enigszins teleurgesteld uit. Was dit nou alles? In zo´n korte achtbaan had ze nog nooit gezeten. Daarna zijn we richting de Seamore en Clive show gegaan maar omdat we alle tijd hadden hebben we nog een stop gemaakt bij de haaien. Tijdens het lopen naar de zeeleeuwen show maakte Yentle en ik andere plannen. Als de rest van de groep nou naar de show zouden gaan kijken dan zouden wij doorgaan naar Kraken. Dan hoefde de rest niet op ons te wachten en hadden ze ook iets leuks om te doen. Wij zouden daarna wel weer terug komen om aan te haken. Dat was als iedereen als een goed plan gezien dus voordat zij zich konden bedenken waren Yentle en ik al verdwenen.

Op naar Kraken!! En ook deze kreeg van mijn dochter een dikke tien!! Ze vond hem helemaal geweldig. Nu moet ik wel toegeven dat ik blijkbaar toch dit jaar veer……. (krijg het er niet uit! ;-P) ga worden want ik had flinke hoofdpijn toen ik eruit stapte. En dat kwam niet door het schudden want deze achtbaan gaat echt heel glad door de bochten en loopings heen. Maar misschien kwam het ook door de hitte (dat hoop ik maar) want wat was het vandaag heet. We hadden er allemaal flink last van. Ik kreeg mijn voeten echt maar moeizaam vooruit. Mam kreeg toch weer last van haar voet en die werd ook weer zo dik dat haar birckenstock er nog instaat. Na deze topper gingen we snel terug naar de zeeleeuwen en konden we er nog een gedeelte van meepikken. Hierna begon de oudere van de groep toch wel aan te geven dat ze het een beetje zat aan het worden waren en ook de jongste was niet echt gezellig meer. Mea had vandaag het idee dat alle aandacht welkom was, ook negatieve aandacht. Dat zal natuurlijk ook door de vermoeidheid komen en ze is pas vier jaar oud en ze heeft de afgelopen weken alles ongelofelijk goed meegedaan. Maar het is echt zeer vermoeiend om met deze hitte een kind constant erbij te moeten houden en te corrigeren. Dus we kozen nog één attractie en dan zouden we het voor gezien houden. Dat werd Atlantis. Wetende dat ik hier twee jaar geleden echt zeiknat uitkwam hield ik deze attractie voor gezien en was het Kenneth zijn beurt. Als tip nog wel gegeven om achterin te gaan zitten want dat zou waarschijnlijk wel schelen. Het scheelde wel maar niet al te veel. De kinderen hadden hele natte broeken en ook Kenneth had flinke natte plekken. Maar voordat we bij de parkeerplaats waren was ze alweer een flink stuk droog.

Toen mam en ik de vorige keer naar Prime Outlet waren geweest kwamen we langs de Outlet Marketplace. Dat zit ook tegenover Festival Bay Mall. We reden toen langs een Tommy Hilfiger Clearance en daar wilde we ook even kijken. Ook hadden we iets verder een merkschoen outlet gezien en aangezien ik nog steeds op zoek was voor Yentle´s nieuwe gympen maakte we daar ook een stop. Yentle weer nieuwe gympen rijker en mijn grote vriend Tommy heb ik ook weer een stukje rijker gemaakt. Maar wat hebben we daar mazzels gehad. Ik heb twee truien kunnen kopen die ieder $ 2,99 waren (dat is € 1,89). Echt een geweldige winterjas voor mezelf die op het kaartje $ 149,00 had staan. Bij de kassa was hij echter $ 39,00 (€ 24,55). Mijn dag kan echt niet meer stuk.

Toen begon onze maagjes echt te knorren. We hadden het plan om naar Kobe Japanse Steakhouse en Sushi bar te gaan. Helemaal niet bij stil gestaan dat het Moederdag is en dat er meer mensen uit eten gaan. Het was daar stampersvol en ze namen geen reserveringen meer aan voor de Teppan Yaki-tafels. Omdat ons dit nou juist zo leuk leek hebben we maar een afspraak voor morgen gemaakt want dan gaan we toch naar Universal en die ligt daar tegenover. Een paar deuren verder zat een Golden Corral waar we nog wel terecht konden. Het had de ambiance van een enorme vreetschuur maar wat hebben we lekker gegeten. Er was een enorm buffet waar je onbeperkt naar toe kon blijven lopen. Zoals gezegd was de aankleding echt niet bijzonder maar we hebben er echt heel goed gegeten. We hebben voor vier keer het bedrag wat we nu kwijt waren bij de Prinsessen in Restaurant Akershus in Norway (in Epcot) gegeten en dat was echt lang zo lekker niet.

Daarna naar huis, één meisje hield het niet meer en ging gelijk door haar bedje in. De oudste twee hadden nog wel wat energie voor het verslag van de dag. Dus geniet ervan, wij hebben in ieder geval zeker van de dag genoten. Weltrusten en goede morgen

Wat betreft het foto filmpje, ik heb er weer voor gekozen om de foto´s snel te laten gaat. Dat is voor sommige foto´s misschien te snel maar de aktie foto´s van dolfijnen en orka´s laten ook nu weer prachtig tot wat die mooie beesten toe in staat zijn. (P.S. ik heb hem net even geprobeerd maar hij loopt toch niet zo mooi door. De muziek blijft haperen. Zal het morgen proberen te verbeteren maar nu ben ik echt te moe. Het is morgen weer vroeg dag en gaan we naar Harry!

7 mei 2011 dag 17: relaxen - airboot ride Boogy Creek - Downtown Disney - Old town

2011-05-07T23:50:00.054+02:00

Het weer                             : lekker zonnig
Aantal graden                     : 30+
Aantal foto’s vandaag          : 160
Totaal aantal foto’s vakantie : 2971

Planning voor de dag:
relaxen en lekker zwemmen
richting Boogy Creek voor een airboot ride
richting Downtown Disney om lekker te shoppen en te eten in het Rainforest Cafe
Corrie, Jacqueline, Yentle, Solange en Mea terug naar de villa
20:00 uur mannen richting Old Town voor de Saterday Night Cruise

@Mister Potatohead was inderdaad wel een stunt hoor en grappig om te zien hoeveel moeite het nog kostte om hem of haar weer op zijn voetjes te krijgen. Daar waren zeker drie mensen voor nodig

@Marleen: ik snap niet dat het filmpje van Fantasmic niet goed gaat, we hebben het hier gelijk geprobeerd en hij deed het gewoon.

@Claudia: ik hoef je toch niet te vertellen dat mijn moeder niet zo blij met je was he?! ;-D

@Marlies: een schoolreisje naar Duinrel ga je zeker ook niet in je koude kleren zitten hoor, zeker niet met kinderen die niet van jou zijn. Was het leuk?

@]Marga: mijn levensmoto, aan iedere nadeel zit een voordeel of andersom!

Vandaag hadden we echt een rustige start. Ik heb in ieder geval kunnen slapen totdat ik uit mezelf wakker werd en dat is tot nu toe nog niet voorgekomen. Het was of de wekker of de kinderen. Toch heb ik niet echt uitgeslapen maar even rustig kunnen blijven liggen is al heerlijk genoeg. We hadden allemaal een rustige start dus we gingen ook wat later ontbijten. Na het ontbijt gingen de meiden en de mannen lekker zwemmen.

Solange moest nog steeds werken aan haar borstcrawl en ik moet zeggen dat het echt ook vruchten begint af te werpen. Het gaat steeds beter dus ik heb goede hoop dat ze het afzwemmen nog gaat redden. Met mam haar voet ging het gelukkig al weer een heel stuk beter, hij is nog een klein beetje dik maar dat zou ook zomaar door de warmte kunnen komen. De jeuk is ook ernstig verminderd. Ze voelde zich in ieder geval weer helemaal het vrouwtje om gezellig heel de dag mee te kunnen doen. Dat dagje rust met haar voet heeft de boel zeker wel geholpen. Om uur of twaalf was iedereen weer aangekleed en klaar om op weg te gaan. We gingen een airboot ride maken. Ik had al betaald via Groupon maar dat was voor mam en pap niet helemaal goed gegaan. Deze deal was maar voor maximaal 5 personen en toen pap het voor mam en hem wilde regelen besloot de Rabobank ineens voor Big Brother te spelen en besloot dat het vast niet goed was dat hij een aanschaf deed in buitenland. Het lukte dus voor hen niet om ook met de Groupon deal mee te doen. Ik had mijn max. aan deelnemers al bereikt met mijn creditcard en voordat hij het met de bank had geregeld was de deal al weer voorbij. Dat was toch wel een beetje jammer. Gelukkig had ik voor hen nog wel een kortingscoupon gevonden en kon de tweede volwassene voor de helft van de prijs. Dat scheelde toch weer.
Dus wij op naar Boggy Creek, we waren er twee jaar geleden ook al geweest maar dit keer ging het toch anders. Die Groupon deal was voor de grote boot en niet voor een private tour. De rit zou een half uur gaan duren. Onze kapitein/chauffeur/tourgids heet John en hij was wel in voor een grapje. We zaten nog met twee andere gezinnen in de boot maar wij zaten op de eerste rij dus we hadden toch nog een geweldig uitzicht. Bij het instappen hing daar echt een enorme zwerm “love-bugs”, ondertussen ben ik van mening dat het “hate-bugs” zijn want wat kunnen die dingen om je heen vliegen zeg! Ze kunnen wel samen zijn maar dat wilt niet zeggen dat ik daar van getuige wil zijn. Het waren er echt ontzettend veel. Maar zo gauw de boot weg vaarde waren ze verdwenen en hadden we er alleen nog bij uitstappen last van. De rit zelf was weer zeer tof, de kinderen genoten zichtbaar en Mea liet me na een halve minuut al los en hoorde ik haar de grootste lol hebben. We zijn in totaal twee alligators tegen gekomen maar dat waren ook wel hele grote. Twee jaar geleden zagen we er meer maar dat waren alleen maar kleintjes. Nu zijn we ook meer op de grote vlakte gebleven en niet de kleine baaitjes. Daar hebben we toen meer de kleine uitgave gezien.


De eerste bleek een hele bijzondere ontmoeting te zijn want volgens John kwam het bijna niet voor dat een alligator zo´n lange tijd, zo rustig bleef liggen. Niet zo dichtbij tenminste. Meestal gaat zo´n beest bijna gelijk onder water maar nu bleef ZIJ een tijd rustig liggen zodat iedereen er een mooie foto (of vijf) van kon maken. John kon ons vertellen dat het een vrouwtje was want zij was ongeveer 3 meter lang en dat was wel zo beetje het langst wat een vrouwtje kon worden. Naar mij had het dus ook een mannetje kunnen zijn die nog niet helemaal volgroeid was maar dat zag hij toch anders en ik ga niet in discussie met een expert. Het zou trouwens toch een beetje stil zijn wat betreft de alligators want het was paringstijd en de meeste alligators zouden op dat moment wel met "wat anders" bezig zijn. Juist! Aangezien we jonge kinderen bij ons hadden leek het me inderdaad het beste dat we de sexuele voorlichting tot een ander moment gingen uitstellen.

Een stuk verder op zwom er ineens een andere alligator voor de boot langs. Deze was inderdaad niet in een fotomoment-bui want toen we dichterbij kwamen was hij vrij snel verdwenen. John had echter wel gezien dat dit een mannetje was want hij was zeker 3,5 meter en zo groot worden de vrouwtjes niet. Blijkbaar heb je in de natuur geen verschillen zoals bij de mens want ik ken kleine vrouwen (in noem geen namen hoor M….) maar ik ken ook lange vrouwen. Maar weer geen discussie met de expert en als hij dit een mannetje noemt dan is het een mannetje!. Zo´n half uur gaat natuurlijk heel snel voorbij, zeker als je over het water heen vliegt dus al gauw stonden we weer voor de aanleg steiger en werden we weer opgewacht door een man die zo´n klein alligator in zijn armen hield. Wij hadden de eer om Oscar te ontmoeten en we hebben nu geleerd dat een alligator zijn ogen helemaal in zijn schedel kan trekken ter bescherming.

Hij gaf dus ook aan dat als we aangevallen zouden worden door een alligator het niet zou helpen om in zijn ogen te prikken (wat wel eens gezegd wordt) want die kan hij onmiddellijk laten verdwijnen. Hij liet het zien en inderdaad waren zijn ogen ineens weg. Zijn kop was helemaal plat. Nou hoop ik inderdaad dat ik nooit door een alligator zal aangevallen worden maar ik ben nu bang dat me weinig mogelijkheden meer overblijven om te ontsnappen. Hij heeft namelijk ook 32 tanden/kiezen. Hij zal er in zijn hele leven zo rond de 3000 verbruiken (als ze stuk gaan dan komt er gewoon een nieuwe) De meiden waren natuurlijk weer ontzettend stoer en stonden gelijk vooraan om hem vast te houden. Mea weer aangestoken door haar zussen liet zich niet kennen en ging gelijk mee. Voor de zekerheid heb ik haar wel als laatste laten gaan want dan kon ze het eerst afkijken van de andere twee. Dat ging heel goed en vol trots stond ze daar met het beestje in haar handen.

Daarna gingen we op weg naar Downtown Disney. Tijdens de rit kwamen we nog de grote flea market van de 192 tegen en zijn we daar gauw gestopt om nog een koffer te kopen. Een koffer heeft het namelijk nog begeven op de heenreis en die moest vervangen worden. Nu kosten de koffers hier een heel stuk minder dan in Nederland. Nou staat er ook geen Samsonite op maar je kan er zeker nog een paar jaar mee vooruit.

Gelijk weer in de auto want ik wilde graag naar Downtown, naar de Christmas Store. Ik had namelijk twee jaar geleden van Kenneth en de meiden vier kerstballen gekregen die Mickey, Minnie, Goofy en Donald voorstelde. Daar had hij onze namen op laten schilderen. Geweldig leuk. Alleen heb ik afgelopen december de grootst mogelijke pech met mijn Disney boom gehad en is hij omgevallen!!!! Een aantal ornamenten kapot maar nog wel te repareren maar ook een aantal ornamenten niet meer te repareren waaronder Goofy en daar stond mijn naam op. Ook hadden we nog geen ornament voor Mea met haar naam dus dat wilde ik gelijk gaan regelen. In Epcot waren we dezelfde ornamenten tegen gekomen dus we wilde die opnieuw laten schilderen en in plaats van Kenneth zijn naam dan die van Mea. Ik had ze eigenlijk in Epcot al mee willen nemen maar daar stonden er nog zo veel dat we er wel van overtuigd waren dat we ze ook in de Christmas Store zouden gaan vinden. Maar helaas. Ze wist wel welke ik bedoelde maar op dit moment hadden zij ze niet en ze wist niet wanneer ze weer geleverd zouden worden. Snik, snik boehoee. Dat was toch wel heel erg jammer want ik was zo blij toen ik ze in Epcot zag. Ik was nu gelijk een beetje chagerijnig want dit was toch wel een domper. Maar in die Christmas Store kan je natuurlijk nooit lang chagerijnig blijven want er hangen daar veels te veel leuke ornamenten en heb ik toch nog hele leuke figuurtjes kunnen scoren.

Nou wil ik aan een ieder vragen die na ons nog naar Disney gaat en daar die ornamenten ziet staan (een vierkante doos met daarin ballen die Mickey, Minnie, Goofy en Donald vertegenwoordigen, neem ze maar mee en dan komt het helemaal goed want ik wil ze echt heel graag nog hebben!!!)

Daarna was het tijd voor de meiden. Ze hadden met de kerst dollars gekregen en hadden ook een deel van hun zakgeld ingewisseld in dollars dus die waren flink aan het branden. Ik had het elke keer tegengehouden als ze in de parken zelf wat wilden hebben door te zeggen dat ze het van hun eigen geld konden kopen. Dat deed vaak wel de aantrekkelijkheid van het ding verminderen. Als dit niet het geval was raadde ik ze in dat geval er nog rustig over na te denken, het onthouden en het vervolgens in Downtown te gaan kopen. Dan hadden ze in ieder geval alles kunnen zien voordat ze tot aanschaf over zouden gaan. Zo gezegd, zo gedaan maar vandaag was dan toch echt de dag dat die dollars er doorheen gedraaid zouden MOETEN worden!!! Ze liepen van hot naar her in die winkel en moesten keuzes maken. Uiteindelijk is het hun goed gelukt en hebben ze alle drie spullen uitgekozen waar ik ook achter kan staan want toen Yentle met een knuffel aankwam leek me dit niet zo´n goed idee. Ze heeft echt helemaal niets met knuffels en als ze nu haar centjes uitgeeft aan iets waar ze over drie weken niet meer naar omkijkt dan zou dat toch wel heel jammer zijn. Nu heeft ze echt allemaal dingen waarvan ik weet waar ze nog lang van kan genieten en zij is ook heel blij met haar keuzes. Mea wist echt niet meer waar ze het moest zoeken en liep met van alles in haar armen. Zij was voornamelijk bezig met: “hoeveel kan ik vasthouden en hoeveel kan ik daarvan meenemen mee naar huis”. Dat was uiteindelijk toch een stuk minder dan dat zij in gedachte had dus ook zij moest keuzes maken. Solange daarentegen was weer veel lastiger. Niets was goed genoeg om haar centjes aan uit te geven. Aan haar kon je allerlei speelgoed laten zien maar dan was dat toch niet goed genoeg om haar centjes aan uit te geven. Die kon helemaal niet kiezen. Met een beetje hulp is dat toch wel goed gekomen en ook zij is verlost van haar dollars.

Aangezien we na het ontbijt niets meer hadden gegeten zijn we daarna doorgegaan naar het Rainforest Cafe. Het liep al naar kwart voor vijf en we hadden gehoord dat we voor zes uur moesten komen want dan zouden we nog wel een tafeltje kunnen bemachtigen zonder dat daarvoor een wachtrij stond. En inderdaad, we konden nog gelijk naar binnen maar al gauw liep het daar toch helemaal vol en toen we na het eten naar buiten kwamen stond het buiten vol met wachtende mensen. We zaten niet echt naast of onder dieren maar toch dicht genoeg om er een aantal flink te zien bewegen. We hebben twee keer een bliksem bui meegemaakt en die zijn toch wel heel grappig. De meiden genoten weer zichtbaar en het eten was weer heerlijk.

Na het eten zijn we door de mannen naar huis gebracht want die hadden voor vanavond weer grote plannen. Het is zaterdag avond en dan is het The Saterday Night Cruise in Old Town. Kenneth is helemaal stapel van oude auto´s en Bert heeft natuurlijk een groot verleden als auto dealer en weet die auto´s ook wel te waarderen. Wij vrouwen hadden eindelijk eens een lekker rustig avondje en konden nu ook eens even lekker op de bank zitten. De mannen kwamen om half 10 weer thuis en waren super enthousiast. Rond de 300 auto´s hadden ze gezien en daarvan waren er een stuk of drie die ze zo wilden meenemen naar Nederland. Kenneth is al een tijdje aan het rond neuzen voor een oude auto maar die zijn niet zomaar voor het oprapen. Er zit altijd wel een maar aan en ook de timing is op dit moment niet echt gunstig. We hebben nog te veel dingen op ons lijstje staan om voor een oude auto te gaan die we niet echt vaak gaan gebruiken. Ook verschillen we nogal eens van mening wat betreft de mooiheid van de auto. Maar de mannen hebben genoten en ze zijn blij dat ze geweest zijn. Nu ben ik eens voor een keer op een redelijk tijdstip klaar alleen lukt het niet goed met het verslag van de dag. Ik ben bang dat die morgen overnieuw gemaakt moet worden want de meiden slapen natuurlijk al. Die houden jullie nog te goed maar hier al wel de link naar de selectie foto´s met een muziekje.

(deze vind ik trouwens wel heel mooi)

6 mei 2011 dag 13: Disney Hollywood Studio

2011-05-06T23:50:00.004+02:00

Het weer                            : ´s morgen bewolkt met miezerbuitjes maar later werd het droog en een klein
                                             beetje zon. gelukkig bleef het wel droog zodat de late show toch door ging
Aantal graden                      : 25+
Aantal foto’s vandaag          : 399
Totaal aantal foto’s vakantie : 2811

Planning voor de dag:
9:00 - 21:00 uur : Disney Hollywood Studio
21:00 uur           : Fantasmic

@Rick: ik kan me goed jullie heimwee voorstellen. Daar hadden wij twee jaar geleden ook flink last van en ik ben bang dat het over twee weken niet veel anders zal zijn

@Marleen: wat betreft mijn moeder en prikbeesten… ik word er echt gek van want ze had haar allergie pillen ook nog eens vergeten dus nu moeten we het maar met huis, tuin en keuken middelen doen en die lijken vooralsnog niet echt aan te slaan. Dus vandaag werd het een ROLSTOEL.

@Marga: natuurlijk heb ik mijn Bach bij me maar die helpt alleen hier niet voor, dit keer is het prikweg! ;-)

Het was vandaag een FANTASMIC dagje. We hebben er echt van genoten. We hadden de wekker weer lekker vroeg gezet zodat we dit keer de rope drop zouden gaan halen en dat is ook gelukt. Mijn wekker ging om kwart over zes en dit keer mocht ik mijn meiden gaan wakker maken. Tenminste twee van de meiden want Mea was al door haar opa wakker gemaakt. Wat lagen ze nog lekker te slapen

en ze vonden het helemaal niet leuk dat ik ze wakker maakte. Tot ik tegen Solange zei dat we vandaag naar de Tower of Terror zouden gaan. Daar kijkt ze nu al een paar dagen naar uit en ze stond ook binnen twee tellen naast haar bed. Na het aankleden gingen we lekker ontbijten en tijdens het ontbijt had Mea het hoogste woord over de Tower. Toen ik tegen haar zei dat me dit niet zo´n goed idee leek begon ze zelfs te huilen. Ze vond (en is) zichzelf de laatste zo´n grote meid dat ze dit ook echt wilde proberen. We hebben aan haar uitgelegd wat het inhield maar ze was zo aangestoken door de andere twee meiden dat ze het echt wilde proberen. Omdat ze de afgelopen dagen alles zo goed had doorstaan wilde we het toch maar gaan proberen dus na de rope drop gingen Kenneth, Yentle, Solange, Mea en ik weer als een speer naar de Tower of Terror en mam en pap gingen gauw naar Toy Story Mania voor fastpass kaartjes. Toen wij bij de Tower aankwamen hadden we alleen dikke pech, de Tower had technische problemen en bleef voorlopig nog even dicht. We konden wel fastpass kaartjes ervoor halen maar dat ging ons natuurlijk niet lukken want die dingen krijg je alleen met je entree kaartjes en die hadden mam en pap meegenomen voor Toy Story. Dan maar door naar Aerosmith Roller Coaster.

Helaas mocht daar Solange vanwege haar lengte niet in dus voor Mea was het helemaal uitgemaakte zaak, die ging ook niet. Kenneth zou met de meiden bij de Tower blijven wachten want daar hadden we met mam en pap afgesproken en Yentle en ik gingen naar de achtbaan. Wat heeft die meid weer genoten. Ze vindt dit soort attracties echt zo ontzettend geweldig. Na de achtbaan liepen we weer terug en toen was de club weer compleet. Net waren we aan het kijken wat we dan zouden gaan doen toen de Tower of Terror weer openging. Aangezien we naast de ingang stonden waren we er als de kippen bij en hadden we 0 minuten wachttijd. Dat was toch wel heel relaxed. Mea liep manmoedig mee en ik bleef maar tegen haar zeggen dat dit wel heel spannend was maar dat er absoluut niets kon gebeuren. In het begin ging het nog goed maar nadat we naar boven schoten en weer naar beneden vielen vond ze het toch niet leuk meer. Ze kneep mijn vingers haast fijn en ik had haar met mijn andere arm heel stevig beet. Toen we er uit kwamen moest ze toch wel huilen en zei dat ze het heel eng had gevonden. Het was natuurlijk een gok, maar Solange vond deze attractie met haar derde jaar al heel geweldig en Mea deed de afgelopen dagen zo ontzettend geweldig goed mee. Maar dit was toch een beetje te hoog voor haar gegrepen. Maar een dikke knuffel van mama en haar zus maakte het allemaal weer goed.

Dat kleine stukje lopen van de ingang naar Toy story en door naar de Tower had mijn moeder´s voet echt geen goed gedaan en eindelijk konden we haar overtuigen dat het een goed idee was om een rolstoel voor haar te gaan huren. Tot dit tijdstip had ze het pertinent geweigerd. Maar het zei ons genoeg hoeveel last zij van haar voet had nu ze toch overstag ging.

                                                                    (de slipper staat op het laatste gaatje en nog zit hij klem)
Die rolstoelen kan je voor $ 12,00 bij de ingang huren en nadat ze er met haar billen in ging zitten gingen we door naar de kleine zeemeermin en ook naar de Magic of Disney. Ondertussen was het wat gaan regenen want vooral de morgen was het geen stralend zonnige dag. Toen was het grote moment daar, we konden naar Toy Story. Toen we aankwamen zagen we dat de fastpass kaartjes nu voor 20:30 – 21:30 uur. In een uurtje tijd waren bijna alle fastpass kaartjes al uitgegeven. Voor de gewone rij stond er een wachttijd van 70 minuten. Dan zijn die kaartjes toch echt wel een geweldige uitkomst want we konden nu gewoon doorlopen en doordat mam nu ook in een rolstoel zat hadden we helemaal snelheid. Het is natuurlijk helemaal niet leuk dat zij zo´n last had van haar voet maar ik moet zeggen dat het bij een aantal attracties vandaag flink gescheeld heeft wat betreft de wachttijd. Hahahaha. Kenneth heeft deze weer gewonnen maar ik zat vlak op zijn hielen. We behoren nu allebei tot de bever groep (voor de kenners). Daarna door naar Backlot Tour, even wat eten en toen was de stuntshow aan de beurt. Vandaag hebben we drie shows net op het nippertje gered en daarvan was er dit één van. Hier kwam dus de rolstoel van mam echt van pas want we mogen als groep bij elkaar blijven en er is een apart gedeelte hiervoor. We konden makkelijk doorlopen en zaten nog steeds beneden. De show was het goed maar verschilde weinig met die van Parijs. De mannen vonden hem ook veel leuker dan de vrouwen. Ach, toen kwamen wij meer aan de beurt want toen gingen we naar de Great Movie ride.

Die was voor iedereen nieuw want daar waren we twee jaar terug niet aan toegekomen. Wat is dat een leuke attractie zeg, dat hebben ze echt heel leuk in elkaar gezet. Toen we daar uitkwamen konden we bijna gelijk onze billen op de stoep neerzetten want dan zaten we heel goed voor de parade en die zou 10 minuten later voorbij gaan komen. Deze hadden we ook nog nooit gezien en hij is echt wel leuk. We hadden zelfs een mini spectakeltje erbij. Mister Potatohead viel om.

Echt letterlijk viel hij om en met zo´n pak is het natuurlijk niet één, twee, drie opstaan. Daar moesten echt hulptroepen aan te pas komen. Maar toen hij/zij eenmaal weer stond ging hij weer verder alsof er niets was gebeurd. Vakmanschap! Muppet Vision, Indiana Jones en Belle volgden en toen werd het tijd om onze billen te parkeren bij Fantasmic. We hebben dus voor het touw ook nog meer dan een uur gewacht want er zaten al meer dan genoeg mensen te wachten en we wilde graag een beetje goed zitten. Nou we zaten perfect! Echt in het middelste vak op rij vijf. Daar hadden we expres voor gekozen zodat de kinderen niet tegen het hek aan hoefde te kijken. Ook waren de oudjes wel weer door hun energievoorraad heen en mam haar voet ging toch ook nog flink opspelen. Ze had namelijk al dikke voeten en enkels van de warmte dus de steken hebben haar voet helemaal geen goed gedaan. Het is echt ontzettend dik en haar huid staat enorm strak gespannen. We hebben dus een tijdje moeten wachten, maar wat hebben we weer genoten van Fantasmic. Omdat deze show niet elke avond wordt opgevoerd is hij ook binnen no-time helemaal vol en dan zitten er echt een heleboel mensen te wachten

De drie grote shows van Disney zijn absoluut niet met elkaar te vergelijken. Deze is echt spectaculair met zijn water projecties. Voor degene die nieuwsgierig zijn, je moet maar eens op deze link FILMPJE VAN FANTASMIC klikken. Deze man heeft prachtige filmpjes gemaakt van Wishes, Illuminations en Fantasmic. Dan kan je er echt een goed beeld van krijgen.

Mea hoorde we telkens WAUW roepen en ook Yentle en Solange keken nog steeds hun ogen uit.

De tijd die we hebben moeten wachten hebben we trouwens ook weer gebruikt om het verslag van de dag te maken en vandaag is er een speciaal mannetje in het zonnetje gezet. Twan, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Als we terug zijn komen we gauw even langs!! Clau je dacht misschien dat je nooit aan de beurt kwam maar we hebben speciaal tot deze dag gewacht omdat ze wilde zingen!

Maar zoals gezegd, we hebben weer flink genoten. Iedereen ligt nu lekker in bed te slapen en ik ga proberen er zo snel mogelijk achteraan te gaan. Het is nu hier 0:42 uur en ik zit nog steeds druk te typen. Maar morgen wordt het een relax dag en er is me toe gezegd dat ik mag uitslapen. Nou maar hopen dat me dit ook echt gaat lukken!

Weltrusten en goedemorgen!!

5 mei 2011 dag 12: relaxen, shoppen and Gatorland

2011-05-05T23:50:00.033+02:00

Het weer                             : meer bewolkt dan zonnig maar zeker niet koel,
Aantal graden                      : 30 graden
Aantal foto’s vandaag          : 75
Totaal aantal foto’s vakantie : 2412

Planning voor de dag:
relaxen en lekker zwemmen
Corrie en Jacqueline gaan shoppen in de Florida Mall
Bert, Kenneth, Yentle, Solange en Mea gaan naar Gatorland
eten bij Kobe (japans restaurant

@Claudia: ik hoop dat jullie het naar jullie zin hebben gehad in Toverland. Wat fijn dat Rynaldo heeft zitten genieten. Mea was zo trots op zijn compliment dat ze eigenlijk gelijk in het zwembad wilde springen!
@Mery: ik heb met een aantal filmpjes wat problemen om die erop te krijgen. Als het niet lukt probeer ik het later nog een keertje maar heb nu alvast de link er naar toe opgezet. En de meiden komen als prinses al genoeg in beeld die hoeven echt daarnaast ook niet op de blog ;-D
@Pieter: ik probeer er toch wel iets korter over te doen als jij met je laatste blog. Ik geloof dat je december blog in april klaar was ;-P
@Marga: ik had jullie de laatste dagen al gemist en wilde net een mailtje gaan sturen om te kijken of alles goed ging. Leuk dat jullie een paar daagjes bij Liz zijn geweest. Groot gelijk.
@Mattrob: mijn verslagen zijn nooit kort. Ik maak er altijd hele lange stukken van. Ze zijn niet kort maar wel duidelijk. Maar ik vind het ondanks het late uur heerlijk om te doen en het is zo´n ontzettend leuke herinnering voor later
@ Hilde: dat vuurwerk is echt onvergetelijk en bederf je inderdaad een beetje voor alle andere vuurpijltjes. hahahaha

De planning van vandaag zou vandaag toch even anders worden dan gepland. Ik was gisteravond zo ontzettend moe dat de blog echt niet meer ging lukken. Als ik nu al eens mijn blog terug lees dan zie ik nog de nodige type fouten, als ik gisteravond nog een blog had geschreven dan zou er helemaal geen touw meer aan vast te knopen zijn. Het was de bedoeling dat we in ieder geval lekker zouden gaan uitslapen omdat iedereen een latertje had gehad. Maar dat was me natuurlijk weer niet gegund. Eergisteren had Yentle namelijk een kettinkje gekocht bij Epcot en daar was ze heel blij mee. Die had ze ´s avonds af gedaan en op haar nachtkastje gelegd. Toen ze gisterochtend hem weer om wilde doen was hij weg en dat leverde natuurlijk groot verdriet op. We hebben die hele kamer overhoop gehaald en ook het bed afgehaald maar we konden hem niet vinden en echt veel tijd hadden we natuurlijk ook weer niet gehad om te zoeken. Maar toen Yentle vanmorgen mij om 7:10 uur wakker maakte in een ontzettend gelukkige bui omdat ze haar kettinkje weer had gevonden toen had ze waarschijnlijk een andere reaktie van haar moeder verwacht. Ik sliep nog zo ontzettend diep dat het me echt moeite kostte om mijn ogen te openen. Maar toen me dat eenmaal gelukt was toen begon ze gelijk tegen me te praten en vertelde me dat Solange ook al wakker was. HET WAS 7:10 UUR. Mijn reaktie was dus ook niet die van een blije moeder maar die van een ontzettend geïrriteerde die haar dochter er nog eens fijntjes aan herinnerde dat we een afspraak hadden. Die afspraak was dat als mensen sliepen, je die ook echt lekker zou laten slapen. Ondertussen hoorde ik dat Solange weer een lekker hoestje aan het opbouwen was en die herkende ik van thuis. Die gaat niet over voordat ze wat gedronken had en dat vergeet ze vaak te doen. Dus ook nu weer. Ik bleef haar maar horen hoesten. Dus ik ben er maar uit gegaan en heb haar wat te drinken gegeven voordat ze iedereen in de villa wakker hoestte. Mea zat ondertussen ook al weer op de bank dus alle drie de meiden waren al wakker ondanks dat het gisteren toch zo laat was geworden. Toen was het dus alweer dag voor mij. Als eerste ben ik eerst de foto´s gaan controleren want ik had gisteravond nog wel zo dapper alle foto´s opgeteld maar ondertussen zijn er daar toch een paar van niet door de ballotagecommissie heen gekomen. Ik zal dan ook het aantal naar beneden toe bijstellen. De meiden hadden vannacht weer met een weggooi douchemuts op hun hoofd geslapen (zodat de glitters niet in hun bed kwamen) en hun haar zat nog steeds prachtig op hun hoofd. Ik had alleen het stukje nephaar bij Solange verwijderd want dat zou echt niet lekker hebben gelegen. Ze wilden er graag vandaag nog even van genieten. Toen iedereen wakker was geworden zijn we gaan ontbijten en na het ontbijt zijn de mannen vertrokken naar Gatorland. De planning van vandaag zou zijn dat mijn moeder en ik naar de Florida Mall zou gaan en de mannen en kinderen naar Gatorland.

Maar mam is gisteravond tijdens de lichtjesparade tot drie keer toe door een “steek-beest”(type: onbekend) in haar voet gestoken en die is nu ongeveer twee keer zo dik geworden. Hij brandt en jeukt als een gek dus ze wou het vandaag ook wat rustiger aan doen. Dus de mannen gingen lekker met de kinderen op pad en wij vrouwen bleven heerlijk thuis. Ik ben lekker met de foto´s en de blog in de weer geweest en mam heeft zich eerst even met de was bezig gehouden en daarna lekker relax op de bank. Maar de mannen waren toch nog redelijk bijtijds terug want Gatorland is blijkbaar toch niet echt aan onze meiden besteed. Ze vonden het saai, het was heet, ze verveelde zich, het speeltuintje was het leukst. Allemaal geluiden die de mannen deden besluiten om maar gauw naar huis te gaan want dit zou niet meer goed gaan komen. Ik denk dat ze voornamelijk moe waren en dat ze daardoor niet echt vooruit te branden waren. Toen ze thuis kwamen doken ze eerst de douche in om hun haren te wassen (die glitters eruit) en daarna gelijk door het zwembad in (wel even eerst een bikini aan). Dat is toch wel heerlijk van een zwembad in de tuin. Wij volwassen besloten dat we niet zo laat zouden gaan eten zodat de mannen daarna met de meiden naar huis konden gaan, nadat ze ons vrouwen hadden afgezet bij de Premium Outlet Mall. Eten gingen we dit keer doen bij de Outback. Daar hadden we al zoveel goede dingen over gelezen dat we dit restaurant echt wel wilde gaan proberen. Als eerste bestelde we de blooming Union.

Die is heel bekent in Amerika. Het komt naar mijn idee een beetje neer op een mandje stokbrood met kruidenboter bij een Beertje-restaurant. Iedereen zag je ermee beginnen. Het is een ui die ze op een bepaalde manier insnijden, door een gekruid beslag heen gehaald en daarna gefrituurd. Het is echt heel lekker. We hadden er één voor iedereen besteld maar van de kinderen lustte alleen Mea het. Dat meisje is zo´n gezellige eter, die probeert alles wel uit. Als voorgerecht had ik tonijn

en Kenneth en pap hadden Franse uiensoep. Ik had al aangegeven dat ik van verschillende had gehoord dat het tonijn zo ontzettend lekker is maar de mannen waren eigenwijs. Tot ze mijn bordje zagen, toen hadden ze geloof ik toch wel een beetje spijt. Maar ik niet, wat was dat heerlijk. Ook het hoofdgerecht daarna was echt zalig. Het vlees was zacht en mals het smolt op je tong weg.

Toen ging het spectakel weer gebeuren. Mam en ik werden om 19:30 uur afgezet bij de Premium en zouden om 10:00 uur weer opgehaald worden. Natuurlijk hebben we weer het een en ander kunnen scoren. De bedragen die je in een outlet mall tegenkomt zijn echt niet meer normaal. Ook hier hadden ze een vestiging van mijn grote vriend en nu kon ik voor twee broeken slagen. Die broeken kostte $ 19,99 per stuk dat is met de huidige koers dus een broek van Tommie Hilfiger voor € 13,75 (en nu is de euro net weer iets gedaald ten opzichte van de dollar). Kijk dat soort bedragen zijn natuurlijk niet om voorbij te lopen. En dat heb ik dan ook niet gedaan. In totaal is Kenneth weer twee polo´s rijker van Tommie H.,Yentle een jurkje van Tommie H., ik dan twee broeken van mijn vriend, een broek van GAP en een tas en t-shirt van Guess. De tas heb ik nog van mijn verjaardagsgeld gekocht want vorig jaar had ik voor mijn verjaardag al wat Amerikaanse dollars gekregen dus daar heb ik nu een gedeelte van ingeleverd. Om half tien ging mijn moeders voet toch wel heel erg opspelen dus we zijn een beetje huiverig hoe dit morgen stand zal gaan houden. Ze had nu “maar” twee uur gelopen en dat is morgen natuurlijk nog een flink stuk langer. We hebben al voorgesteld om een rolstoel voor haar te gaan huren (je ziet er zoveel) maar dat ziet ze natuurlijk niet zo zitten. Ik weet niet wat wijzer is want zoals hij er nu uitziet gaat dat niet snel goed komen. We hebben in ieder geval ondanks dat het een andere planning is geworden toch ontzettend genoten en we beseffen ons al wel dat we er al bijna twee weken hebben opzitten. We gaan nog zeker niet aftellen want daarvoor hebben we nog te veel leuke dingen op de planning staan maar de tijd gaat echt vlug. We genieten echt ontzettend veel van alles wat we beleven.

Voor iedereen nu weltrusten en goedemorgen. We gaan morgen weer vroeg op stap om naar Disney Hollywood Studio te gaan. We zullen ook van Fantasmic gaan genieten dus dit wordt ook een lange dag. Ik hoop dat ik nog genoeg energie heb om er ´s avonds weer wat van te brouwen.

4 mei 2011 dag 11: Chef Mickey - Magic Kingdom - BB Boutique - Dine with Winnie de Pooh

2011-05-04T23:50:00.009+02:00

Het weer                             : veel zon, een beetje bewolking en rond een uur of half zes een klein
                                              regenbuitje die de boel opfriste
Aantal graden                       : 30+
Aantal foto’s vandaag           : 639
Totaal aantal foto’s vakantie : 2337
Planning voor de dag:
8:10 uur     : onbijten bij Chef Mickey
9:30 uur     : Magic Kingdom
14:40 uur   : afspraak bij het Bibbedi Bobbedi Boutique om 3 meisjes om te laten toveren in prinsessen
17:55 uur   : diner in Crystal Palace met Winnie de Pooh
21:00 uur   : electric parade
22:00 uur   : Wishes vuurwerk

Het was vandaag echt een hele lange dag. De wekker ging om kwart voor zes (dag gebeurd zelf in Nederland nooit) en we kwamen pas om 11:00 uur thuis. Het spijt me voor alle volgers in Nederland maar ik ga het echt niet meer redden, dan zijn de type fouten helemaal niet meer te tellen. Morgen wordt ook de planning enigszins omgegooid en ik het zeker de ochtend heerlijk de tijd om op mijn gemak een goed verslag te maken. Jullie zullen dus ´s avonds het volledige verslag kunnen lezen. Sorry maar mijn ogen willen echt niet meer open blijven.

Omdat we echter wel weten dat Claudia visite heeft van Mea haar broer plaats ik nog wel gauw het verslag van de dag want dat zal hij vast wel leuk vinden

- VERVOLG -

Vandaag was een magische dag. Het feit dat dit park Magic Kingdom genoemd wordt is echt niet gek te vinden. Het was ook een hele vermoeiende dag want hij begon al heel vroeg. We moesten al om kwart voor zes opstaan omdat we reserveringen hadden gemaakt om te ontbijten met Chef Mickey. Dit is in het Contemporary Resort en dat ligt op 7 minuten lopen van het Magic Kingdom. Dit weet ik zo goed omdat toen wij klaar waren met het ontbijt en wij met de monorail naar het park toe wilde gaan kregen te horen dat er wat problemen waren met de monorail en dat we beter af waren met de bus of dat stukje te lopen. Wij hebben voor het laatste gekozen want om nu weer op de bus te moeten wachten voor zo´n klein stukje. We zijn gezonde mensen met goede (maar toch wel vermoeide) benen.

Maar we beginnen bij het begin. We waren op tijd bij Chef Mickey maar wat we ondertussen wel geleerd hebben is dat dit toch niet zo veel uitmaakt. Je moet je melden om vervolgens nog een tijdje in de wachtruimte te moeten wachten. Maar toen was de tafel gereed (andere ontbijt-ers hadden hun buik vol gegeten en hun handtekeningen verzameld) en werden we er naar toe geleid. Dit keer was het een ontbijt buffet en de keuze was groot. Al gauw kwamen de characters een voor een langs en konden de meiden met hun op de foto. Ik moet wel zeggen dat je toch ook achter het kostuum en masker (groot hoofd) kan merken of je te maken hebt met een aardig en warm persoon OF NIET.

Er zijn characters bij die een grapje met de kinderen maken (Goofy) maar ook characters die het geloof ik toch niet zo´n leuk beroep vinden (Minni, Winni de Pooh, Tijgetje). Dat is wel jammer want je betaald een hoop geld voor zo´n ontbijt of diner. De mensen die er zin in hebben geven je kind echt even de aandacht, proberen er toch een grapje mee te maken ook al kunnen ze niet praten en gaan dan pas met ze op de foto. De mensen voor wie het blijkbaar toch een zwaar beroep is, gaan staan, trekken je kind naar zich toe met zichtbaar weinig geduld en als je nog eigenlijk het lef hebt om een handtekening te vragen dan hoor je ze niet zuchten maar kan je het toch duidelijk zien. Maar de meiden hadden plezier en vooral voor Mea is het natuurlijk allemaal nieuw.

Dat kind heeft ondertussen toch al genoeg meegemaakt dat ze alles prachtig begint te vinden. Ze draait zelfs haar hand niet meer om voor the Haunted Mansion (spookhuis die echt toch wel eng is) of Pirates of the Caribbean. Dat was vorig jaar toch wel anders toen we haar meenamen naar de Efteling. Toen vond ze de paddenstoelen in het sprookjesbos nog eng. Maar het gaat hier echt goed en die characters vindt ze allemaal geweldig.

Na het ontbijt konden we dus de calorieën gelijk gaan verbranden want we moesten naar the Magic Kingdom lopen. Het was echt maar een loopje van zeven minuten al is het hier toch echt flink warm en dan voel je het toch wel. Bij binnenkomst zijn Kenneth, pap en de meiden gelijk doorgegaan naar Tomorrowland en zijn mam en ik op zoek gegaan naar schoentjes voor Mea. Voor bij haar prinsessenjurk. Het lukte me in Nederland niet om bij haar Tiana jurk ook de bijbehorende schoentjes te vinden dus dat zouden we wel op het park regelen. Dus niet. Mam en ik hebben Main street afgestruind en zijn zelfs naar Fantasyland geweest om voor schoentjes te kijken. We hadden namelijk wel leuke schoentjes gezien in Epcot maar daar hadden ze haar maatje niet. Nu heeft ze hele leuke teenslippers (gekocht in Miami) en die konden er ook goed onder. Daar zou ze echt niet mee voor gek lopen zoals je sommige andere kinderen ziet lopen. (een prachtige prinsessenjurk met daaronder crocks of gympen). De teenslippers hebben ook grote “nep diamanten” erop dus het geheel klopt wel. We gaven de zoekmissie maar op en gingen gauw naar de rest terug want dat is natuurlijk wel zo gezellig. Die hadden ondertussen al in de Tomorrowland Speedway gezeten

en waren ook even bij Stitch langs geweest. Samen gingen we naar Buzz Lightyear en daar kwam Kenneth als grote winnaar uit, mam stond heel dicht achter hem op de tweede plaats. Omdat de twee meiden toch wel heel graag naar Space mountain wilden ben ik met hun daarheen gegaan en is de rest naar Monsters en Co geweest. Daar werd pap eruit gevist om even flink in de picture te worden gezet. Het valt echt ontzettend mee wat betreft de wachttijden. De langste was 20 minuten dus ook bij Space Moutain was het goed doorlopen. Solange begon hem toch wel een beetje te knijpen toen ze in de rij stond omdat je niet naast elkaar kan zitten. Je zit in karretjes waar je maar met drie personen in kan zitten en dan zit je ook nog achter elkaar. Ook heb je alleen maar een T-stang tussen je benen en over je dijbenen heen (dat vond ik weer wat minder want wat wordt je dan geschut zeg). Maar Yentle en Solange vonden hem geweldig. Toen we als groep weer bij elkaar waren zijn we gauw nog een keer in Buzz geweest en heb ik Kenneth even laten zien dat hij echt niet altijd kan winnen ;-). Hierna zijn de mannen naar de auto gegaan om de jurken van de meiden te gaan halen. Die hadden we bewust achter gelaten want om daar nu de hele dag mee te moeten zeulen, dat was niet te doen. Ook hebben we de buggy nog van thuis mee genomen zodat we hier ook het nodige aan kunnen hangen want nog niet een keer is die nodig geweest voor Mea. Maar zo´n buggy moet je ook altijd ergens parkeren als je in een attractie wilt en dat is niet altijd direct bij de uitgang. Dus als het even kan willen we die ook liever niet gebruiken. In ieder geval splitste de groep zich WEER op en gingen mam en ik maar richting Liberty Square en spraken we af dat we om tien voor half drie weer bij het kasteel elkaar zouden ontmoeten. We waren nog maar net op weg toen we een character spot vonden waar je op de foto zou kunnen met prinses Tiana. Aangezien Mea helemaal weg is van haar gingen we gauw in de rij staan voor de foto en handtekening. Dit duurde wel even maar ze staan er leuk op en prinses Tiana was echt heel sympathiek.

Ze besteedde aandacht aan de meiden en probeerde met ze te praten (hoop vertaalwerk voor mij). Ik heb echt wel bewondering voor deze characters want deze vrouwen kunnen zich niet verstoppen achter een grote kop op je hoofd en moeten altijd aardig zijn en glimlachen. Als je helemaal in zo´n pak zit kan je best wel chagrijnig kijken want niemand die het ziet. AARDIG moeten ze wel blijven maar dat punt heb ik net al gemaakt. Mea was helemaal in de wolken toen ze naast haar prinses stond. Daarna was het toch al tijd om naar het kasteel te gaan om de meiden om te laten toveren tot prinses. Maar zoals overal bij Disney, je meld je aan en dan kan je gaan wachten. Deze Fairy Godmother gaf al aan dat dit toch al gauw nog een half uur ging worden dus Kenneth ging nog gauw met de meiden naar Prince Charming Regal Carrousel. Een half uur gaat toch wel redelijk snel voorbij dus we konden ons gelijk daarna weer melden bij het kasteel en mochten we de meiden in de kleedkamer gaan omkleden. Het is zo geweldig om te zien wat zo´n jurk met zo´n meisje kan doen. Twee jaar geleden hadden we het al gezien met Yentle en Solange maar ook Mea transformeerde echt in een prinses. Ze gaan dan zelfs anders lopen. Het was nog even wachten totdat er een stoel vrij kwam en toen werd eerst Yentle naar binnen geroepen, toen Solange en als laatste Mea. Solange was dit keer voor een ander kapsel gegaan en ik moet zeggen dat dit haar ook prachtig stond. Er werd nu een stuk nep haar bij gezet en dat meisje die haar Fairy Godmother was had het echt heel mooi gemaakt. Ik had haar gevraagd om het stuk wat bovenop haar hoofd zat zo laag mogelijk te houden want ik had kinderen zien lopen die net een hanenkam op hun hoofd hadden zitten. Natuurlijk is het ook daar productiewerk en het duurde niet echt lang voordat ze alle drie klaar waren. Wat waren ze prachtig.

Weer hadden we veel bekijks want de jurken van Yentle en Solange zijn zeker niet op het park te koop, die van Mea leek er wel veel op maar ook die van haar was anders dan die ze op het park verkopen en we hebben onder die van haar ook nog een extra petticoat gemaakt zodat die een stuk wijder valt. We zijn ook gelijk weer een fotoshoot met de meiden gaan doen en in tegenstelling tot twee jaar geleden is die nu om de hoek bij het kasteel. Van elk kind werd er een reportage gemaakt en ook van met zijn drieën. Deze foto´s worden op je photopass gezet en die hadden we al met pre-order aangeschaft. Dat houdt in dat je voor een vast bedrag onbeperkt foto´s erop kan laten zetten. Toen de man bij de foto studio alle foto´s erop had gezet kwamen we nu al op 239 foto´s en die zijn nog niet eens bewerkt. Want thuis kan je ze on line nog helemaal bewerken, handtekeningen bij zetten e.d. dat aantal zal nog wel ver viervoudig worden denk ik. Twee jaar geleden had ik al twee cd´s vol.

Daar nu konden we niet zoveel meer want je kunt met zo´n jurk en zo´n kapsel niet echt in Thunder of Splash mountain. Maar we konden nog wel in It´s a small World, Haunted Mansion en Pirate´s of the Caribbean. Toen we naar de laatste toe liepen trok er al een flinke wolk over en die was toch aardig grijs, na de rit kwamen we eruit en bleek daar toch ook regen uit te kunnen komen. Het was echt een buitje voor de stof en het verfriste de boel ook wel lekker op maar onze mogelijkheden met attracties werd nu wel beperkt tot nul omdat de meiden niet op natte banken konden maar ook niet wilden zitten. Het was ondertussen toch al richting etenstijd aan het lopen en gingen we proberen of we al aan tafel konden bij Winni de Pooh. En ook hier was het aanmelden (te vroeg was echt geen probleem) en wachten totdat er een tafeltje vrij was. Wij zijn natuurlijk ook een grote groep, dus dat werkt wat dat betreft een beetje in ons nadeel. Zoals al eerder aangegeven waren de characters hier niet echt je van het, het waslopende band werk en niet één grapje is er gemaakt met de kinderen. Jammer, maar dat is een goede leer voor de volgende keer. Ik had zelfs het idee dat in het pak van Tijgetje een bejaarde was gezet want hij deed voor de vorm nog dat hij aan het “springen” was maar dat ging zo niet soepel en zag er zeer vermoeiend uit. Kwam niet energiek over.

Toen onze buiken weer gevuld waren en de handtekeningen verzameld gingen we de meiden maar omkleden. Nog de hele avond moeten zitten in die grote jurken zou niet echt bevorderlijk zijn voor de staat van de jurken en ook verwachtten we dat ze onderweg naar huis nog in slaap zouden gaan vallen en dan is het helemaal niet meer te doen om die jurken uit te krijgen. Na de verkleedpartij gingen mam, pap en ik al richting het station. We hadden namelijk met elkaar overlegd en dat was toch wel een hele mooie locatie om er goed voor te zitten voor the Main street Electrical Parade en ook voor Wiches. Mam was het geloop ondertussen ook goed zat aan het worden (die warmte sloop je ook) en vond het helemaal niet erg om al een tijdje te zitten en daarmee ook het plekje een beetje vrij te houden. Ik was zelf ook heel moe want het zijn late avonden voor mij om het blog bij te houden en gemiddeld zit ik op 4 tot 5 uurtjes slaap per nacht. Kenneth en de meiden hadden toch nog wat energie opgedaan tijdens het eten dus die zijn nog gauw naar the Jungle Cruise en Mickey´s PhilharMagic geweest. Onderweg naar het station zagen we al meer mensen plekjes claimen langs de kant van de weg dus we waren niet eens de eerste. We hadden echt nog een mooi plekje kunnen bemachtigen bij het station, min of meer “front row and centre” en ik vind het wachten toch heel snel gaan. Er is nog zoveel te zien, je kijkt je ogen uit. Voordat we het wisten kwam Kenneth en de meiden al terug en was het nog maar een half uurtje wachten voordat de lichtjesparade zou beginnen. Het donker worden gaat hier echt altijd heel snel. Binnen een paar minuten is het donker, het lijkt altijd wel of dat iemand het licht heeft uitgedaan. Zoals gezegd zaten we perfect en hebben we goed kunnen genieten.


Daarna had Disney nog even iets nieuws. Met het thema van dit jaar hebben ze projectoren op het kasteel gezet en daarop zijn dan filmpjes en foto´s te zien van de dag en ook natuurlijk ook Disney dingen. Voor het mooie zaten we daar helaas wat te ver weg (tenminste voor mij dan want ik had geen bril bij me) en lukte de foto´s ook niet goed. Dit duurde echter niet zo lang en al gauw ging de eerste vuurpijl de lucht in. Vanaf dat moment ben ik alleen maar aan het fotograferen geweest. Later zij mam dat ze alleen maar geklik hoorde vanuit mijn kant. Ik heb zo ontzettend veel foto´s gemaakt. Je kunt het ook wel zien aan ons dag totaal. We hebben het totaal van de vakantie daarmee flink opgeschroefd. Het filmpje wat ik nu van het vuurwerk heb gemaakt heb ik expres heel snel laten gaan zodat je goed het vuurwerk kan zien. Maar wil je een indruk hebben van Wishes dan moet je op deze link FILMPJE VAN WISHES klikken en dan kom je op een andere site waar je het goed kan zien. Wij zijn allemaal van mening dat al het Disney vuurwerk prachtig is want ook Illuminations was dit jaar echt geweldig maar Wishes komt daar toch met kop en schouders bovenuit. Ik weet niet hoe we dit jaar oudejaar door moeten komen want wat na twaalf uur de lucht in gaat haalt bij lang en na niet wat we gisteravond hebben gezien. Kijk maar voor jezelf

3 mei 2011 dag 10: relaxen, shoppen en racen

2011-05-03T23:50:00.012+02:00

Het weer : stralende zon die flink kon branden

Aantal graden : 35+

Aantal foto’s vandaag : 238

Totaal aantal foto’s vakantie : 1698

Planning voor de dag:

relaxen en lekker zwemmen

shoppen bij Premium Outlet (voorheen Prime Outlet)

15:00 - 17:00 uur : mannen racen bij DisneyWorld Speedway

18:00 uur : eten bij Outback

@Mery: ja Mea is nog niet zo camera getraind als haar zussen ;-) maar ze doet haar uiterste best en het is ook heel moeilijk om bij die andere twee nog een woord er tussen te krijgen!

@Claudia: ik weet waarom je goedstoestand niet zo vrolijk is, maar je reaktie had ik toch ook zonder deze rotdagen wel zo verwacht ;-). Je stak je mening twee jaar geleden ook niet onder stoelen of banken. Meid, ik wens jullie echt veel sterkte en ik denk dat ze het vast wel fijn heeft bij haar zus, kunnen ze weer gezellig samen zijn.

Vandaag was niet een dag als alle andere. We begonnen in ieder geval een stuk langzamer. Mijn moeder en ik hadden het plan opgevat om naar de Premium outlet mall (voorheen de Prime) te gaan en die winkels gaan pas om 10:00 uur open. De mannen bleven lekker thuis met de meiden zodat die het ook wat rustiger aan konden doen en lekker zwemmen in het zwembad.

Dat was ook wel nodig want de afgelopen twee dagen hadden er flink ingehakt. Ze waren versleten en vandaag konden ze lekker bijtanken. Dus mam en ik gingen weer gezellig met zijn tweetjes op pad. Heerlijk. Het was vandaag ook de eerste keer dat ik deze vakantie achter het stuur kroop. Nou heb ik wel vaker in een automaat gereden maar ik moet altijd de eerste minuten flink wennen. Mijn linkerbeen heeft continu de neiging om mee te doen terwijl ze helemaal stil aan de kant moet blijven zitten. Maar het ging goed en met behulp van Giel zijn we er goed aangekomen. Het was nog niet druk en onze auto konden we vlakbij de winkels parkeren. Dat scheelde natuurlijk weer als de tassen te zwaar worden want dan kunnen we ze al lekker achter in de achterbak zetten. Als eerste kwamen we bij Aeropostale terecht en Kenneth was gelijk weer twee t-shirts en een polo rijker. Voor mezelf vond ik twee t-shirts. Daarna door naar de Nike. Nina het is me gelukt om een train outfit voor de winter voor je te vinden maar hij is wel weer zwart wit. Ik hoop dat je dit niet erg vindt. Ook zag ik leuke setjes voor de meiden voor gymmen. En voor Solange en Mea vond ik ook leuke gympen. Wat wel een beetje raar is, is dat je bij Nike alles in een soort van vuilniszak krijg. Sorry hoor maar als je gympen uit de doos worden gehaald om vervolgens bovenop je kledingstukken te worden gepropt in een zak die voor tas moet doorgaan en die dan ook nog eens wordt aangetrokken als een vuilniszak dan vind ik dit toch wel een beetje naar. Omdat die vuilniszak ook niet echt makkelijk te dragen was zijn we maar gelijk terug gelopen naar de auto om deze alvast achterin te leggen.

Toen op naar de Victoria Secret. We hadden er veel over gehoord en als de prachtigste modellen strijden om een Victoria Secret´s model te worden dan waren de verwachtingen hoog. Nou viel dat even vies tegen (in deze zaak tenminste). Bakken vol met strings of andere slips waar je in mocht graaien om er een leuke uit te trekken. Bakken vol met bh´s maar om nou te zeggen dat de variatie groot was… niet echt. Mam had de hoop om er een leuk setje vandaan te slepen maar hier maakte we algauw rechtsom keer. Nee hier konden we niet slagen.

Lekker verder lopen kwamen we de GAP tegen waar we voor de meiden ieder een leuk shirt konden scoren. En toen kwamen we een oude vriend tegen, mijn vriend Tommy! Eerst gingen we aan de kinderen kant naar binnen en we hebben leuke dingen kunnen kopen waar nog eens 50% korting op zat. Niet te geloven wat een prijsverschil dit toch is met Nederland. Ik heb nu een spijkerbroek kunnen scoren voor Yentle voor tien euro. Dat ga je toch echt niet lukken in Nederland.

Bijschrift toevoegen

Gauw naar de overkant naar de volwassenen gedeelte. Eerst een leuk overhemd voor Kenneth en voor mezelf weer een paar t-shirts. Ik vind het zo´n leuk merk en het is ook helemaal mijn stijl. Nog even door naar de Disney store waar we allebei weer een leuke aanvulling konden vinden voor onze kerstboom. Toen was het tijd om op te stappen want we moesten op tijd thuis is omdat de mannen een hele belangrijke afspraak hadden.

Zo snel we konden reden we naar huis, mam en de spullen eruit en de mannen met de camera tas er weer in. Onderweg naar huis zei ik nog tegen mam dat ik eigenlijk geen zin had want ik was best wel moe, zij kon dat heel goed begrijpen en zei dat ze blij was dat ze lekker thuis kon blijven bij de meiden. Maar ik had geen keus want ik zou filmen en foto´s nemen en ik kon me heel goed voorstellen dat de mannen dit heel graag wilden. Als ik zou racen dan zou ik dit ook op alle mogelijke manieren vastgelegd willen hebben dus ik was de chauffeur en ook de camera verslaggeefster. Op naar Walt Disney Speedway. Ondertussen waren we weer zo bekend geworden op de wegen zodat we er zonder problemen naar toe konden rijden. We waren nog precies op tijd. We moesten het nodige aan papierwerk invullen en werden de mannen hun pakken en schoenen aangereikt. Terwijl ik op hun stond te wachten zag ik een man op me af komen lopen en ik dacht: Jee, dat lijkt Cliff Richard wel. Maar zeg nou eerlijk, hoe groot schat je de kans in dat je Cliff Richard tegenkom op een race track. Ik vond wel dat hij een goede dubbelganger was. Ik zei nog tegen pap dat hij wel veel op Cliff Richard leek en hij vond ook dat hij er bekend uitzag. Die man ging met zijn pak de toiletten in en kwam er na een paar minuten weer omgekleed uit. Vervolgens liep hij naar een groepje mensen die vervolgens behoorlijk aan hem gingen plukken en hij werd ook opgemaakt. OPGEMAAKT??!!!. Het was Cliff Richard, sorry Sir Cliff Richard. Hij was daar voor een fotoshoot. Wat zou mijn mam nu balen dat ze er niet was!!!!!!! Ze is altijd zo´n fan van hem geweest. En nog mag ze graag naar zijn muziek luisteren. In het begin heb ik alles nog een beetje stiekem gefotografeerd maar toen hij eenmaal buiten was voor zijn fotoshoot kon ik alles achter het raam fotograferen. De mannen moesten toch wachten op Sir Cliff want hij had de race auto´s in gebruik genomen die zij nodig hadden om te racen. Ondertussen moest ik er echt wel flink om lachen hoor en heb ik ook nog even mijn moeder gebeld om te vertellen naar wie ik stond te kijken. Onnodig om nu te schrijven dat ze toen woorden zei die niet voor herhaling vatbaar zijn. Wat had ze de pest in zeg. Op een gegeven moment moesten de mannen toch naar buiten omdat daar een bord stond waarop alles uitgelegd werd. Ik ben op een rand gaan zitten vlak naast zijn schoenen die hij daar had achtergelaten. Af en toe een foto van hem nemen en op hem wachten totdat hij klaar was met zijn shoot. Toen dit zo was kwam hij naar mij toe lopen om zijn schoenen om te wisselen. Kenneth had het binnen al aan zijn manager gevraagd of we met hem op de foto mochten en die had gezegd dat dit geen probleem was. Maar zijn manager was er nu niet bij en moest ik het er maar op wagen. Het was nou niet zo dat ik een fan van hem ben maar dit was toch wel heel leuk voor mijn moeder. Hij reageerde heel sympathiek en vond het helemaal geen probleem. Ik vertelde dat wij uit Nederland kwamen en dat mijn moeder een groot fan van hem is. Dat ze vast op dit moment flink zit te balen dat ze hem niet kon zien en of hij het goed vond om met ons op de foto te gaan. En zo stonden Kenneth en pap samen met hem op de foto en ik met hem alleen.

Toen sir Cliff ruimte had gemaakt mochten de mannen de baan op. Ze zaten in een groep van in totaal vijf mannen en natuurlijk waren zij we de laatste die mochten racen. Heerlijk in de brandende zon hebben we zitten wachten op hun beurt. Ik had het ontzettend warm, de mannen bloedheet want die hadden dat pak natuurlijk al aan. Maar de tijd ging vrij snel en toen waren ze aan de beurt. Eerst ging Kenneth. Heel die auto moest uit elkaar gehaald worden want met zijn lange lichaam had hij meer ruimte nodig. Ze worden namelijk helemaal vast gezet met allerlei kussens en andere schuimrubberen dingen zodat ze niet kunnen verschuiven. Toen hij helemaal ingepakt zat mocht hij vertrekken voor 8 rondjes. Het was volgens hem echt wel leuk en iedereen die Kenneth kent weet dat hij dan bedoelt dat hij het onwijs gaaf heeft gevonden. Mijn man is namelijk een kei in understatements. We hadden “the best for less” bewaard dus toen ging Bert Lauda de auto in. Ook hij werd helemaal ingebouwd en ook hij mocht zijn 8 rondjes gaan doen. alles heb ik zo veel mogelijk vast proberen te leggen maar ik kon maar een beperkt gedeelte van de baan zien. Maar de foto´s zijn goed gelukt en jullie zullen vast een goed beeld ervan krijgen.

Toen ze klaar waren, waren we de laatste op het terrein en gingen we er gauw vandoor. We moesten terug naar die zaak waar Kenneth gisteren die camera had gekocht. Hij was er toch niet blij mee en wilde hem terug brengen. Hij had vanmorgen nog op de computer zitten googlen en was erachter gekomen dat er een trucje was om de camera weer op gang te krijgen. Het schijnt zelfs een vaak voorkomende foutmelding te zijn want als je die googled dan krijg je zelfs fimpjes te zien hoe je die moet oplossen. Maar zoals verwacht nam die man in de winkel die camera niet meer zo terug, die was ook niet gek. Kenneth kwam weer naar buiten met dezelfde tasjes maar wilde weer samen met mij naar binnen om dan toch maar te gaan onderhandelen over een digitale video camera. Die hadden we toch al op ons verlanglijstje staan. Dus ik mee naar binnen. Nou mensen we zijn toch weer eigenaar geworden van een Sony. De Panasonic werd weer ingeleverd met de bijbehorende accu en nu hebben we een sony hdr-xr550v. Hij is semiprofessioneel en dat moet ook want bij ons thuis wordt er veel gefilmd.

Daarna had ik er genoeg van. Eigenlijk hadden we nog een restaurant op de planning staan maar ik had daar totaal geen zin meer in. Ik was al vanaf 9:30 uur op pad en wilde eigenlijk gewoon naar huis. We hebben onderweg maar weer een stop bij de chinees gemaakt en het was weer heerlijk. Daarna ben ik begonnen met de foto´s van gisteren want ik begreep dat de nieuwsgierigheid groot was. Ik ga nu stoppen want morgenochtend is het weer heel vroeg dag. We hebben voor morgen hele grote plannen. Chef Mickey, Bibbedi Bobbedi Boutique, dineren in Chrystal Palace met Winnie and his friends en dan nog de lichtjes parade en Wishes. Dus een vroege en lange dag. Ik hoop dat ik morgenavond nog de energie hebt om alles op te schrijven en de foto´s en filmpjes erbij te doen maar anders komt het er zo snel mogelijk aan. Claudia beloofd!

2 mei 2011 dag 9: Disney Epcot

2011-05-02T23:50:00.010+02:00

Het weer                              : zonnig maar ook de nodige bewolkte momenten
Aantal graden                       : 30+
Aantal foto’s vandaag          : 261
Totaal aantal foto’s vakantie : 1460

Planning voor de dag:
9:00 - 21:00 uur : Epcot
17:20 uur           : Princess Storybook Dining
21:00 uur           : Illuminations vuurwerk

@claudia: ik reken erop dat je andere ik ook nog even langs komt want anders wordt het wel heel saai hoor

@marga: Mea is inderdaad al enorm bruin. Ze had al een flink kleurtje nog in Nederland opgedaan maar hier is nog bruiner geworden.

@dorien: leuk weer een reaktie van jou, Net op tijd kijk vandaag maar goed naar het filmpje

@marlies: wat fijn dat het je gelukt is om een stukje te plaatsen. Ik heb al een keertje eerder je mailtje op de blog voor je geplaatst maar het is natuurlijk leuker dat je het zelf voor elkaar krijg. Als het niet lukt, mailen en dan plaats ik het 1:1 erop.

Toen Solange zo bezig was zat ik zelf ook met een dikke strot. En ze had het echt zelf bedacht wat ze zou zeggen en wilde het helemaal alleen doen, haar zussen mochten zelfs niet meer op de bank blijven zitten.

Vandaag was er weer één met een goud randje. Het was de hele dag door genieten. Vanmorgen gingen we iets later dan gepland naar Epcot maar we konden goed doorrijden en konden nog vrij vooraan op de parkeerplaats staan. We hadden niet eens het treintje nodig. De meiden waren super enthousiast, op het adhd af. In Epcot komen ging vandaag toch iets lastiger dan misschien normaal het geval zou zijn. De tassen controle was dit keer echt heel uitgebreid. Waar ze gisteren nog een heel klein blikje in mijn tas wierp, moest ik nu elke vakje, ritsje openen en wilde zij alles goed van binnen zien. We moesten echt alles uitpakken wat we bij ons hadden. De dood van Osama bin Laden maakt blijkbaar de mensen hier toch wel een stuk voorzichtiger. Toen we gisteravond het bericht van president Obama live meekregen was dat toch wel een kippenvel moment. Ik moet zeggen dat al Qaeda wel een neiging heeft om de verjaardagen in ons gezin te gebruiken als extra geheugensteuntje. Kenneth is jarig op 11 september en tijdens een verjaardag van hem hebben we alleen maar voor de televisie gezeten. Gisteren was mijn moeder jarig en is bin Laden doodgeschoten. Ook werd er gisteravond gesproken dat de mensen altijd zullen onthouden wat ze deden toen ze hoorden dat bin Laden was doodgeschoten. Wij kunnen nu zeggen dat we op vakantie in Amerika waren en dat we heel dicht op het nieuws zaten. Maar het viel me wel op dat er voor de rest totaal niets op het park te merken was. Het is zelfs zo dat toen twee jaar geleden die halve zool onze Koninginnedag had veranderd in een tragedie, daar meer over werd gesproken dan over dit. Als toen iemand hoorde dat je uit Nederland kwam dan spraken ze er gelijk over. Nu heb ik er geen woord over gehoord. Maar op dit moment is het wel heel uitgebreid op televisie. Alle kleine dingen worden tot in het oneindige uitgeplozen.

Maar nu weer terug naar de dag van vandaag. Toen we het park op kwamen konden we gelijk zien dat het nog steeds “flower and garden”-tijd was. We werden begroet door Woody, Buzz en Lotso. Yentle is echt ons kind en die liep van alles foto´s te maken. Ik moet zeggen dat ze er ook echt een goed oog voor heeft. Ze kijkt goed hoe ze het onderwerp in beeld neemt en zorgt altijd voor scherpe foto´s. Ze heeft zeker talent. Samen zijn we goed voor 3 compact camera´s, 1 spiegelreflex, 1 onderwater camera en 1 videocamera als we op het park lopen dus we kunnen echt alles vastleggen.

Als eerste zijn we naar Soaring gegaan en in tegenstelling tot twee jaar geleden wilde mam het dit keer wel proberen en behalve wat wiebelige benen vond ze het helemaal geweldig. Ze heeft namelijk behoorlijk last van hoogtevrees. Daarna gingen we naar Nemo en daarna door naar Captain EO. We hebben twee enorme Michael Jackson fans in huis. Sinds zijn dood zijn ze van zijn bestaan op de hoogte (hoe morbide klink dit eigenlijk) en kunnen bijna al zijn liedjes meezingen (al heeft het wel een zeer hoog fonetisch gehalte). Ze vonden het dus geweldig dat ze nu naar een film van hem konden gaan. Ook al is Mea niet zo´n Michael Jackson fan, ook zij kon de film zeker wel waarderen. Het viel ons op dat het vandaag echt niet zo druk was op het park want bij Soaring hebben we maar een kwartiertje moeten wachten en bij Nemo en Michael Jackson konden we gelijk doorlopen. Daarna door naar de character spot waar we met zijn alle op de foto konden met Mickey, Minnie, Pluto, Donald en Goofy.

We hebben dit jaar het anders aangepakt met de handtekeningen. Dit jaar geen boekje voor de handtekeningen, dit jaar hebben de meiden een rugzak. Een paar jaar geleden las ik dit op een blog en dat heb ik al die tijd onthouden. Het is echt ontzettend leuk en niet één character vind het een bezwaar op hier zijn of haar handtekening op te zetten. Het ziet er echt super uit en hier kunnen de meiden nog wat mee. Die handtekeningboekjes hebben we ook in de kast liggen maar daar wordt nooit meer wat mee gedaan. Deze rugzakken kunnen ze straks gaan gebruiken en ze komen er al aardig vol met handtekeningen. We proberen zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen tijdens de ontbijten en diners met de characters want dan komen ze langs en dat is wel zo makkelijk. Maar vandaag zagen we Katrien Duck en Marie (Aristokatten)

en ook die hebben hun handtekening op de rugzak gezet. Daarna door naar Mouse Gear, dit is een grote winkel waar je ontzettend veel Disney spullen kan kopen. Mam heeft twee fotolijsten gekocht en Yentle een heel leuk kettinkje. Na onze aanschaffen gingen we door naar Test Track. Helaas kregen we toen wat te maken met wat pech. Onze- video camera vertoonde weer zijn kuren. De laatste maanden is hij niet meer wat hij geweest is. Nou heeft hij ook al de nodige werkuren achter de rug en is al een keer eerder naar de reparatie geweest maar nu geeft hij elke keer een foutmelding en dan wilt hij helemaal niets meer. Dat is natuurlijk nooit leuk want een keer dat hij dit in Nederland vertoonde was tijdens Solange haar diploma B afzwemmen, maar nu tijdens de vakantie is het helemaal ontoelaatbaar. We hebben nog zoveel grote plannen. Kenneth ging niet met ons mee naar binnen maar probeerde de camera weer aan de praat te krijgen. Dat is hem al een paar keer eerder gelukt. Het was weer fantastisch. Het is ook super om te zien dat Mea het ook allemaal geweldig vindt. Het gaat niet helemaal vanzelf want ze vindt het eigenlijk allemaal best wel spannend maar ze gaat dapper mee en vindt het daarna helemaal top. Ze is echt aan het genieten en we zijn er echt heel blij mee. We vinden het heel speciaal dat we dit toch aan haar mee hebben kunnen geven. Ze kan hier echt genieten als het kleine kind die ze ook echt is. Toen we uit Test track kwamen had Kenneth de camera weer aan de praat gekregen en hij ging gauw naar de single line om ook nog even te genieten van de snelheid van een testbaan.

Na test track zijn we maar rond het meer gaan lopen maar tegen de klok in omdat we om half 6 bij Noorwegen moesten zijn was het niet handig om daar dan te beginnen. We hebben een aantal landen “van binnen” gezien en een aantal zijn we door gelopen. Jammer genoeg zijn mam, Kenneth, de meiden en ik ook bij Amerika naar binnen gegaan. Vandaag hadden we zeer veel mazzel en ook hier konden we gewoon gelijk doorlopen zonder wachttijd. Maar die show was niets voor mam en Kenneth en helemaal niets voor de kinderen. De kinderen begrijpen helemaal geen Engels en mam en Kenneth niet zo heel erg veel. Daardoor was het voor hun heel slecht te volgen. De poppen vonden ze leuk en mooi gemaakt maar van de betekenis van de show zelf hebben ze niet veel meegekregen. Ja dat konden we natuurlijk niet van te voren weten en niet altijd kan het helemaal top zijn. Na Amerika was het tijd voor ons diner met de Prinsessen in Noorwegen. Hier werd Solange haar dag er één met een goud randje. Voordat je aan tafel wordt gebracht ga je op de foto met een prinses. Twee jaar geleden deden we ook het ontbijt met de prinsessen maar dan in het kasteel en toen gingen we op de foto met Assepoester. Dit jaar gingen we op de foto met Belle. Dit is Solange haar meest favoriete prinses. Ze gaat overmorgen ook weer veranderd worden in Belle. Wat was dit meisje blij toen ze erachter kwam.

We hebben ook even een paar foto´s van haar gemaakt met haar alleen want ze was helemaal over de maan van geluk. De foto werd ons later ook nog gebracht en ook deze was weer zeer leuk. Maar helaas kreeg ook nu de camera weer kuren en Kenneth besloot dat hij even van het park af ging om naar een Sony winkel te gaan om te kijken of die mensen hem verder konden helpen. Nou die hebben hem verder geholpen hoor…… we hebben nu een nieuwe Panasonic. Dit is echt een heel groot ding voor Kenneth want hij is niet iemand die zomaar zoiets aanschaft en zeker niet zo´n dure aanschaf. En of de duvel ermee speelt. In de winkel deed onze oude camera het nog steeds niet maar toen hij weer in de auto zat, toen weer wel!!!. Maar hij is nu echt heel onbetrouwbaar gebleken en heeft ons nu al op een aantal belangrijke gebeurtenissen in de steek gelaten en dat willen we niet meer. Eigenlijk zijn wij meer de mensen die eerst grondig onderzoek doen naar wat we willen, prijs vergelijk doen en dan pas aanschaffen. Dit alles heeft Kenneth nu overgeslagen en heeft een camera gekocht binnen een kwartiertje. Ging hem echt niet in de koude kleren zitten. Ach het is een Europese camera, zelfs een (voor ons) normale stekker dus het zal vast wel goed gaan, hoop ik ;-D.

Wij zijn ondertussen naar ons vertrouwde plekje gegaan en zijn daar lekker op de warme grond gaan zitten. Mam en pap waren echt wel een beetje door hun energievoorraad heen en ook de kinderen liepen op hun laatste beentjes. We hebben daar ruim een uurtje gezeten maar ik moet zeggen dat de tijd echt wel vlug ging. Kenneth was weer op tijd terug en samen hebben we echt weer genoten van Illuminations. Wij vonden hem dit keer nog veel beter dan twee jaar terug. Er stond nu minder wind en doordat ze de wereldbol aan het onderhouden zijn kan er op dit moment geen vuur binnenin branden maar dat vinden wij echt een verbetering. Daardoor was er minder rook op het water en bleef het zich een stuk beter. Het was prachtig! Wil je weten hoe Illuminations is, klik dan op deze link FILMPJE VAN ILLUMINATIONS dan kan je op een andere site een filmpje zien. Heb weer een flink aantal foto´s gemaakt. Na de laatste vuurpijl was het klaar en moest iedereen van het park. Kenneth had de auto nu nog dichterbij kunnen parkeren en om 21:34 waren we al van het parkeerterrein af. Als je bedenkt dat Illuminations pas om 21:00 uur begint is dit toch een mooie tijd. De meisjes sliepen al voordat we het parkeerterrein af waren en hebben we maar gelijk in bed gelegd.

Ik ga nu ook slapen dus de foto´s gaan morgen volgen. Wel zet ik nog even het filmpje erbij maar jullie houden de foto´s tegoed. Welterusten en goedemorgen, we hebben vandaag weer heerlijk genoten.

1 mei 2011 dag 8: Corrie is jarig - ontbijt met Lilo en Stitch - Animal Kingdom

2011-05-01T23:50:00.003+02:00

Het weer                             : prachtige zonnige dag met alleen maar kleine wolkjes aan de lucht
Aantal graden                      : 35+
Aantal foto’s vandaag          : 471
Totaal aantal foto’s vakantie : 1199

Planning voor de dag:
8:15 uur   : reservering bij polynisien resort ontbijt met Lilo and Stitch
9:30 uur   : Animal Kingdom
18:30 uur : uit eten bij Olive Garden

@claudia: wat ben jij aan het rijmen en lief! Twee jaar geleden had je een heel ander liedje ;-). Wat betreft het shoppen, het was heerlijk en het smaakt echt naar meer. Er is nog zat ruimte in de koffers. Bert is inderdaad weer druk aan de slag met zwemles maar de meiden vinden het alleen maar top.

@mery: de middenstand was gisteren zeker heel blij met mijn moeder en mij. En het is zeker heel fijn dat je weer berichtjes kan plaatsen. Het lijkt soms inderdaad of hij niet reageert maar als je blijft klikken op reactie plaatsen dan op een gegeven moment krijg je het venstertje met de controle letters en dan is het eigenlijk gelukt.

@annie en wim: bedankt voor jullie felicitatie´s en fijn dat de planten nog leven, ben er blij mee. Xxx corrie.

@anita: we hadden al een ander restaurant op ons verlanglijstje staan maar bedankt voor de tip.

@mattrob: ik weet dat ik in mijn voordeel rekenen, dat heeft mijn man me ook al uitgelegd (mede vakgenoot van je). Maar ach, het is genieten

@marlies en marga: het shoppen was zo ontzettend leuk, ga het gauw weer over doen!

@ iedereen: bedankt voor het reageren en fijn dat jullie mee genieten.

Vandaag begon de dag ontzettend vroeg. We hadden de wekker op zes uur gezet. De meiden hadden wel het plan opgevat om oma wakker te zingen maar dat ging natuurlijk niet lukken. Je moet van goede huizen komen wil je eerder wakker zijn dan mijn moeder. Maar ze hebben wel voor haar gezongen en dat is toch hetgene wat telt. We hoefden ons alleen maar aan te kleden, in te smeren en haren in orde te maken want voor het ontbijt hadden we grote plannen. Maar natuurlijk werd als eerste de computer opgestart omdat we wilden weten hoe de mensen hadden gereageerd. Elke ochtend is het onze eerste gang geweest en nu waren we natuurlijk extra nieuwsgierig. Als eerste moet ik (van mijn moeder) iedereen bedanken voor alle lieve felicitatie´s. Ze voelt zich enorm verwend door alle aandacht, mensen die zij niet eens kent hebben de moeite genomen om haar te feliciteren en dat is natuurlijk helemaal leuk.

Maar gauw terug naar de dag. We hadden de character breakfast Ohana geregeld bij het Polynesian Resort. Dit is het ontbijt waar Lilo en Stitch, Mickey en nu ook Pluto bij je aan tafel komen. We moesten daar om kwart over 8 zijn en het is vanuit de villa een half uur rijden naar Walt Disney World. We gingen iets eerder weg en konden goed doorrijden dus stonden we daar ook een kwartier te vroeg Maar dat was natuurlijk geen probleem. Eerst kregen we allemaal een bloemenslinger en gingen we met zijn allen op de foto (hij is heel leuk geworden en dus hebben we hem maar gekocht ;-D) en daarna werden we naar de tafel geleid. Het eten werd ook aan tafel gebracht. Het was een grote schaal met daarin roerei, uitgebakken spek, worstjes, aardappel schijfjes. We kregen ook allemaal een Mickey wafel

en ook schaaltjes met fruit. Het was heerlijk en ook kon het niet op. Elke keer werd gevraagd of we genoeg hadden en of ze nog iets konden brengen. Om de beurt kwamen de characters aan tafel langs en dat vonden de meiden natuurlijk geweldig.

Ook Mea vond het helemaal geweldig en iedereen kreeg een dikke kroel en ze stond er lachend mee op de foto. Je zag haar er echt van genieten. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Yentle en Solange vonden het natuurlijk ook helemaal top. Die hebben het al een paar keer eerder gedaan maar dat drukte het plezier helemaal niet. Mam werd ook nog in het zonnetje gezet. Ze kreeg een button, een kaart en ook nog een verjaardagscake-je. Heel de dag heeft ze haar button opgehouden en ze werd weer door heel veel mensen gefeliciteerd.

Na het eten gingen we op weg naar Animal Kingdom en dat is echt een geweldig park.

Het gaf ons weer enorm het Disney gevoel. We hebben natuurlijk weer een hoop dezelfde dingen gedaan maar ook een aantal dingen die we nog niet eerder hebben gedaan. We zijn als eerste gestart bij Kilimanjaro Safaris. Maar dit keert hadden we het niet zo getroffen met onze chauffeur. Deze liep zeker tegen haar koffiepauze aan want ze had me toch een rotgang. Stuk voor stuk liepen we bijna een blauw oog op van een fototoestel want de truck ging zo snel, daardoor vlogen we keer op keer door de lucht. Na deze hobbel de bobbelrit gingen we door naar de Pangani Forest Exploration Trail. Die hadden we twee jaar geleden niet gedaan. Dit is echt het dierentuin gedeelte van Animal Kingdom en dat vonden we toch ook heel leuk. De dieren hebben echt een mooie ruimte (al blijft het natuurlijk altijd een stuk kleiner dan in de natuur). Ze proberen echt de natuur zo veel mogelijk na te bootsen. Toen we hier vandaan kwamen was het al half één en werd het tijd voor de inwendige mens. We hebben lekker gegeten bij Yak & Yeti Local Food Cafe. We hadden oma al geplaagd dat het ook dit jaar tijd was voor een ritje in de Kali River Rapids. Twee jaar geleden hadden we die ook gedaan en toen was ze er echt doorweekt uitgekomen. We hebben toen zo´n enorme lol gehad en vonden het jammer dat we het toen niet vast hebben kunnen leggen.

Dit jaar hebben we het goed gemaakt al had ik misschien liever gezien dat dit niet was gebeurd. Weer was mijn moeder echt door en door nat maar helaas pap, ik, Yentle en Mea ook. Kenneth (die het filmpje maakte) had alleen een natte broek en Solange kwam er als winnaar uit. Die was bijna helemaal niet nat. Nou dat kon ik echt niet meer zeggen. Bij de ingang staat er inderdaad: “You will get wet, you might get soaked”. Nou dat is echt niet gelogen. Kijk maar voor jezelf. We hebben wel ontzettend gelachen hoor. Als je eenmaal zo nat ben kan je er echt alleen nog maar om lachen.

Nu werd het erop of eronder. Door naar Expedition Everest. Solange liep er al lang over te praten en ze wilde er zo graag in. Elke keer had ik haar voorgehouden dat het misschien niet mocht maar ze bleef goede hoop houden. Maar vandaag was ze een enorm geluksvogeltje, bijna niet nat geworden EN ze mocht in Expedition Everest. Ze was helemaal door dolle heen. ZE HEEFT GENOTEN. Ze was absoluut niet bang. Handjes de lucht in en gaan met die banaan! Prachtig vond ze het, precies haar zus. Kenneth kwam er licht groen uit en kondigde aan dat dit gelijk de laatste keer was voor vandaag!

Na de achtbaan konden we gelijk doorlopen naar Finding Nemo, wat is dat toch een geweldige show. Op een gegeven moment zie je de mensen niet eens meer en de poppen zelf zijn zo mooi gemaakt. Monden bewegen, ogen knipperen, alles lijkt echt zo echt als dat het maar zijn kan. Ik heb echt bewondering voor deze mensen want ze moeten deze show wel 6 keer per dag opvoeren en wij hadden voorstelling nummer 4 maar daar kon je niets van merken. Heel gemotiveerd en enthousiast traden ze op en we hebben er echt van genoten. Helaas was de parade toen al begonnen en voor een gedeelte voorbij. Ook stonden de mensen al rijen dik dus die hebben we maar overgeslagen. Door de parade was het ook heel stil bij de character meeting met winnie, tijger en ioor. Toen de parade voorbij was konden we gelijk oversteken naar de show van It´s tought to be a bug. Die is onder de prachtige boom. Deze hadden we ook twee jaar geleden niet gedaan en dus was het ook voor ons heel bijzonder. We hebben nu nog meer dieren kunnen zien van de boom. De show was ook heel leuk. Het is zeker de leukste 3D film die ik in een pretpark heb gezien.

Toen was het tijd om het park te verlaten. We zijn heerlijk gaan eten bij Olive Garden. Het was echt heerlijk en wat was het véél! We werden goed verzorgd door een gezellige ober die ook tijd had voor een grapje. Daarna werd het tijd om naar de villa terug te gaan en de meiden zo snel mogelijk naar bed te brengen. Morgen gaan we naar Epcot en dat wordt een behoorlijk lange dag. Maar als die lijkt op vandaag dan wordt het weer flink genieten!!!

30 april 2011 dag 7: relaxen, shoppen en een verjaardagsverrassing

2011-04-30T23:50:00.003+02:00

Het weer                             : heerlijk zonnig
Aantal graden                       : zeker 30+
Aantal foto’s vandaag           : 53
Totaal aantal foto’s vakantie : 728

Planning voor de dag:
acclimatiseren in de villa, lekker zwemmen
shoppen bij premium Outlet International Drive
vroeg eten
17:00 uur : vertrek van Corrie, Bert, Yentle en Kenneth richting Downtown Disney voor de voorstelling
                 La Nouba van Cirque de Soleil.

Vandaag stond helemaal in het teken van shoppen en de grote verrassing. Tot op het laatste moment hebben we het geheim kunnen houden voor de jarigen. Voor mam is het natuurlijk morgen haar verjaardag en heeft ze helemaal niet hoeven te wachten op haar cadeau. Bert daarentegen heeft heel lang op zijn verjaardagscadeau moeten wachten want die is in december jarig geweest. Toen we hem toen feliciteerde vertelde we hem dat hij zijn verjaardagcadeau nog een keer zou krijgen. En nu is eindelijk zijn geduld beloond.

Maar om bij het begin te beginnen. We zijn rustig gestart, niets gehaast. Nou was ik wel al om 4 minuten over 6 wakker want wat bleek. De vorige gasten hadden de wekkerradio op dat tijdstip gezet en die ging even zo vrolijk vandaag ook af. Schrok me helemaal naar. Maar gelukkig kon ik nog wel een beetje wegdommelen. Kon wel gelijk constateren dat op dat tijdstip het nog donker buiten was. Dat is in Nederland niet meer zo. Maar we begonnen de dag zo rond kwart over 7. Aankleden en dan lekker ontbijten.

We hebben dit keer kaas uit Nederland meegenomen en die is goed overgekomen. Heerlijk pittig belegen. Voor de rest is alles in Nederland gebleven maar een plakje belegen kaas op een boterham vinden we toch wel heel lekker.
Toen iedereen klaar was gingen we op pad. Mam, Yentle en ik werden afgezet bij de Walmart

en de mannen gingen met de twee kleinste meisjes naar de Dollar om de andere auto in te leveren. Daarna moest Kenneth nog naar Downtown Disney om de kaartjes van Cirque du Soleil om te ruilen. Ik had ze bij Undercover Tourist gekocht en die hadden kaartjes opgestuurd die nog omgeruild moesten worden. Kenneth kon dit makkelijk doen met Bert in de auto want die lette nergens op en had helemaal niet door waar Kenneth heen was gelopen. Bij de Walmart hebben we heerlijk op onze gemak rond gelopen en ik heb het nodige geshopt. We hadden niet veel eten nodig want dat hadden we gisteren al gekocht bij de Publix. We waren een paar dingen vergeten dus die konden we nu aanvullen. Ook moesten we nog gaan bedenken wat we vanavond gingen eten want we moesten vroeg eten en het moest ook niet al te veel tijd kosten om het te maken. Er waren namelijk grote plannen. Maar we hebben ook nog de andere afdelingen afgestruind en daar ben ik ook leuk geslaagd. Ik ben geslaagd voor twee zwembermuda´s voor Kenneth, een aantal badlakens en nog andere wat andere zaken. Toen de mannen klaar waren kwamen ze ons weer ophalen om ons af te zetten bij de Premium. Maar toen we daar naar toe op weg gingen, reden we langs Lake Buena Vista (Giel had ons deze weg opgegeven) en daar zag ik toch ook winkels waar ik naar binnen wilde. Dus gelijk het stuur omgegooid en mam en ik werden daar afgezet. De mannen zouden met alle meiden naar huis gaan om weer lekker te gaan zwemmen en wij vrouwen konden heerlijk ongestoord shoppen.


En dat hebben we gedaan. Er wordt wel eens gezegd dat de creditcard roodgloeiend kan zijn. Bij mij is hij geloof ik gesmolten. We zijn begonnen bij Oshkosh. Er waren hele leuke aanbiedingen. T-shirtjes voor de meiden van $ 6,00. Met de huidige koers betaal je dus iets meer dan € 3,00. Dus daar ben ik echt flink geslaagd. Op naar de volgende winkel. Daarnaast was Reebok. Daar hadden ze ook hele leuke aanbiedingen. Yentle is twee dansgympen rijker (witte en zwarte) en ik ben voor Nina geslaagd voor een atletiek outfit. Nien, je moet maar goed naar de diaclip kijken, ik denk dat je jouw foto wel zal herkennen!! Je moeders geld ben ik al aardig aan het uitgeven. Daar weer naast zat Timberland. Daar kon ik weer leuk scoren voor Kenneth. Zwarte schoenen, teenslippers!!! (ja dames en heren, hij is eindelijk overstag!!), twee t-shirts en een polo. Mam heeft nu eindelijk ook een reden gevonden om haar portemonnee te trekken en pap is twee polo´s rijker en Ton is nu de gelukkige eigenaar geworden van ook leuke teenslippers. Het is echt moeilijk de verleiding te weerstaan als er zulke kortingen worden gegeven en als je ook nog weet dat de euro zo sterk staat ten opzichte van de dollar. Alles lijkt zo spotgoedkoop. Maar ondertussen was ik alleen nog maar voor de andere leden van mijn gezin bezig en had ik nog niets gekocht voor mijzelf. Daar moest nu maar eens verandering in komen. Aan de overkant zat de Gap. Ik moet zeggen dat ik in het begin echt niet goed wist waar ik moest beginnen. Het was een zooitje en vrij druk in de zaak. Voor de kinderen zag ik niets, de kortingen stelde ook niet veel voor. Maar voor mezelf ben ik gelaagd voor een hele mooie zwarte broek, een vest en een trui. Jippie ik doe ook mee! Bij de Disney outlet slaagde ik helemaal goed. Daar hing een hele mooie ochtendjas voor maar $ 6,99. Ja je leest het goed, ben het nog speciaal gaan navragen. Dit kwam omdat er een vlekje op zat waarvan mijn moeder al gelijk zag dat ze die er makkelijk uit zou kunnen krijgen. Dus ik ben een ochtendjas rijker voor maar € 3,75. Die kon ik toch echt niet laten hangen. Er hingen nog twee andere maar die hadden meer vlekken. Na de Disney store liepen we richting Old Navy maar wat zag ik in mijn linker ooghoek. Tommy Hilfiger!!!! Dus we staken gelijk het parkeerterrein over. Daar was het ook zo ontzettend leuk met de aanbiedingen! Carmen, het is gelukt hoor, je hebt je t-shirts. Zelf ben ik weer goed verwend (door mijzelf;-)) Toen was het tijd en vond Kenneth ons. Hij zou ons om half vier komen ophalen en hij was precies op tijd. Jammer hoor want ik had nog wel even door willen gaan. Helaas zat het er niet meer in omdat we echt op tijd thuis moesten zijn.


Het eten werd een soepje met broodjes ei en het smaakte ons goed. Nog steeds hadden we niet verteld wat de verrassing was en werden ze alsmaar nieuwsgieriger. Kenneth en Yentle gingen met ze mee. Ik bleef thuis met de andere twee meiden. Ben lekker bezig geweest om alle bonnentjes na te kijken en ook alle prijskaartjes van de kleding af te halen. De tijd vloog voorbij en voordat ik het wist waren ze alweer terug en wat hadden ze genoten!!! Ze kwamen pas achter het verjaardagscadeau toen ze er echt voor de deur stonden en ze vonden het helemaal geweldig.


Gelukkig maar want het was toch een verjaardagscadeau en je wilt toch graag dat ze die leuk vinden. Maar dat was gelukt hoor! Helemaal vol met verhalen kwamen ze terug. Yentle voerde de boventoon. Ze had aan iedereen gezegd dat zij het wel allemaal zou gaan vertellen en ze struikelde over haar woorden om het allemaal te zeggen. Het was een waanzinnig mooie voorstelling en ze kwamen ogen te kort. Overal om hen heen gebeurde er wel wat en alles was even spectaculair. Helemaal top!! Kortom het was een mooie dag waar we flink hebben genoten. Morgen gaan we al vroeg op pad om te ontbijten met Lilo and Stitch in het Polynisien Resort en daarna gaan we naar Animal Kingdom. Morgen is ook de dag dat mam echt jarig is dus hebben we ook een klein feestje!

29 april 2011 dag 6: aankomst Miami - Lancering spaceshuttle Endeavour - Villa Waterlilly

2011-04-29T23:50:00.002+02:00

Het weer                              : ´s morgens bewolkt met hier en daar een drup maar in de middag een lekker
                                              zonnetje
Aantal graden                       : 30°
Aantal foto’s vandaag           : 68
Totaal aantal foto’s vakantie : 675

Planning voor de dag:
7:00 uur    : aankomst van het schip in Miami
9:00 uur    : van boord en richting autoverhuur om daar bij Dollar twee auto's op te halen
10:00 uur : vertrek richting Cocoa
14:00 uur : de eerste boodschappen te doen en ons te installeren om naar de de lancering te kijken van
                  spaceshuttle Endeavour
15:47 uur : lancering spaceshuttle Endeavour
16: 15 uur : beginnen aan het laatste stuk rijden richting Davenport naar onze villa
18:00 uur : hopen we bij de villa te zijn

Als allereerste:DE FOTO´S EN FILMPJES ZIJN ERBIJ GEVOEGD. Ik heb er vanavond een tijd voor gezeten maar alle foto´s en slideshows zijn bijgevoeg.
Als tweede: de planning van hierboven is totaal niet gevolgd!

@ Claudia: jij begreep me ;-). Maar je hebt gelijk. Kenneth is zo´n beetje de enige die nog vrolijk door gaat met eten.

@anita: bedankt voor je aardige kaartje en mijn moeder zal zeker genieten van je fles wijn. helemaal haar smaak.

@fam Verkoelen-Roeland: doordat het aan boord nogal prijzig is om op internet te komen hebben we ervoor gekozen om de foto´s er later bij te zetten en wat betreft het laden, ik heb er nog niemand over gehoord.

@ Carmen: die jurkjes zijn allemaal van het “flodder-model” en kunnen opgevouwen worden tot het formaat van een servet en overal tussen gepropt. Hahahaha.

Vandaag was het een dag met hobbels, en dan nog zulke hobbels dat de planning flink in de soep liep. We hadden verwacht dat we vanmorgen vroeg van boord mochten maar dat ging al niet op. Wij waren bij lichting nr. 18 en we moesten ons pas om 9:00 uur melden. Dat gaf ons nog wel de ruimte om een verslag van de cruise te maken want tot nu toe hadden we nog geen filmpjes van de meiden gemaakt en was er nog naar niemand gezwaaid.

                                                                    (Marga let op!!!)
Maar blijkbaar was 9:00 uur toch nog iets te optimistisch want ze hadden flink oponthoud. We werden pas om 9:40 naar beneden geleid. Toen we van boord af kwamen moesten we eerst onze koffers ophalen en daarna door de douane. Gelukkig ging dit weer van een enorm leien dakje. Ik heb de papieren van Mea niet eens meer uit mijn tas gehaald. Ik had het idee dat als ze niet tevreden waren dat ik het altijd nog tevoorschijn kon toveren. Maar hij was dik tevreden. Een kruier had ons bij de bagage claim in de smiezen gekregen en had ons “geholpen” met de bagage. Nou moet ik zeggen dat hij ons ook er echt mee geholpen heeft want hij kon alles op één steekwagen kwijt en leek er ook geen moeite mee te hebben om alles te dragen. Toen we bij de douane beambte kwamen keek hij eerst naar de grote stapel koffers, keek ons eens heel goed aan (en wij natuurlijk allemaal heel lief lachen) en toen nog heel snel in onze paspoorten. Hij had er echt geen zin in om door onze koffers heen te wroeten. Ook waren ze niet door een scanner heen geweest dus onze “appels” waren hem ook niet opgevallen hahahaha. Maar toen was het ondertussen 10:00 uur en stonden we buiten. Onze kruier vroeg ons waar we heen moesten en ik antwoordde naar de Dollar rent a car. Hij leidde ons naar de stoep en zei ons daar te wachten op de shuttle want die zou ons daar wel naar toe brengen. Aangezien ik al van Elvira had gehoord dat die mogelijkheid bestond heb ik er verder helemaal niet meer over nagedacht. Ik had via internet bij Dollar geboekt en had ook aangegeven dat wij bij de dichtstbijzijnde Dollar (Collins Avenue) onze auto´s op wilde halen. Naïef genoeg ging ik er dus van uit dat we daar naar toe zouden gaan. Dus niet. We gingen naar de vlieghaven van Miami. Daar werd ik toch wel zenuwachtig van want zouden die het allemaal nu zomaar gaan accepteren. Volgens die mevrouw die ik gelukkig kon aanspreken zou het absoluut geen probleem zijn om daar de auto op te halen. Het probleem was wel dat er een enorme rij stond. Ik heb meer dan een half uur moeten wachten. Toen we eindelijk aan de beurt waren ging het gelukkig wel vrij snel. Ze smeerde ons absoluut niets aan en was heel vriendelijk. Volgens mijn boeking hadden we de tweede auto vanavond al terug moeten brengen maar zij heeft dat omgezet naar morgen middag. Dat gaf ons ook wat meer ruimte. Ondertussen was het al na twaalf uur geworden en na een onderling overleg hebben we besloten om niet meer naar de lancering te gaan. Dat was toch wel een domper hoor. We hadden daar echt naar uitgekeken. Maar het leek ons onverstandig om de gok te wagen. Als we er nu naar toe zouden gaan zou er absoluut niets tegen mogen zitten en zouden we flink plank gas moeten geven. Aangezien we niet zitten te wachten om aangehouden te worden of een bekeuring te krijgen leek ons dit niet zo´n goed plan. Ook hadden de meiden honger en wilde graag nog even eten. Dit zou dan ook niet echt mogelijk zijn. We zouden ook het risico lopen dat alles zou opstropen in de buurt van de oostkust omdat een heleboel mensen naar de lancering zou komen kijken. Het zou toch echt heel vervelend zijn als we dat hele eind te gaan rijden om vervolgens nog een heel klein lichtpuntje in de lucht te zien als we aan komen rijden. Nee, het werd voor ons een no-go! Dan maar naar de tweede verdieping om onze auto´s op te halen.


Kenneth en ik hebben een minivan en mam en pap hebben een compact omdat die alleen maar voor één dag is. De rest van de vakantie doen we met de minivan Nadat we de auto´s hadden opgehaald en alle koffers erin hadden vroegen we aan Giel (Beelen) van onze TomTom of hij ons naar de villa kon brengen. En dat is prima gelukt.

Qua rijtijd was het nog net geen vier uur maar we zijn onderweg nog bij een service station gestopt om nog wat te eten en drinken bij Wendy´s. Hoppa, de eerste hamburger op Amerikaanse bodem was ook weer in de maag. De rit zelf ging heel voorspoedig en we konden heel goed doorrijden. Bij de villa aangekomen hebben we eerst alles even bekeken en bewonderd,



iedereen koos zijn kamer uit en gauw gingen we onze koffers uitpakken. Daarna gingen mam, pap en ik voor de boodschappen naar de Publix. Dat was het eerste moment van thuiskomen want Giel had ons via hele onbekende, binnendoor wegen naar de villa geleid en daar herkende we niets van. Toen we bij de Publix stonden was het echt zo bekend omdat dit ook de Publix was waar we twee jaar geleden ook altijd kwamen.

Bij de Publix hebben we weer een flink bedrag achtergelaten. Nu zijn de eerste boodschappen altijd het meest kostbaarst want je moet toch allerlei dingen aan gaan schaffen, zoals waspoeder, wasverzachter, vaatwasmachine tabletten. Allemaal vrij prijzige aanschaffen. Maar zoals twee jaar geleden vonden we het nu toch in zijn geheel niet echt goedkoop. Mam wilde een zakje nootjes meenemen maar toen ze zag dat ze hier $12,00 voor neer zou moeten leggen heeft ze ze maar gauw weer terug gelegd. Daarna door naar nog een oude bekende, de chinees die daar op het rijtje zit. Weer hebben we daar heerlijk afhaal eten gehaald. Het lijkt weinig maar net als twee jaar geleden zijn we zeer verbaad hoeveel eten er in zo´n doosje kan. Toen wij boodschappen gingen doen zijn Kenneth en de meiden lekker thuisgebleven om het zwembad uit te proberen.




Dat is ze zeker zeer goed bevallen. Toen we thuis kwamen hebben we gezellig zitten eten en toen kon je aan twee meisje zeker zien dat het slaaptijd was. Die hebben we bewust uit elkaar gehaald omdat ze anders elkaar wakker zouden gaan houden. Daardoor slaapt Yentle nu bij Solange op de kamer en heeft Mea een kamer voor haar alleen. Maar die twee kamers worden gescheiden door een badkamer en we hebben de deuren daarvan open gehouden zodat Mea niet echt alleen ligt. Ze kan haar zussen altijd nog zien en horen. Toen ben ik aan de slag gegaan met de foto´s. Viel toch nog wel een beetje tegen hoeveel tijd er in is gaan zitten. Ik ben nu met het verslag van vandaag bezig en dan hoop ik gauw naar mijn bed te kunnen gaan. Vanavond kwamen we er nog wel achter dat het maar goed was dat we niet naar Cocoa zijn gaan rijden want de lancering is niet doorgegaan door technische problemen.

The historic next-to-last space shuttle launch was scratched Friday because of mechanical problems, spoiling a visit from the president and dashing the hopes of the biggest crowd of spectators in years, including the mission commander's wounded wife, Rep. Gabrielle Giffords.

NASA hopes to try again Monday to launch space shuttle Endeavour on its final voyage.

President Barack Obama and his family visited Kennedy Space Center anyway.

Obama met with Rep. Gabrielle Giffords, the Arizona congresswoman who survived an assassination attempt in January. The president and the lawmaker were in Florida to witness the launch of the space shuttle Endeavour. Giffords' husband, Mark Kelly, is the mission commander.

Zo te lezen waren we dus zeker niet de enige daar geweest. Er wordt gesproken over de grootste groep toeschouwers ooit. En zeker niet de minste waren er om er naar te kijken. President Obama was er ook. Nu hopen ze de lancering uit te stellen tot maar dat is voor ons niet echt een goede dag. Op de planning staat Epcot met dinner reservations. Epcot alleen zou echt wel te verschuiven zijn maar dit is eten met de prinsessen en daarvan zijn de meiden al op de hoogte. Ik ben bang dat de lancering daar toch van gaat verliezen. Ik vind het jammer dat de shuttle lancering niet door is gegaan door technische problemen maar ben heel blij dat wij op voorhand al hadden besloten om er toch niet heen te gaan. Het was een stuk minder stressvol en we hebben nu nog meer kunnen genieten. Aan elk nadeel blijft zeker een voordeel zitten. Het was een mooie dag

28 april 2011 dag 5: Majesty of the Seas - CocoCay

2011-04-28T23:50:00.004+02:00

Het weer                              : zonnig met hier en daar een grijze wolk waar gelukkig geen regen uit is
                                              gekomen
Aantal graden                      : 30+
Aantal foto’s vandaag          : 125
Totaal aantal foto’s vakantie : 607

Planning voor de dag:
8:00 uur   : aankomst van het schip bij CocoCay
17:00 uur : vertrek van het schip richting Miami

De nacht is redelijk goed gegaan. We gingen rond een uur of elf naar bed en ik viel eindelijk makkelijk in slaap. Maar om twaalf uur vertrok het schip en daarvoor werd toch de boegmotor nog even aangezet. Aangezien wij echt in de punt van het schip slapen is die vlakbij onze hut. In tegenstelling tot de rest van de groep (ahum) lukte het mij niet om daar door heen te slapen!! En toen was het weer zaak om in slaap te vallen. Die kleine hazenslaapjes kunnen je toch even weer vooruit helpen maar om half twee heb ik voor de laatste keer de klok gezien en ben niet eerder wakker geworden dan half zeven. Heerlijk!! Zoveel slaap heb ik de laatste week niet meer gehad. Geen kussens (en geen toilettassen ;-)) of kuchende kinderen. Het was muisstil toen het schip eenmaal ging varen en het schommelen was echt goed te doen. Toen Solange mij om half zeven wakker maakte was het ook tijd om op te gaan staan, iedereen aankleden en dan naar de Windjammer om lekker te ontbijten. Je merkt wel dat je echt “volgevreten” begint te raken. Er kan echt niet meer zoveel bij in onze buikjes. Vooral de kinderen beginnen al vrij snel bodem te voelen en willen echt niet meer zoveel eten. Yentle moeten we alleen nog goed in de gaten houden want haar ogen zijn nog altijd zoveel groter dan haar maag. Die vindt nog steeds zoveel dingen lekker. Ze heeft er alleen niet veel ruimte meer voor. Het zal straks echt wennen worden als we van boord zijn. Je wordt zo ontzettend verwend. Je kan je mes en vork nog niet neerleggen op je lege bord of het geheel wordt al door iemand weggehaald, als je maar een beetje om je heen kijkt dan wordt er aan je gevraagd of je ergens mee geholpen kan worden. Alles is ontzettend schoon en de mensen zijn zo behulpzaam. Ik ga straks thuis ook achterover zitten om te wachten dat alles opgeruimd wordt. Ik ben bang dat ik daar behoorlijk teleurgesteld in kan raken.


Vandaag was het een ongelofelijk heerlijke dag. We gingen vanmorgen al redelijk op tijd naar Cococay. Het eiland van de rederij waar alleen de gasten van de boot aanwezig zijn. Dit keer konden we niet gewoon aan wal lopen maar werden we gebracht met een “tender”. Dit is een bootje waarmee je naar het eiland wordt gebracht. Na het ontbijt gingen we ons omkleden en insmeren en konden we weg. We kwamen met een van de eerste boten en we hadden nog alle keus in ligbedjes en de plek waar we wilden liggen.

Kenneth is als eerste gaan rondwandelen om overal foto´s te maken en te filmen. We hadden nog de keus uit een aantal rotan parasols want die hadden we wel nodig voor Bert. Zijn imitatie van een zontomaatje is nog steeds niet wegge-ebt en hij kon zich vandaag echt niet in de zon wagen. Maar de rest van onze club heeft lekker toch nog wel aan hun kleurtje kunnen werken. Al lijkt het erop dat Kenneth de kleur van Bert toch wel heel mooi vond want die heeft op dit moment net zo´n rood hoofd. Ben benieuwd hoe die morgen eruit ziet. (ach dan zitten we toch een groot gedeelte van de dag in de auto).

Maar de dag op Cococay was echt heerlijk, zalig, waanzinnig relaxing. De kinderen hebben zich heerlijk in het water vermaakt. Ze zijn niet in het waterpark gedeelte geweest want dat was toch echt te gevaarlijk voor Mea en om haar als enige achter te houden zou weer zo zielig zijn. Maar ze hadden het helemaal niet nodig. Met een ligbed hebben ze zich heerlijk vermaakt en ook Mea is lekker bezig geweest in het water. Die heeft haar angst toch voor een groot gedeelte overwonnen. We proberen haar nu te motiveren voor zwemles want ze wilt heel graag alles wat haar zussen ook kunnen doen en als die nu verder het water op gaan dan mag ze niet mee. Als ze gaat lopen klagen dan krijgt ze te horen dat ze dan maar heel goed haar best moet gaan doen met zwemles en snel haar diploma moet gaan halen. Dan mag ze ook verder het water in. Je ziet haar nadenken. Maar ze doet echt heel goed haar best en ze is echt met sprongen vooruit gegaan.
(de foto´s komen morgen)


In de middag kon je daar weer ongelofelijk veel eten halen (als je dit wilde) bij het bbq gedeelte, we hebben mensen met “volgestouwde” borden zien lopen. Echt ongelofelijk. Het was weer zeer smakelijk maar we hebben ons zeer behoorlijk gedragen. Zoals al eerder gezegd, we raken echt volgevreten. Het was echt een perfecte dag, er was een live band die heerlijke rasta music speelde. Zo nu en dan kwam er een nummer van de grote meester zelf; Mister Bob Marley langs. Heerlijk relaxed. Er waren nog een aantal huisjes waar je voornamelijk hetzelfde kon kopen, mam en ik zijn er even gaan rondneuzen en zij heeft er nog een leuke jurk kunnen scoren. Rond een uur of twee zijn we weer richting het schip gegaan. We mochten maar tot half vier op het eiland blijven en we wilde de grootste drukte voor zijn. Ook waren de jongste twee meiden erg moe en het leek me een goed idee om ze nog even te laten slapen omdat er vanavond een leuke theatershow was en dat we die als afsluiting nog konden gaan kijken. Dus lekker weer met de water”bus” terug naar het schip. Allemaal onder de douche om het zand van ons af te spoelen en haren te wassen. De meiden gingen even liggen en ook Yentle wilde het wel even proberen. Heerlijk hebben ze geslapen. We hebben ze om kwart over vier wakker gemaakt omdat we Kenneth nog met ze naar de klimmuur wilde gaan. Dat ging jammer genoeg maar voor een kindje goed. We hadden al tegen Solange gezegd dat ze moest zeggen dat ze zes jaar was en ook Kenneth had tegen die man gezegd dat ze zes jaar was. Blijkbaar waren ze in de loop der tijd daar slimmer in geworden omdat hij blijkbaar een lijst heeft waar alle kinderen op staan en ook hun leeftijd. Hij kon dus daarop zien dat Solange nog twee maanden moest wachten totdat ze zes jaar zal worden. Wat had ze een verdriet, ze had er zoveel zin in.


Yentle vond het natuurlijk geweldig en kon helemaal naar boven klimmen. Die meid heeft echt lef hoor! Het is toch echt een flinke hoogte. Zeker omdat je zo hoog op het schip staat, dat maakt het allemaal nog veel hoger. Het was echt knap. Ik kon er jammer genoeg zelf niet bij zijn want ik was druk bezig om de koffers weer in te pakken. Dit is toch nog een kleine uitdaging gebleken want er is natuurlijk al het een en ander aangevuld aan onze bagage. We moeten nu de koffers voor 24:00 uur buiten op de gang hebben staan en dan zullen we ze morgenochtend weer terug zien. Ben heel benieuwd hoe dat morgen allemaal in zijn werk zal gaan. We horen bij groep 18 en moeten ons om 9:00 – 9:10 verzamelen in de Bolero zaal om vervolgens naar buiten geëscorteerd te worden. En opnieuw, heel benieuwd hoe dit in zijn werk zal gaan. De laatste dingen moeten maar in de handtrolley´s gepropt worden en die zullen we dan zelf naar buiten mee nemen.

Voor de laatste keer eten in de Windjammer en dan gelijk door naar de 3e verdieping om naar de foto´s te gaan kijken. Er zaten er echt hele mooie bij en het heeft ons dus weer een flinke rib uit ons lijf gekost. Maar voor Kenneth op kantoor hebben we nu een mooie vervanging.
Toen werd het tijd voor het theater. Het is toch niet te geloven wat er allemaal aan boord is. Er zijn nog cruiseschepen die een ijsbaan hebben. Het lijkt me geweldig maar we hebben nu amper tijd om alles te doen. De theatershow was geweldig. Boogie Wonderland.


Allemaal muziek uit de jaren 70. Earth Wind & Fire, Donna Summer, Abba. Helemaal geweldig! Ook de kinderen genoten er erg van want er was ook een groep dansers bij en daar zijn ze natuurlijk heel geïnteresseerd in. Aan het eind van de show kwamen nog een aantal medewerkers van het schip op het podium om een applaus in ontvangst te nemen. Ook de kapitein kwam erbij en later konden de meiden nog met hem op de foto. Het is nog best een jonge vent hoor! Bij een kapitein heb ik natuurlijk een kapitein Stubing gevoel en dat is hij zeer zeker niet. Hij heeft ook een leuk gevoel van humor want elke dag verteld hij ons even via de intercom van het schip waar we zijn en wat wanneer het schip weer vertrekt. Altijd verteld hij dit wel met een grapje en het klinkt absoluut niet stijf. Nu ik hem gezien heb klopt dit wel met zijn overkomen. Een leuke vlotte vent!

De laatste nacht is aangekomen. We hebben het ontzettend naar ons zin gehad hier aan boord. Zelfs Kenneth zei net dat cruisen “helemaal niet leuk was“ en dat we het zeker “nooit meer zouden gaan doen”. En dit bedoelde hij natuurlijk andersom. Ook wil ik even kwijt dat cruisen absoluut niet alleen voor oude mensen is. We hebben ontzettend veel jongeren aan boord, veel gezinnen met kinderen. Het is echt een leuke gezellige verdeling waarbij naar mijn idee eerder de schaal doorslaat naar jong dan naar oud. We gaan het zeker nog een keer doen want het is ons meer dan goed bevallen. Ik ga echt een heleboel missen. Ik denk dat ik ´s avonds niet meer een olifant of slapend konijn op mijn bed zal gaan aantreffen (ik denk dat ik nu een deur heb opengezet, he Clau? hahahaha).

Maar het was en is tot nu toe nog alleen maar genieten geweest. Morgen gaan we weer aan land en ligt er een flinke reistijd voor ons te wachten. We gaan eerst naar Cocoa om daar hopelijk de lancering te kunnen zien van de Spaceshuttle Endeavour. We zullen het jullie laten weten maar we zijn aan het genieten!!

27 april 2011 dag 4: Majesty of the Seas - Nassau (Bahama's)

2011-04-27T23:50:00.005+02:00

Het weer                             : een heerlijke zonnige dag
Aantal graden                       : 30+ graden
Aantal foto’s vandaag           : 99
Totaal aantal foto’s vakantie : 482

Planning voor de dag:
13:00 uur : aankomst Nassau met het schip
23:59 uur : vertrek van het schip richting CocoCay

Yentle kwam gisteren helemaal vol plezier terug. Ze had het enorm naar haar zin gehad en wilde graag morgen (vandaag) weer terug. Ze was geschminkt als een meisjes piraat en had een mooi ballonnen zwaard. Helaas hadden ze niet opgetreden in het theater omdat er niet genoeg kinderen waren gebracht. De foto´s zal je nog te zien krijgen want ze ziet er echt super uit. Ze heeft ook nog een fotoshoot gedaan en daar staat ze echt heel stoer op.


Mijn nacht was weer heel bijzonder. Yentle sliep dit keer boven me in het stapelbed (de meiden hebben een rouleersysteem bij opa en oma) en om een paar minuten over twee ´s nachts viel ineens Yentle´s kussen boven op mijn hoofd. Die stapelbedden staan namelijk niet loodrecht boven elkaar. Het onderbed is een stuk naar achteren geschoven waardoor de ruimte er was om de kussen naar achteren de duwen en naar beneden te laten vallen. Ik schrok me echt half dood. Wat kan een mens schrikken zeg. Mijn adrealine schoot in volle snelheid door mijn lichaam heen en ik was gelijk wakker, ondertussen was mijn lichaam aan het rekenen geslagen en dacht. Het is nu 2 uur, in Nederland is het 6 uur later, dat is 2 +6 = 8 uur. Goedemorgen! We kunnen weer beginnen. Het koste me dus weer dik twee uur om in slaap te kunnen vallen om vervolgens door Mea te worden wakker gemaakt met een enorm kriebelhoest. Een slokje water en twee hoesttabletjes later lag ik weer en toen moest Yentle naar het toilet. Die kan dus blijkbaar niet plassen in het donker en deed het badkamerlicht aan zonder de deur goed te sluiten. Volop het licht in mijn gezicht. Weer wakker. Kortom het was weer een prettig nachtje. Ik zal wat dat betreft blij zijn als we in de villa zijn want dan hoor ik niet alles van mijn kinderen. Ik hoor en merk alles van hun als ze bij me in de kamer slapen. Het slaaptekort gaat me inderdaad wel een beetje opbreken maar hoop dat het allemaal voorbij zal zijn als we in de villa zijn. En ik slik weer mijn Supradin energy en daar krijg ik ook nog echt energie van ook. Maar nu is het half 10 en ik zit wel enorm te vechten tegen de slaap. Ik kan me nog herinneren dat ik de vorige keer ook wel last had om de eerste dagen in een slaapritme te komen.

Eindelijk gingen we vandaag naar het zwembad. Het schip zou pas om 13:00 uur in Nassau zijn dus we hadden lekker een relax ochtendje. De meiden hadden er al twee dagen om lopen zeuren en nu konden ze eindelijk in het zwembad. Toch viel dit een beetje tegen want die hebben ze gevuld met zeewater. Je had die gezichten moeten zien toen ze het water in sprongen. Dat drukte de pret toch echt wel een beetje. Gelukkig ontmoeten Yentle en Solange allebei een Nederlands meisje waar ze lekker twee uurtjes mee hebben kunnen spelen. Wij hebben heerlijk aan de kant op een ligstoel gelegen. Bert is (nu 21:25 uur) zo rood als een garnaal.

We hebben er net de grootste lol om gehad. Mam heeft er nog een mooie foto van gemaakt dus ook die zal zo gauw het kan getoond worden. Ik heb even getracht mijn ogen dicht te doen maar echt veel rust werd me niet door de meiden gegund. Vooral Mea kwam me elke keer wat vertellen want ze was zo trots op zichzelf. Ze durft nu zelf in het diepe te springen. Ze heeft wel haar zwemvestje aan maar ze springt toch het water in, gaat daardoor even kopje onder en begint vervolgens flink met haar beentjes te trappelen en “zwemt” vrolijk verder. Niet meer in paniek en panisch van angst. We hebben haar natuurlijk de nodige duimen op gegeven en complimenten want voor haar is dit echt een enorme overwinning.

Toen werd het tijd om te beslissen wat te doen. De meiden hadden eigenlijk niet zoveel zin om mee te gaan naar Nassau. Ze wilde eigenlijk liever naar de kidsclub. Hier stonden de volwassenen toch niet negatief tegenover. Drie kinderen meenemen om te winkelen is toch niet echt een succesverhaal en als het zo warm is dan kan het helemaal een drama worden. Mea was gisteren al niet echt enthousiast, die vroeg vlak nadat we van het schip af kwamen wanneer we weer terug gingen. Dus even met elkaar overleggen en de kinderen gingen naar de kidsclub en de volwassen gingen Nassau in. Eerst nog lekker met elkaar eten en toen op pad.


Toen we net aan land waren gekomen moesten we door een gebouw heen waar ook de douane zit. Als je door dit gebouw heen bent kom je bij de straat die vol staat met mannen die je aandacht vragen voor toertrips over Nassau heen. In eerste instantie leek het me niet zo´n fijn idee maar de andere dachten daar anders over en ik ben blij dat we het toch gedaan hebben. Het was een fijne vent die ons rond reed en wist echt heel veel te vertellen over het eiland. Ik had hem verteld dat wij Nederlanders waren en dat mijn ouders de taal niet echt goed konden verstaan. Ik zou dus alles voor hen moeten vertalen. Dat vond hij helemaal geen probleem en ik mocht gezellig naast hem komen zitten. Ook reed er nog een ouder Amerikaans echtpaar mee. Dat waren ook hele aardige mensen die het ook fijn vonden om bij ons in de buurt te blijven als we ergens uit het busje mochten stappen om alles beter te kunnen bekijken. Als eerste reden we naar Atlantis.

Die is op Paradise Island Dat is een geweldig groot resort wat de op een na grootste werkgever is van het eiland. De grootste werkgever is de overheid en daaronder komt dit resort. Het is ook echt een blikvanger want je ziet het al vanaf de boot. Het schijnt 18 maanden non stop werken te hebben gekost om het te bouwen. Het penthouse ziet eruit als een loopbrug tussen twee gebouwen en een nachtje slapen daarin kost je 25.000 dollar per nacht.

(Volgens onze gids heeft Michael Jordan hier 14 nachten verbleven, wat zo´n NIKE reklame al niet voor je kan doen). De goedkoopste kamer kost je trouwens 400 dollar per nacht. Het ziet er echt prachtig uit en we kregen daar een half uurtje om rond te kijken. Maar ik geloof niet dat ik er zou willen verblijven. Zeker niet voor die bedragen want het was er daar zo ontzettend druk met toeristen. Wij liepen er rond maar met ons nog zeker honderden andere mensen. Er kwamen zelfs bussen met mensen die een rondleiding kregen. Er was een gedeelte van het resort afgesloten voor alleen de verblijvende gasten en daar stonden ook echt mensen bij te waken dat je toch niet stiekem door liep. Het leek een beetje op aapjes kijken. Na al dit pracht werden we door onze gids eerst gereden naar de upper class van de Bahamas´s om vervolgens ook nog even de wijken te laten zien van de “gewone” man. Dat was toch ook wel een wezenlijk verschil. Volgens hem bestaat de Bahamas´s uit 700 eilanden waarvan er maar 30 zijn bewoond. In totaal 300.000 inwoners waarvan er 200.000 op Nassau woonden. Kijk dan is Nederland toch weer een heel ander verhaal. Ook bracht hij ons nog naar een punt op het eiland waar een fort stond die nog gemaakt was door de engelsen die tot aan 1973 het gezag hadden op het eiland. Daarna werden ze onafhankelijk en volgens hem was dit alleen maar een vooruitgang. Bij het fort was er ook een trap gemaakt door 400 slaven.


Deze mensen hadden daar 16 jaar over gedaan. Waarvoor die gemaakt werd is hij nooit gebruikt. Het is een hele steile, diepe trap die uitgehouwd is uit steen en rots. Het moet echt een heidens karwei zijn geweest.

Nadat de tour over was stonden we weer bij de haven. Daar was het echt een drukte van belang want wij waren niet het enige schip. Er lag nog een cruise schip van de Norwegian line, een schip van de Carnival line en er lag ook nog een ander cruise schip van de Royal Caribean, dit was de Monarch. Je kan je wel voorstellen dat het heel druk daar aan de haven was. We hebben nog een klein beetje gewinkeld maar al gauw voelde we ook de hitte op ons neerslaan. Carmen, het is me gelukt om een mooie badlaken voor je te kopen. Een hele mooie met bloemen. Ik hoop dat je hem mooi vind.

Aangezien de kinderen nog aan boord waren zijn we maar richting schip gegaan om daar lekker van de koelte te genieten en van een heerlijke glas Lemonade. Aan dat spul kan ik verslaafd raken. Het is zo verfrissend. Om half vijf is Kenneth de kinderen op gaan halen maar eigenlijk hadden ze nog geen zin om mee te gaan. Nog even relaxen en daarna ons gaan omkleden voor het eten. Eigenlijk was dit niet nodig maar ik had gisteren hele mooie foto´s van kinderen gezien met een witte achtergrond. Dat konden we vandaag ook nog doen dus de kinderen werden mooi aangekleed en ook Kenneth en ik probeerde er nog iets van te maken. Het was niet zo dat we een ruime sortering hadden. Ik moet zeggen dat het er zo ontzettend leuk uitzag en we kunnen ze morgenavond bekijken. Ben heel nieuwsgierig want als er een leuke tussen zit dan heeft Kenneth ook weer een nieuw schilderij in zijn kantoor.

We hebben vandaag weer heerlijk genoten en zijn blij dat we de tour hebben gedaan. Op deze manier hebben we toch weer meer van het eiland gezien dan alleen de winkelstraten aan de haven en ook de meiden waren zeer enthousiast van hun middag. We hebben een heel aardig persoon voor de housekeeping aan ons toegewezen gekregen en die vind het helemaal niet erg als de meiden bij hem komen bedelen voor nog meer handdoek dieren. Hij is echt heel aardig en neem daar echt de tijd voor.

Vanavond vonden we een aap hangend aan onze gordijnen en hij heeft Yentle geleerd hoe je een zittend konijn moest maken. Maar dat viel haar toch niet mee toen ze het nog een keertje alleen ging proberen. Het “Love-Boat” gevoel is er zeker, we genieten enorm maar mijn moeder is ondertussen wel een beetje moe van het zoeken. Ze heeft nu ondertussen al aan iedereen gevraagd of Isaac werkt en waar ze hem kan vinden, hahahaha. Ze heeft nu al meer dan dertig jaar op hem gewacht en wil hem nu wel eens een dikke k….. gaan geven hahahaha. Maar we zijn blij en genieten enorm. Dat onze droom uiteindelijk toch is uitgekomen hadden we echt niet meer verwacht.

26 april 2011 dag 3: Majesty of the Seas - Key West

2011-04-26T23:50:00.004+02:00

Het weer                              : ´s morgens licht bewolkt met één redelijk maar klein regenbui-tje
Aantal graden                       : 30
Aantal foto’s vandaag          : 125
Totaal aantal foto’s vakantie : 383

Planning voor de dag:
7:00 uur : aankomst in Key West met het schip
15:00 uur: vertrek van het schip naar Nassau (Bahama's)

De nacht is beter gegaan. Mea was de gelukkige die een nachtje bij opa en oma mocht slapen. De kinderen gingen vrij vroeg naar bed en hebben heerlijk geslapen. Het was alleen wel zo dat Yentle dit keer last had van haar bio ritme. Ze was al om kwart over drie wakker. Dat heeft ze kunnen rekken tot vier uur en toen is ze met haar handtrolley in de badkamer gaan zitten. Gelukkig kon ik nog wel even wegdoezelen maar om vijf uur was ook Solange wakker. Samen hebben ze naar Yentle´s IPod zitten luisteren en dat ging boven verwachting nog stil ook. Om kwart voor zeven werden we wakker gemaakt door het schip zelf. De boegschroef werd aangezet om het schip aan de kade te laten aanmeren. Dat lawaai was niet te missen. Ach de dag kon maar beginnen en voordat iedereen ingesmeerd was (factoor 20) aangekleed, haren gekamd waren we weer even verder lekker op weg voor het ontbijt.



Wat een keus weer. Je kan gewoon niet stoppen. Alles heerlijk gemaakt. We bleven kiezen terwijl we al goed vol zaten. Na het eten gingen we naar de hut om onze spullen te halen en toen naar beneden. We konden heel makkelijk van het schip al wandelen. Je moet wel een geldige identificatie meenemen want anders kom je toch niet meer het schip op.


Toen we van boord af kwamen scheen wel de zon maar we zagen toch wel een grote grijze wolk. We waren net aan wal toen de eerste druppels al naar beneden kwamen. Het was niet echt een tropisch regenbuitje maar toch wel aardig wat druppels. Maar het duurde niet lang en het verfriste de boel wel eventjes. Key West is een leuk plaatsje maar natuurlijk heel toeristisch. Alle winkeltjes lijken op elkaar en er is niet echt een ruim assortiment. Toch was het ontzettend leuk om er even te zijn. Ook hier hebben we toch nog iets voor de lokale economie kunnen doen. Mam vond een heel leuk jurkje en ook Yentle viel in de prijzen.


Vandaag moesten we om half drie weer terug aan boord zijn omdat iedereen anderhalf uur voor vertrek aan boord moet zijn. Wij waren ruim op tijd terug en nadat we weer wat gegeten hadden zijn de meiden naar de kidsclub gegaan. Daar moest ik het nodige papierwerk invullen voordat ze naar binnen mochten. Yentle ging bij de Explorers en moest daar gezien haar leeftijd alleen heen. Solange en Mea konden samen blijven. Zij gingen bij de Aquanauts. Daar was ik wel blij om omdat zij toch nog zo klein zijn, zij kunnen dan toch nog op elkaar steunen. Al heeft Solange nou niet echt super veel steun nodig, die rende al die zaal in en keek nog amper om. Yentle vond het toch wat onwennig. Alle kinderen spraken daar Engels en dat maakte het toch wel wat moeilijker. Maar ze zette dapper door. Toen we ze om half vijf gingen halen had ze het toch prima naar haar zin gehad. Ze vond het wel lastig dat ze de mensen niet goed kon verstaan en dat ze zelf ook zo weinig duidelijk kon maken maar toch wilde ze graag mee doen met de piraten show van vanavond. Ook Solange en Mea hadden het prima naar hun zin gehad. Ook zij zouden vanavond mee kunnen doen maar dat lijkt me niet zo´n goed plan. Dan hebben we morgen twee kinderen die overal om kunnen huilen van vermoeidheid. We moeten ook nog echt wennen aan de warmte en ook de vliegreis heeft er echt behoorlijk ingehakt.

Toen kwam het andere spektakel. We gingen vanavond van chique-er uit eten. In het moonlight restaurant werden we om 18:00 uur verwacht. Voor de mannen speciaal pak en stropdas meegenomen en ook de vrouwen gingen in het nieuw. Ik had thuis nog geshopt tijdens het prijzencircus van de V&D en mam had ook een mooi setje van rok met topje. De kinderen ook netjes.

Daar aangekomen keken we onze ogen uit. Er liepen mensen met echt mooi gala maar ook mensen met heel ordinair gala. Er liepen mensen met chique kleding maar ook mensen die heeeeel casueel gekleed waren. Ook kon je vanavond in een ander restaurant nog met de kapitein dineren en daar was de dress-code wel helemaal “gala en strak”. Vrouwen in het lang, mannen in smoking. Er is zelfs de mogelijkheid om een smoking te huren. Dat zijn wij Nederlanders echt niet gewend hoor. Wij staan daar zo nuchter in. Je ziet het wel vaker op tv dat de amerikanen dat heel normaal vinden en het ook als iets zeer bijzonders zien als ze een gala hebben waar je je voor moet optutten. Ik heb gisteren in down town Miami ook een winkel gezien die alleen “prom-dresses” verkocht. Zo normaal vinden ze dat hier dat zo´n winkel er ook nog van kan bestaan. Wat ook heel opvallend is, is dat de meeste Amerikaanse mensen dan ook heel camera geil zijn. Ze staan in rijen opgesteld om op de foto te mogen. Er waren vanavond zeven verschillende punten waar ze hun foto konden nemen. Echt waar en het is net alsof het een disney attractie is want ook hier zijn paaltjes met koorden om de mensen in goede banen te leiden tijdens het wachten. Heel grappig om te zien. Wij hebben het dit keer maar aan ons voorbij laten gaan. Solange had namelijk al bijna zitten slapen aan tafel en Yentle moest weer op tijd bij haar club zijn om omgetoverd te worden tot piraat. Het eten zelf was heerlijk, voor de kinderen was er een kindermenu en wij hadden keuze voor voor-, hoofd- en nagerecht. Dat was nog wel even zoeken want er stond vrij veel vis op het menu en dat lust mijn moeder niet. We werden continu bediend door drie verschillende mensen die ook om de haverklap kwamen vragen of alles naar wens was en dat we het anders zeker moesten zeggen. Dit was ook de allereerste keer dat ik het als moeder heb meegemaakt dat het vlees van mijn kinderen door de ober werd gesneden. Het bord werd neergezet en hij vroeg of hij het vlees voor de kinderen moest snijden. Mijn mond viel toch wel een klein beetje open want dat had ik nog nooit meegemaakt. Je wordt echt op alle fronten zo enorm verwend. Twee keer per dag komt er iemand langs van housekeeping die zorgt dat de hut er super opgeruimd uitziet. Hij maakt te bedden strak op en leeg continu de vuilnisbak. Alles wordt netjes gemaakt en we vinden zelfs een handdoek verrassing op het bed.

Je hebt echt totaal niet te klagen over de Royal Caribbean. Zoveel personeel dat er rondloopt in de restaurants, aan schoonmaak, aan technische dienst. Deze schepen zijn een bedrijf van 24 uur van de dag actief is en waar het personeel echt keihard moet werken. Ik zei vanmiddag dat het misschien wel een leuk idee is voor Yentle als ze straks de leeftijd heeft om een half jaar te werken op een cruiseschip om dan de nodige levenservaring op te doen maar ik denk dat ze daar niet eens tijd voor heeft. Ze werkt zich dan echt de blubber. Er wordt echt van alles georganiseerd en als je wilt kan je van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat bezig worden gehouden. Ik heb al mensen bezig gezien en gesprekken opgevangen waar uit je kan opmaken dat deze mensen echt niet, zoals wij, voor de eerste keer zijn. Wij zijn elke dag nog druk bezig geweest om alles uit te vinden waar alles is waar hoe je daar toe moet lopen. We hebben het echt geweldig naar ons zin en mijn moeder en ik zijn nu eindelijk op onze “Love Boat” De meiden willen alles doen en aan alles meedoen. Vooral Yentle is een mee doener en kan daar enorm van genieten. Ik ben benieuwd hoe ze het vanavond heeft gehad. Ze zou geschminkt worden (als ze dat wilde), als een piraat worden omgetoverd en dan een schat zoeken door heel het schip.

Aan het eind daarvan zou ze dan nog een voorstelling gaan geven in het theater. Haar vader, oma en opa zijn gaan kijken naar haar voorstelling ik zit hier met twee slapende kinderen te werken aan de blog. Het is namelijk gelukt om via Wifi te kunnen werken. Ik kan nu alles eerst op de laptop typen om dan vervolgens in te loggen en dan met knippen en plakken alles in de blog te zetten. Dat scheelt enorm veel inlogtijd en dat is maar goed ook want de minuten worden echt naar boven toe afgerond. Gisteren zijn we in twee internet cafés´s geweest want we sloegen elke keer vast. Het leek wel of die computers al die site informatie niet aankonden en het ging ook zeer langzaam. Nu hebben we een vrij goede Dell en die draaide vanmiddag zijn had er niet voor om, om alles lekker snel te downloaden en door te schakelen. Ik ga het zo meteen weer proberen maar heb er alle vertrouwen in. Het verhaal van Yentle zal ik morgen nog wel doorgeven.

25 april 2011 dag 2: Miami en the Majesty of the Seas

2011-04-25T17:54:00.002+02:00

Het weer                              : 's morgens wat grijs bewolkt maar de rest zonnig met een wit wolkje
Aantal graden                      : ca 30 C
Aantal foto’s vandaag           : 173
Totaal aantal foto’s vakantie : 258

Planning voor de dag:
waarschijnlijk een vroege start van de dag,
ontbijten,
10:00 uur    : naar een Miami wijk winkelcentrum
13:00 uur    : naar het hotel terug voor de koffers en dan met een taxi naar de haven om aan boord te gaan
                    van de Majesty of the Seas.
14:00 uur    : mag je gaan boarden
17:00 uur    : vertrek van de Majesty of the Seas richting Key West

Oh wat was het weer vroeg, of liever gezegd wat is het nu vroeg. Het is nu hier 04:19 uur en de meiden en ik zijn al vanaf 02:15 uur wakker. Om kwart over twee hoorde ik Solange naar de badkamer lopen om daar het licht uit te doen want die had “iemand” vergeten, zei zij luid. Dat was dus niet waar want die was ik niet vergeten. Die had ik bewust aangelaten omdat de hotelkamer vol staat met koffers. We slapen allemaal in een vreemde omgeving ik wilde niet dat iemand onderweg naar het toilet zijn nek zou breken. Ik had de badkamerdeur op een klein kiertje open gelaten dus er kwam ook niet echt veel licht naar de kamer. Maar ik hoorde Solange al zo wakker praten en Mea reageerde er heel alert op (Yentle slaapt bij opa en oma). Oh nee, dat was wel een héél kort nachtje want het lukte me pas om rond een uur of half één in slaap te vallen. Ik was zo moe dat in slaap komen niet gelijk lukte. Ook heb ik ontzettend last van hooikoorts waardoor ik blijf niezen, hoesten en mijn holtes zijn door het landen en stijgen ook een beetje op hol geslagen. Ik heb nooit last van hooikoorts gehad maar de laatste jaren lijkt het op te rukken. Ik denk dat al die airco´s en temperatuursverschillen ook niet echt heeft geholpen maar kortom ik kon niet gelijk in slaap komen.


Dus ik heb anderhalf uur slaap achter de kiezen met weer een dag vol regelen.

Nou is mijn levensmoto: “aan ieder nadeel zit toch altijd weer een voordeel” (bedankt Johan) en inderdaad ook nu geld hij weer. Ik heb de kinderen kunnen rekken tot half vier maar toen was er geen houden meer aan. Nu zitten zij “STIL” te spelen in de buurt van de badkamerlicht en kan ik alweer lekker aan de slag met mijn blog. Wat ontzettend leuk dat er al zoveel reacties zijn. Dat maakte dat laatste kwartiertje van gisteravond meer dan goed. Ik had eigenlijk alles al op de laptop gezet dus alleen het stukje van 23:00 uur hoefde er nog bij. We hebben hier een hele goede internet verbinding dus de foto´s en de diashow ging vanmorgen heel gemakkelijk. Deze zullen gaan ontbreken als we op de boot zitten maar het streven is nog wel om het verslag te zullen plaatsen want het is veels te leuk.

We hadden gisteravond nog wel even een probleempje in het hotel. Ik heb deze kamers geboekt via Priceline en daarbij waren kinderen gratis en konden mee slapen als er een bed was. De foto´s op de site lieten allemaal twee bedden zien dus we namen het risico wel……… Toen we waren ingecheckt gingen we met gierende banden naar de vijfde verdieping om daar volop op de remmen te gaan staan toen de hotelkamer deur open ging. Eén kingsize bed per kamer. Maar dat was niet de bedoeling, waar moeten de kinderen nu slapen? Met dezelfde vaart gingen mijn moeder en ik weer naar de frontdesk waar dat meisje gelukkig alles kon omzetten. Nu moet ik wel zeggen dat ditzelfde meisje ons ook incheckten en dus zelf ook wel kon inschatten dat een groep van zeven niet in twee bedden zouden gaan passen. Ach het was laat en we waren allang blij dat de mogelijkheid er nog was.

Bij de oorspronkelijke incheck vroeg ik haar ook wat de mogelijkheden waren om naar de haven te komen. Nou daar had ze wel een oplossing voor, er is een shuttle. Die rekende alleen wel $10,00 per persoon. Ook voor de kleine kinderen? Ja ook voor de kleine kinderen. Zo dat is even $ 70,00. Maar ja als het niet anders kan dan moet het maar. Hoe laat kwam hij dan? Daar ging ze even voor bellen. Hij kon alleen maar om 12:00 uur. Zo dat is lekker, ik heb gelezen dat we pas om twee uur aan boord mogen en dat ook wordt afgeraden om eerder te komen. Wat moeten wij daar dan al die tijd gaan doen?? Op dat moment liet ik het even zo maar onderweg in de lift leek het me toch niet zo´n goed plan en omdat we toch weer naar beneden moesten heb ik de reservering maar gelijk af gezegd. Ze reageerde enigszins gepikeerd want natuurlijk konden we wel met een taxi gaan maar dan hadden we er zeker twee nodig en dan waren we net zo veel geld kwijt. Maar het ging me niet om het geld, ze had me verteld dat het maar een ritje van een kwartier was dus wat moet ik daar de rest van de tijd dan gaan doen met al die koffers? Nee we blijven wel in en om het hotel en gaan niet eerder weg dan half 2. Dan komen we goed op tijd aan en blijft iedereen in een gezellig humeur. Ook verwacht ik een nieuw persoon aan de frontdesk en kunnen we het altijd nog eens opnieuw proberen…

Het is nu vijf minuten voor vijf en ik ga de twee dames maar onder de douche zetten. Het ontbijt is van 6 tot 9 en ik ben ervan overtuigd dat iedereen in de andere kamer dan ook al klaar zal zijn. Kenneth is echter zo moe van al het harde werken de afgelopen maanden dat die nog lekker ligt te knorren. Ach dat heeft hij zeker wel verdient.Om zeven uur was iedereen klaar. op naar beneden om te ontbijten.

De ontbijt hoek was niet echt veel bijzonder maar omdat we allemaal honger hadden hebben we toch wel redelijk veel gegeten. Ik deed weer een poging aan de fontdesk maar helaas, deze vrouw was nog minder bereidwillig om mee te denken. Ze was dan wel geneigd om voor ons vanmiddag twee taxi´s te bellen. Toen ik weer terug ging om het goede nieuws te vertellen waren we blij dat het maar bij een nachtje bleef. Maar nu komen er rond half één twee taxi´s die ons naar de haven zullen brengen.

Wat gingen we doen, we vroegen aan een andere vrouw die in het hotel werkt of het te doen was om naar de Dolphin Mall te lopen. Dat was toch wel heel ver, we konden ook naar een ander winkelcentra lopen. Dat was niet zo ver. Dat leek ons wel een goed plan. Dat was het in principe wel maar we kwamen in het normale leven van Miami terecht. We hoorden alleen maar Spaans en in de winkel werd er alleen maar Spaanse taal gesproken en veel Spaanse spullen verkocht. Dat was toch wel raar. We kwamen in een gewone woonwijk maar toch ook nu hebben we nog wel behoorlijk de lokale winkeliers kunnen spekken. Bij een K Mart hebben de meisjes goed kunnen scoren met schoenen en mam heeft twee zomerjurken al binnen kunnen slepen. Nu zitten we weer op de hotelkamer om de laatste dingen in te pakken en dat ik deze blog er nog op kan zetten. Ik hoop dat ik hem vanavond nog kan aanvullen met hoe het is gegaan met inchecken en hoe onze hut eruit ziet.

Toen we terug kwamen hebben we twee taxi's besteld en die kwamen na vijf minuten. Het waren normalen personen auto's dus even hadden we twijfels of dit wel voldoende was maar die hadden echt grote kofferruimte's en bijna alles ging in de twee kofferbakken. Een grote koffer ging op een voorstoel en een handtrolley onder Mea haar voeten. Die kon ze er nog makkelijk bovenop leggen.

De rit naar de haven ging vrij snel en uiteindelijk waren we nu goedkoper uit. Maar dat was net echt heel veel en de grootste reden was toch het tijdsschema. Aangekomen bij de terminal werden al onze koffers verzameld (incl de handtrolley's van de meiden) en die kregen we netjes afgeleverd voor onze hut.


Ook hier moesten we door de douane en ook hier werd er niet naar Mea haar toestemmingspapieren gekeken. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik iemand van de douane op een stoel wil zetten en alles persoonlijk aan hem of haar wil laten zien en eventueel voorlezen. Maar ik denk niet dat ik daarmee vrienden maak en ik denk dat we toch nog wel een keertje het land in willen. Ook alles ging hier goed gesmeerd voor zoveel je snel kunt zijn met een groep van zeven mensen en voordat we het wisten waren we aan boord. Wat keken we allemaal onze ogen uit. Als eerste gingen we naar onze hutten en dat viel eerlijk gezegd wat tegen. We slapen allemaal in eenpersoonsbedden en ook nog eens stapelbedden.

Maar ach, het is maar voor vier nachten en op dit moment ben ik echt zo moe dat ik nog in een kledingskast kan slapen. We zijn daarna lekker rond gaan lopen en nog wat gaan eten bij het buffet in het Windkammer cafe. Heerlijk eten en wat een keuze. Ben heel benieuwd wat we morgen bij het ontbijt gaan krijgen. Het was echt geweldig.
Ook het internet cafe hebben we gevonden. Helaas is er geen draadloos internet. Internetten kost ons $0,55 per minuut. Dat gaat natuurlijk echt wel snel. Ik heb nu het plan om alles zo snel mogelijk te typen en er vervolgens niet al te veel meer aan te doen. Eventuele typefouten of verkeerd lopende zinnen moet je maar voor lief nemen, die worden in het weekend wel weer opgelost. En wel blijven reageren hoor want die lees ik toch ook nog even snel.

Het vertrek van het schip was heel gezellig, we gingen naar de poolparty waar de oudste twee nog hebben staan te dansen. Het is nu acht uur en ik ga stoppen met vandaag. Ben bekaf en ga lekker slapen. Al is er hier een band aan het spelen en dat klinkt wel heel gezellig. Maar mam en pap zijn op de meiden aan het passen en die willen ook naar bed. Weltrusten en goedemorgen iedereen. We hebben vandaag weer heerlijk genoten.

24 april 2011 dag 1: Het vertrek

2011-04-24T23:50:00.006+02:00

Het weer                                 : redelijk rustig in de lucht
Aantal graden                          : een constante temperatuur van ± 20 graden in de lucht
Aantal foto’s vandaag              : 85
Totaal aantal foto’s vakantie    : 85

Planning voor de dag:

7:00 uur    : vertrek naar Schiphol
8:00 uur    : aankomst Schiphol, auto parkeren, inchecken, door de douane en dan lekker ontbijten
10:45 uur : boarden
12:15 uur : vertrek vliegtuig United Airlines UA 947
14:48 uur : aankomst in Washington, Dulles int, (vliegduur 8 uur en 33 min), koffers ophalen en weer door
                  sluisen, door de douane, kijken voor wat eten.
18:30 uur : boarden
19:05 uur : vertrek vliegtuig United Airlines / Mesa airlines UA 7287
21:43 uur : aankomst in Miami, koffers halen, taxi zoeken, naar het hotel Fairfield Inn & Suites bij
                   Marriott Miami Airport South.

Vanmorgen begon de dag al vroeg. De wekker ging om 6:00 uur en ik sprong er gelijk uit. Iedereen die mij kent weet dat dit bijzonder is want ´s morgens ben ik niet op mijn best en heb ik even een tijdje nodig om wakker te worden. Daar had ik vandaag helemaal geen last van want zoals gewoonlijk; de nacht voor vertrek kan ik niet slapen. Het is bijzonder vervelend maar wel waar. Drie melatonine tabletjes ingenomen maar helaas geen succes.Kenneth had er natuurlijk helemaal geen last van en snurkte lekker de nacht weg.

Van de week had ik met mijn moeder afgesproken dat we om zeven uur zouden vertrekken. Nou heeft mijn mam altijd de gewoonte om dan dik een kwartier eerder te komen dus gisteren nog even flink op haar hart gedrukt dat dit vandaag geen goed idee zou zijn. ´s Morgens is altijd al zo stressvol en om dan nog wachtende mensen op de bank te hebben zitten is helemaal zenuwslopend. Zeven uur was een prima tijd. Dus toen vanmorgen de wekker ging en we ook met zijn allen klaar wakker waren kwamen we gelijk in aktie. De meiden waren zo aangekleed (lekker zittende trainingspakken) en de kledingstukken van Kenneth en mij lagen ook al klaar. Haren kammen, tanden poetsen en laatste spullen in de koffers. Ontbijten doen we op Schiphol. Om vijf minuten voor zeven stonden we klaar en toen was het wachten, wachten en wachten want mam en pap kwamen pas op TIEN OVER ZEVEN. Dat hebben ze geweten. De kinderen stonden al buiten bij de stoep te wachten en commentaar alom.

Zoals verwacht was er totaal geen verkeer op de weg en konden we goed doorrijden. Om even over achten kwamen we bij P3 aan, de koffers bij de bushalte uitladen, mannen auto parkeren en toen op naar de vertrekterminal met de bus. Dan naar de incheck/bagage drop-of balie. Het inchecken via internet ging gisteren goed behalve voor….Kenneth. Voor hem rolde er geen boardingpas uit de printer maar een papiertje met de melding dat hij zich moest melden. Kijk, daar keken we natuurlijk niet van op want we snappen best dat ze voorzichtig zijn en Kenneth is natuurlijk het prototype voor een terrorist. Hahahaha.


                                         (werelds grootste crimineel, hahahahaha)

Maar we konden ons gewoon melden bij de bagage check in. Het was niet duidelijk waarom hij zich moest melden en het werd ook gelijk opgelost. We konden door naar de douane. De eerste hindernis. En die ging als een makkie. Ik kreeg van de douane beambte nog het compliment dat hij het nog nooit zo in orde had gezien. Wat hem betreft was het perfect geregeld met het papierwerk voor Mea. Kijk daar worden we vrolijk van. Heel vrolijk. Dat geeft goede moed voor Washington. Lekker ontbijten en nog even snuffelen in de winkeltjes maar veel tijd hadden we niet want we moesten ons om kwart voor elf al melden aan de gate. Daar kregen we de vragen over onze bagage en moesten we door het beroemde scanportje. Stelde niet veel voor en we konden allemaal zonder problemen doorlopen.


De kinderen hadden ondertussen doorgeschakeld en stonden in hyperactief. Mea wist helemaal niet meer waar ze het moest zoeken en bleef vragen wanneer we het vliegtuig in mochten. Maar ook het boarden verliep lekker vlot. Om 13:20 uur vertrokken we de lucht in. Dat ging probleemloos en Mea vond het gelukkig helemaal top. Zij maakt nu alles voor de eerste keer mee en genoot. Prachtig vond ze het opstijgen. Helemaal niet bang keek ze door het raampje naar buiten en zag alles onder haar kleiner worden. Oma´s hand beethouden hielp natuurlijk ook.

De meiden hadden gelukkig weer een televisieschermpje voor zich en konden gelijk gaan genieten van Monsters en Co. Wel de Engelse versie maar dat maakt voor hun niet uit. Ze weten wat er komt en lachen nog steeds om de grapjes. Mea is ondertussen al zo relaxed geraakt dat ze alles ook nog even aan de binnenkant van haar ogen is gaan bekijken.

De vlucht zelf ging soepel. Hier en daar een heel klein beetje turbulentie maar niet iets om over te klagen. Dat konden we wel weer over de landing. De piloot gaf al aan dat door de weersomstandigheden de landing niet helemaal glad zou verlopen. Nou daar had hij niets over gelogen. Ik werd me daar een partij misselijk. Het bracht me gelijk terug naar twee jaar geleden want ook toen ging het landen niet fijn. Maar we stonden aan de grond en toen werd het pas echt spannend. Wat zou de douane gaan doen. we volgden de paarse boordjes tot aan de douane controle. Wij troffen het met een zeer kortaf persoon. Ik kan niet zeggen dat hij chagrijnig was maar hij had totaal geen geduld en was vrij kort door de bocht. Ik stond daar met al mijn toestemmingen voor Mea en hij wilde alleen maar onze paspoorten zien en blauwe kaarten. Het kon hem totaal niets interesseren dat er een persoontje bij was die een andere achternaam had en ook niet echt heel erg op ons leek. Maar we bleven vriendelijk lachen, legde onze vingers op het apparaat en keken in de camera voor een foto. Toen mochten we door naar de koffers. Een kruier kwam ons helpen en die heeft het geweten ook. Een grote kar werd er gehaald om alle koffers en handbagage op te leggen en wij er achteraan. Dit keer werd we wel gecontroleerd. We moesten een aparte ruimte inlopen waar rijen waren gemaakt met controle apparaten. Hadden we wat aan te geven? Nee natuurlijk niet. Hadden we voedsel bij ons? Nee natuurlijk niet. Maar die man die moest toch onze koffers controleren. Nou had je die man moeten zien want die had hele speciale ogen. Dat moest wel omdat je anders niet door die brillenglazen kon kijken. Het leek wel die tovenares van waarzegging bij Harry Potter. Wat waren die dik en het leek wel of zijn ogen drie keer zo groot waren. Maar wij zijn makkelijk en we wilden zeker niet opvallen dus we legden onze koffers op de lopende band en ze gingen stuk voor stuk door de scanner heen. Hij had zijn neus haast op het beeldscherm en kon alles heel goed “zien”. Drie koffers werden toch apart gezet want daar had hij ronde dingen in gezien. Het waren de hand bagage van Solange en Mea en een grote koffer met kleren. Hij keek eerst in de handbagage van de kinderen. Niets ronds te vinden behalve de boebies van een barbiepop. Hij moest zelf het hards om zijn eigen "grapje" lachen. Toen de grote koffer. Daar zat echt niets anders in dan kleding. Nee dat kon het niet zijn, was het dan toch een andere koffer? Met zijn neus letterlijk tegen het beeldscherm keek hij of er ronde dingen waren. Alle andere koffers moesten toch ook weer op de lopende band en weer door de scanner. Ondertussen was onze vriendelijke glimlach niet meer zo echt en bij die kruier liep het zweet van zijn rug. Koffer op en neer op de kar. Nee hoor geen ronde dingen te zien. Toen we nog bezig waren met de koffers op de kar te laden hoorde mam hem tegen een collega zeggen dat hij dacht dat hij APPELS had gezien. APPELS????? Are you serieus??? Waarom zou ik in hemelsnaam appels willen meenemen in mijn koffer? Was die man wel op de juiste plek met die ogen? Maar zo gauw de kofferkar het toeliet smeerden we hem uit die ruimte. Op naar de koffer drop of. De kruier tien dollar gegeven en deze had hij echt dik verdient. Toen naar de personen controle, schoenen uit, riemen af, jasjes uit, door het poortje en dat allemaal in een flink tempo om vooral geen opstopping te veroorzaken. Maar het is toch ongelofelijk. Dat waar ik me al weken druk over loopt te maken, daar waar ik maagpijn over had. Niet één persoon heeft überhaupt maar naar de papieren gekeken. Niet één letter van één toestemming is gelezen. Wat is dat toch met deze Amerikanen. Die moesten toch zo streng zijn. Ze hebben meer aandacht voor appels dan voor kinderen met een totaal andere achternaam. Maar ik zal niet erover zeuren. Ik ben allang blij dat we zonder problemen het land zijn binnen gekomen. Ik hoop dat het vertrek net zo soepel zal verlopen.

17:00 uur in Amerika
Nu hebben we net even wat gedronken en zitten we te wachten bij gate C24 op het vervolg naar Miami. Twee meisjes liggen nu te slapen. Het is tenslotte in Nederland nu 23:00 uur. Eén is druk in de weer met haar vaders Iphone. Alles om maar wakker te blijven. Ik hoop dat we hier kunnen blijven zitten want op dit moment wordt er een vliegtuig weggesleept die naar Hardford moest maar waarvan ze het bagageruim niet open krijgen. Die mensen moeten nu als een speer naar een andere gate waar een ander vliegtuig op hun staat te wachten. Dat was niet echt bevorderlijk voor hun humeur. Het is nu vijf uur (lokale tijd) en over twee uur gaan we pas met het vliegtuig.

23:00 uur in Amerika
Tijdens onze wachttijd is er nog een vliegtuig stil blijven staan maar nu door weersomstandigheden. Omdat de wachttijd van deze vlucht zo lang zou worden verlengt had de crew een probleem en die moesten een time out krijgen (rusttijd). Er moest nu een nieuwe crew komen waarop de passagiers moesten blijven wachten. Ook die konden weer het vliegtuig uit konden komen (ze zaten er al in namelijk). Wat waren we blij dat we eindelijk in het vliegtuig zaten en dat hij ook nog weg reed van de gate. Twee uur en twintig minuten later stonden we op Miami Airport en al onze koffers kwamen ook netjes van de band. Twee taxi´s hadden we nodig om naar het hotel te komen en nu zit ik nog gauw achter de laptop om deze blog voor vandaag in ieder geval af te ronden. Hij is trouwens lang zat geworden. Weltrusten of goedemorgen iedereen. Ik zelf heb nu vanaf zaterdag niet meer geslapen. Het is hier nu 23:04 uur en ben dus zeker bijna 45 uur waker. Ik stond een zaterdag om 8 uur ´s morgens naast mijn bed. GAAAAAAAAPPPPPPP

dag 1 24-04-2011

Voorbeschouwing

2011-04-20T12:18:00.001+02:00

De laatste dagen zijn aangebroken. In de woonkamer staan koffers die heel de dag door met allerlei kleine dingen gevuld worden. Kleding van iedereen is nu uitgezocht en verdeeld over de koffers. Belangrijke papieren bij elkaar en in een map zodat niets vergeten kan worden. Deze map wordt dagelijks twee tot drie keer toch nog even doorgebladerd want stel je voor dat we toch nog iets vergeten zijn. Ook zijn die belangrijke papieren gescand en in ons postvak op internet gezet zodat we die toch nog kunnen laten zien als we de map kwijt zijn geraakt. De laptop wordt vol gezet met zaken die we niet mogen vergeten en waar we als het nodig is nog gebruik van moeten maken zoals scans van belangrijke papieren mochten we onze map kwijtraken en ook niet op internet kunnen.

Geld is gewisseld en in een aparte portemonnee gestopt, portemonnees zijn weer aanzienlijk dunner geworden omdat de pasjes eruit zijn gehaald die toch niet zullen worden gebruikt. (ik kan daar niet veel met mijn bonus pas van de AH, airmiles pas, karwei pas, eci pas enz. enz.) Paspoorten en rijbewijs krijgen een plekje in mijn handtas. Vooral die laatste ga ik dit keer niet vergeten want dat is me twee jaar geleden wel gebeurd. De twee kleinste komen me elke dag op zijn minst vier keer vertellen (2x4=8 keer per dag moet ik het zeker aanhoren alsof het de eerste keer is dat het me verteld wordt) dat het nog maar …..zoveel nachtjes slapen is. De prinsessenjurken zitten in een vacuumzak en wachten tot het moment dat ze weer lucht krijgen.

Toch nog even gegoogled naar ons schip en waar precies onze hutten zullen zijn. Wat blijkt, we zitten op deck 2 en helemaal vooraan in de punt. We weten niet zeker of we hier heel blij mee moeten zijn enerzijds kan het zijn dat je hier het meeste de golfen voelen (als die er al zijn en dan lekker zeeziek worden) anderzijds zitten we waarschijnlijk het verst van de motoren af en zullen we die echt het minst horen. Helaas ben ik er ook achter gekomen dat we geen tussendeur zullen hebben maar dat zal ook weer niet zo’n heel groot probleem zijn. Wij hebben hutten 2500 en 2502

Voor de rest ben ik ook nog de volgende informatie over het schip te weten gekomen

Beschrijving van The Majesty of the Seas

Ramen van het plafond tot aan de vloer, comfortabele staterooms en een mondaine, vier verdiepingen hoge centrale lobby die de ruimtelijkheid van de Majesty of the Seas accentueert. Als deel van de Sovereign Familie van schepen was het een van de eerste grootse schepen in de cruise industrie die de zee opvoer, en het is nog steeds een industriële leider op het gebied van familie vriendelijke activiteiten en innovatieve publieke gebieden, welke bevatten negen bars en lounges, een open lucht basketbal veld en typerend voor de Royal Caribbean’s vloot een klimwand.

Het schip’s zonnedek heeft twee zwembaden, geflankeerd met een poolbar en twee ruime gebieden die vol staan met zonnebedden waar je kan zonnebaden, lezen en genieten van koele drankjes. Gasten die in de stemming zijn voor een adrenaline kick kunnen de klimwand proberen, die ongeveer 60 meter boven de zee uit torent . Breidt deze work-out uit met een bezoek aan het schip’s fitness center, of laat zere spieren zachtjes masseren aan boord bij het wellness center. Wanneer je alleen wilt relaxen, pik dan een filmpje mee in de bioscoop van het schip. En wanneer je cadeautjes hebt beloofd aan vrienden thuis, the Majesty of the Seas heeft een ruim hoeveelheid boutiques voor snuffelen en kopen.

Maaltijd opties houden in: zon opkomst koffie, ontbijt, lunch bij het zwembad, middag thee, snacks,cocktails, diner en een middernacht buffet. Voor diegene die een wat minder decadent menu willen zijn er vegetarische en “low-fat” menu keuzes. Geniet in de zon van het briesje van de oceaan op het terras in de buitenlucht van het Windjammer Cafe. Wanneer het tijd is voor wat entertainment, zijn er negen lounges waar je mensen kan ontmoeten, genoeg live-entertainment en een casino vol met tafels en geldmachines. Ondertussen is er ook een kinderclub die de kinderen goed vermaken

Ook nog even gekeken of het toch niet mogelijk was om met Solange met de dolfijnen te gaan zwemmen op de Keys maar dat bleek toch ook geen haalbare kaart. Daar waar het schip aankomt tot aan de plek waar je met dolfijnen kunt zwemmen is toch nog 2 uur en 18 minuten rijden dus dat lijkt me niet zo’n strak plan. Op Nassau bestaat er ook nog wel een kans maar ook daar lijkt het tijdschema niet echt in ons voordeel te werken. Ach ze heeft het er al een tijdje niet meer over gehad dus het zal ook weer niet zo belangrijk voor haar zijn.

Aan iedereen die ons wilt gaan volgen wil ik nog wel het volgende vertellen. Ik ga mijn best doen om ook aan boord mijn blog dagelijks bij te houden maar vele verhalen hebben me wel al gewaarschuwd dat dit behoorlijk prijzig kan zijn en dat ook het up-loaden niet echt snel zal zijn. Als het bedrag binnen redelijke cijfers blijft zal ik zeker ook aan boord mijn blog uploaden maar de foto’s en filmpjes zullen dan op een later tijdstip gaan volgen. Mocht het toch een duur geintje worden om aan boord te internetten dan zal ik zeker elke dag een blog maken maar die dan pas op het web zetten wanneer we weer aan land zijn gekomen en ik een gelegenheid heb gevonden om dit te regelen. Ik hoop het niet maar er bestaat dus echt een kans dat er een paar dagen blog stilte zal zijn. Maar dat maakt het allemaal des te leuker om het naderhand te lezen, toch ?

Dit is het laatste stukje voordat we op vakantie gaan. Een zondagochtend vroeg vertrekken we naar Schiphol. Als er geen vertragingen zijn en alles verloopt voorspoedig dan zet ik in Miami ook nog een stuk op het blog. In ieder geval veel leesplezier! (en reageren hoor, dat is echt zo leuk om te lezen!)

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1……..

2011-04-15T09:47:00.000+02:00

De laatste dagen zijn ingegaan. Gisteren zijn we naar American Vacations gegaan om de laatste papieren op te halen. We hebben de E-tickets voor de vluchten en we hebben ook de koffer labels en informatiebladen gekregen voor de cruise. We zitten op deck 2 in cabin nummer 2500 en 2502. Aan de nummering te zien liggen ze naast elkaar en volgens Elvira zou het ook nog eens zo kunnen zijn dat ze met een tussendeur geschakeld kunnen zijn. Dat is dan weer makkelijk als er al kinderen naar bed moeten en een volwassene daar bij moet gaan zitten. Dan kan je in de andere cabin nog bewegen zonder dat de kinderen wakker worden van het licht of iets dergelijks. Het brengt de vakantie wel weer een stukje dichterbij nu we de papieren ook in huis hebben. Van het weekend worden de koffers weer tevoorschijn gehaald en dan ga ik al met inpakken beginnen. Of ik nu alles in wasmanden verzameld of in koffers, dat maakt nu ook niets meer uit. Mijn lijstjes beginnen aardig compleet te raken. We proberen echt zo efficiënt mogelijk te denken en niet te veel mee te nemen maar al gauw wordt het toch al een aardige berg.

Ook begin het nu een beetje onwerkelijk aan te voelen. Enerzijds kan je niet wachten, anderzijds kan je het ook weer niet geloven dat het eind in zicht komt en dat je over iets meer dan een week weer in een vliegtuig zit om aan een geweldig avontuur te beginnen. De kinderen stuiteren van enthousiasme en vinden het zo moeilijk om te wachten. Vooral de kleinste want die weet helemaal nog niets en hoort nu dagelijks van zulke spannende verhalen dat ze het allemaal wel met haar eigen ogen wilt gaan zien. Bij Kenneth zie je alleen maar nog meer spanning op zijn gezicht Hij wilt zo veel mogelijk af hebben en geregeld hebben voor zijn klanten. Op dit moment bestaan zijn dagen uit hele lange werkdagen en ook de weekenden zijn opgegeven. Hij zal echt wel af moeten kicken als hij straks zich niet meer met zijn klanten hoeft bezig te houden. Ik heb zo’n vermoeden dat dit toch ook niet helemaal zal gaan lukken.

Ik ben benieuwd of we de vakantie van twee jaar geleden zullen gaan overtreffen. Aan de planning zal het niet liggen want daar zijn toch ook hele bijzondere zaken aan toegevoegd. Twee jaar geleden hadden we het met ons groepje geweldig naar ons zin en hebben we er echt alles uitgehaald wat er in zit. Nu we nog bezig zijn met het videomateriaal (het is bijna klaar) kan je dit ook echt zien. Maar nu beginnen en eindigen we anders, er zijn een aantal hele bijzondere dingen bij gekomen en ook gaan we langer. We hebben alles doorgesproken en we hebben voor de rest met niemand rekening te houden. We kunnen gaan en staan waar we willen en wanneer we willen. Twee jaar geleden zag je alles voor de eerste keer en dat maakt het al speciaal op zichzelf. De parken zijn nu bekender en ook de wegen naar de parken toe. Maar dat zal alles vast ook vertrouwder maken en er zijn genoeg nieuwe dingen gepland om alles nog heel speciaal te houden. Het credo van de dag zal altijd zijn “GENIETEN”.